ตอนที่ 88 ราชานักพนัน มาเยือนอีกครา

ถานฮุยสบตากับไต้ตง ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก "เปิดราคาเริ่มต้นสักสองพันล้านแล้วกัน"

เฉินอ้วนหันขวับไปจ้องไต้ตง ไต้ตงผายมือทั้งสองข้างออกพลางว่า "อย่าถามฉัน ฉันไม่รู้"

ฉู่เทียนเสียงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเสนอ "เอาอย่างนี้ไหมครับ ทำเหมือนคราวก่อนเลย เรียกราคาโก่งให้ทะลุฟ้าไปก่อน"

เฉินอ้วนได้ยินก็ฉีกยิ้มกว้างหัวเราะลั่น "ฮ่าๆๆ แบบนี้ดี ข้าชอบ!"

ถานฮุยกล่าว "ตอนนี้หินก้อนนี้คล้ายกับก้อนที่ขายให้ผู้เฒ่าที่ฮ่องกงเลย อย่างแรกคือประเมินราคาตามชิ้นงานสำเร็จรูปหากผ่าออกมา แต่ตามที่ผู้เฒ่าท่านนั้นพูดไว้ การผ่ามันออกคือการทำลายของล้ำค่าฟ้าประทานอย่างแท้จริง อีกอย่างคือถ้าเก็บไว้ทั้งก้อน มันก็คืองานศิลปะหยกชั้นยอด คุณจะบอกว่ามันมีค่าเท่าไหร่ มันก็มีค่าเท่านั้น ประเมินค่าไม่ได้หรอก"

"โดยทั่วไปหยกเขียวจักรพรรดิที่ผ่าได้มักเป็นเศษก้อนเล็กๆ ทำได้แค่จี้ห้อยคอชิ้นเล็ก มีเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้นที่พอจะลุ้นทำกำไลข้อมือได้ และถ้าได้กำไลข้อมือระดับนี้ออกมา ก็แทบจะไม่มีเกณฑ์มาตรฐานมาวัดราคาแล้ว เขาขายเท่าไหร่คุณก็ต้องยอมจ่ายเท่านั้น ในเมื่อคุณชอบมันนี่นา ยังไงทั้งคนซื้อคนขายก็ไม่เดือดร้อนเรื่องเงินอยู่แล้ว"

เฉินเจิ้งเซิงส่ายหน้า พึมพำว่า "ฟังแล้วไม่ค่อยเข้าใจ เหมือนกับว่าอยากได้เท่าไหร่ก็ต้องยอมจ่ายเท่านั้นงั้นสิ"

ไต้ตงยิ้มพลางกล่าว "เหล่าถานคงหมายความประมาณนั้นแหละ"

ถานฮุยเอ่ยถามไต้ตง "เหล่าไต้ นายบอกว่าคราวก่อนที่นายกับเทียนเสียงไปฮ่องกง หินก้อนนั้นของผู้เฒ่ามีคนให้ราคาสูงถึงหนึ่งพันหกร้อยล้านแล้วเขายังไม่ยอมขายใช่ไหม"

ไต้ตงตอบ "ผู้เฒ่าบอกมาแบบนั้น ตอนนั้นเทียนเสียงก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย"

ฉู่เทียนเสียงเสริม "ตอนนั้นคุณปู่ซุนบอกว่าอีกฝ่ายจะขอเพิ่มราคาให้อีก แต่คุณปู่ซุนไม่ยอมครับ"

ถานฮุยหัวแล่นปลาบ รีบต่อบททันที "ส่งรูปหินก้อนนี้ไปให้ผู้เฒ่าดูสิ พอมีของดีกว่า ฉันไม่เชื่อหรอกว่าก้อนเดิมเขาจะไม่ยอมปล่อยขาย"

ทั้งหมดล้วนเป็นคนฉลาดเป็นกรด ย่อมเข้าใจแผนการของถานฮุยได้ในพริบตา เฉินอ้วนยกนิ้วโป้งให้ถานฮุยพลางกล่าว "เคยเจอคนร้ายกาจมาเยอะ แต่ไม่เคยเจอใครเจ้าเล่ห์ร้ายลึกเท่านายเลย นี่มันกะจะบีบให้ตาแก่จำใจต้องซื้อชัดๆ"

พูดจบทุกคนก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

คิดแล้วก็ลงมือทันที ไต้ตงกับถานฮุยช่วยกันถ่ายรูปหิน แล้วส่งตรงไปให้เจิงฟ่านหลิน หลานชายของผู้เฒ่าทันที

เวลาผ่านไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม ทั้งหมดต่างเฝ้ารอด้วยความกระวนกระวายใจ ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ของไต้ตงก็ดังขึ้น ไต้ตงเหลือบมองชื่อสายเรียกเข้า รีบส่งสายตาปรามคนอื่นทันที ความหมายคือห้ามส่งเสียงเด็ดขาด ทุกคนไม่เพียงแต่เงียบกริบ แม้แต่จังหวะหายใจก็ยังแผ่วลงทันตา

