ตอนที่ 87 เขียวจักรพรรดิปรากฏ

ฉู่เทียนเสียงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกดเบอร์โทรออกไปตรงๆ เสียงสัญญาณดังขึ้นสองครั้งก็มีคนรับสาย

ฉู่เทียนเสียงถามอย่างระมัดระวัง "สวัสดีครับ ผมฉู่เทียนเสียง คุณคือเจิงจิ้งหรือเปล่าครับ"

ฉู่เทียนเสียงได้ยินเสียงกรีดร้องลั่นดังมาจากหูฟัง "พี่เทียนเสียง ใช่พี่จริงๆ ด้วย ฉันเจิงจิ้งเอง ทำไมพี่เพิ่งโทรหาฉันล่ะ ร้อนใจจะตายอยู่แล้วเนี่ย" ฟังออกได้ชัดเจนว่าเจิงจิ้งตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างยิ่ง

ฉู่เทียนเสียงพูดว่า "อาจิ้ง วันนี้อาไต้เพิ่งให้เบอร์เธอมา วันนั้นตอนที่ผมออกมาก็ไม่ได้ร่ำลากับเธอเลย เธอคงไม่โกรธผมใช่ไหม"

เจิงจิ้งพูดว่า "ไม่เป็นไรเลย ไม่เป็นไรเลยค่ะ พี่เทียนเสียง พี่ไม่รู้หรอก ฉันถูกพี่สาวกักบริเวณเอาไว้ ไม่ยอมให้ก้าวพ้นประตูโรงเรียนเลย ฉันอยากไปส่งพวกพี่ใจจะขาด แต่พี่สาวไม่ยอม เธอทำตัวน่ารำคาญที่สุดเลย"

ฉู่เทียนเสียงพูดว่า "พี่สาวเธอก