เมื่อกดรับสาย ไต้ตงก็ค่อยๆ เดินออกจากห้อง พูดคุยไปพลางเดินวนไปวนมาตามทางเดิน ใช้เวลาไปราวสี่ห้านาที ไต้ตงก็วางสายแล้วเดินกลับเข้ามาในห้อง

ทั้งสามคนเบิกตากว้างจับจ้องทุกท่วงท่าของไต้ตง รอคอยให้เขาเอ่ยปาก ไต้ตงเห็นท่าทางตึงเครียดของทั้งสามคน จึงแกล้งตีหน้าขรึมพูดว่า "สถานการณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ผู้เฒ่าไม่ค่อยอยากเชื่อว่านั่นคือเขียวจักรพรรดิ"

เฉินอ้วนลุกพรวดขึ้นมาหมายจะโต้แย้ง ไต้ตงก็พูดต่อทันที "เพราะงั้น พรุ่งนี้ผู้เฒ่าเลยเตรียมตัวจะบินมารุ่ยหนิงเพื่อดูด้วยตาตัวเอง" พูดจบ เขาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาเองลั่นห้อง

เฉินอ้วนบ่นอุบ "ฮวงจุ้ยเมืองรุ่ยหนิงนี่มันมีปัญหาหรือไงนะ แม้แต่พี่ใหญ่ไต้ยังรู้จักหลอกคนเป็นแล้ว"

ถานฮุยค่อนข้างมีสติสุขุมกว่า เขาถามขึ้น "พรุ่งนี้ผู้เฒ่าจะมาด้วยตัวเองเลยเหรอ"

"มาพร้อมกับเจิงฟ่านหลินน่ะ ฟ่านหลินอยากจะมาดูหินดิบก้อนอื่นๆ ของพวกเราด้วย" ไต้ตงตอบ

ฉู่เทียนเสียงรีบลุกขึ้นยืนพลางพูดไปด้วยขณะก้าวเดิน "ถ้าอย่างนั้นก็ต้องรีบไปเก็บกวาดทำความสะอาดกันหน่อยครับ อย่าปล่อยให้มันสกปรกรกรุงรังเกินไป"

ถานฮุยกล่าว "เทียนเสียง ให้จางลี่กับหลี่เจี๋ยทำความสะอาดไปเถอะ พวกเราไปดูที่คลังเก็บของกันก่อนดีกว่า"

ทุกคนต่างตื่นเต้นจนเกินระงับ ในเมื่อผู้เฒ่าจะมา หินก้อนนี้ย่อมมีที่ไปแน่นอน พูดตามตรง หากหวังพึ่งแค่พวกเขาสองสามคน คิดจะปล่อยขายหินก้อนนี้ออกไปไม่ใช่เรื่องง่ายเลยสักนิด เพราะมูลค่ามันสูงลิบลิ่วเกินไป

เมื่อมาถึงคลังเก็บของและเปิดประตูออก ทั้งหมดก็มองเข้าไป ข้างในอัดแน่นไปด้วยหิน บนชั้นวางของเรียงรายเต็มไปหมด แถมบนพื้นยังวางซ้อนกันอยู่อีกสองสามชั้น ไต้ตงลองนับดูคร่าวๆ จำนวนรวมแล้วน่าจะมีอยู่ราวๆ หนึ่งร้อยก้อน

ไต้ตงขมวดคิ้วแน่นพลางกล่าว "ห้องคลังมันเล็กเกินไป ดูรกหูรกตาขนาดนี้ จะทำยังไงกันดีล่ะ"

ฉู่เทียนเสียงกล่าว "ถ้าไม่ได้จริงๆ ก็เอาไปวางไว้ในห้องเล็กด้านนอกก่อน วางชิดๆ กันหน่อย ยังไงก็น่าจะพอจุได้ครับ"

ตอนนี้ก็คงทำได้แค่นั้น ว่าแล้วทุกคนก็เริ่มช่วยกันย้ายหิน ก้อนที่ใหญ่เกินไปก็ปล่อยให้อยู่ที่เดิม ส่วนก้อนเล็กก็ยกไปวางไว้ที่ห้องด้านนอก หลี่เจี๋ยเห็นว่ากำลังขนย้ายหินก็รีบวิ่งเข้ามาช่วย บรรดาเสี่ยใหญ่พวกนี้จะปล่อยให้เหนื่อยไม่ได้เด็ดขาด นี่มันเทพเจ้าแห่งโชคลาภของตนทั้งนั้น

บ่ายวันรุ่งขึ้น เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวของผู้เฒ่าร่อนลงจอดที่สนามบินเมืองหมางซื่อ พวกไต้ตงทั้งสี่คนไปรอต้อนรับที่สนามบิน พวกเขาไม่มีรถหรูอะไร จึงทำได้เพียงเช่ารถเบนซ์มาสองคันจากเต็นท์รถ ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายจะมากันกี่คน ยังไงเสียก็เอารถของบริษัททั้งสามคันออกมาใช้งานทั้งหมด

ตัวผู้เฒ่า เจิงฟ่านหลิน เจิงหนิง และยังมีบอดี้การ์ดกับผู้ติดตาม รวมแล้วไม่ถึงสิบคน หลังจากลงจากเครื่อง ทั้งหมดก็ทักทายกันอยู่สองสามประโยค พอนั่งบนรถแล้ว ขบวนรถก็แล่นออกจากสนามบินอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าตรงไปยังรุ่ยหนิง

เมื่อถึงโรงแรม ผู้เฒ่าต้องการพักผ่อนสักครู่ คนอื่นๆ ก็แยกย้ายกลับห้องของตัวเองไปอาบน้ำล้างหน้าล้างตา กระทั่งสี่โมงเย็น ผู้เฒ่าก็นั่งรถมาถึงบริษัทของพวกฉู่เทียนเสียง

คราวนี้ ผู้เฒ่าได้รับการประคองขึ้นมายังชั้นสอง เจิงฟ่านหลินกับเจิงหนิงก็เดินตามขึ้นมาด้วย หลังจากนั่งลงแล้ว ผู้เฒ่าก็เอ่ยปากถาม "เสี่ยวฉู่ เปลือกของหินก้อนนั้นเป็นแบบไหนรึ"

ตอนไปรับที่สนามบิน ฉู่เทียนเสียงแอบวาดฝันว่าจะได้เจอเจิงจิ้ง แต่ผลลัพธ์กลับไม่เป็นอย่างที่หวัง ในใจจึงรู้สึกหดหู่เล็กน้อย พอได้ยินผู้เฒ่าเอ่ยปากถามตน เขาก็รีบดึงสติตั้งสมาธิ ก้าวขึ้นหน้าไปพูดอย่างนอบน้อม

"คุณปู่ซุน หินก้อนนั้นเป็นเฮยอูซา หนักสามร้อยกว่ากิโลกรัม ดอกสนเยอะ เม็ดทรายแข็งพอ แต่ทรายไม่แน่นพอ มีสารแปลกปลอมแทรกอยู่เยอะครับ"

"เนื้อหินส่วนอื่นเป็นยังไงบ้าง"

"คุณปู่ซุน เป็นเนื้อขี้หมาครับ"

คำที่เรียกว่า 'เนื้อขี้หมา' ก็เป็นศัพท์ในวงการพนันหินเช่นกัน หมายถึงหลังจากผ่าเปิดหินออกมาแล้ว โดยพื้นฐานแทบจะไม่มีเนื้อหยกเลย เต็มไปด้วยฝ้าดำและรอยสกปรก

"เนื้อขี้หมามักให้หยกเขียวชั้นยอดสินะ" ผู้เฒ่าทอดถอนใจคำหนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ "เอาออกมาให้ดูหน่อยสิ"

"ได้ครับ คุณปู่ซุน"

ฉู่เทียนเสียงลุกขึ้นไปเปิดตู้เซฟแล้วนำหินก้อนนั้นออกมา วางลงตรงหน้าของผู้เฒ่า

เจิงฟ่านหลินหยิบไฟฉายกระบอกหนึ่งตั้งใจจะส่งให้คุณปู่ แต่ชายชราไม่ได้รับไว้ ทำเพียงจ้องมองหินก้อนนั้นตาไม่กะพริบ

อันที่จริงแล้ว หินดิบเขียวจักรพรรดิกับหินดิบสีเขียวหยางลวี่ ภายใต้สภาพการขัดเงาที่เท่าเทียมกัน หินดิบเขียวจักรพรรดิไม่ได้ดูสวยสะดุดตาเท่าหินดิบสีเขียวหยางลวี่ ซึ่งแน่นอนว่านั่นเป็นมุมมองของพวกคนที่ไม่ค่อยเข้าใจเรื่องหยก

ประการแรก สีของเขียวจักรพรรดิจะค่อนข้างหนักและออกคล้ำเล็กน้อย ไม่ได้ดูโปร่งตาสบายตาเท่าสีเขียวหยางลวี่ ประการที่สอง สีเขียวของเขียวจักรพรรดิจะแฝงประกายโทนสีฟ้าอยู่บ้าง ส่วนสีเขียวของสีเขียวหยางลวี่จะแฝงโทนสีเหลืองนิดๆ ซึ่งสีที่อมฟ้าอย่างไรก็ดูสวยสู้สีที่อมเหลืองไม่ได้

สาเหตุหลักก็คือความเข้มข้นของสีเขียวในเขียวจักรพรรดินั้นเหนือกว่าสีเขียวหยางลวี่มากนัก ยามที่หินมีความหนามากเกินไป แสงธรรมชาติส่องทะลุไม่ได้ จึงทำให้เกิดภาพที่ดูมืดคล้ำ ทว่าเมื่อนำไปแกะสลักเป็นชิ้นงานสำเร็จรูปแล้ว ต่อให้มีสีเขียวหยางลวี่สิบชิ้นก็เทียบกับเขียวจักรพรรดิเพียงชิ้นเดียวไม่ติด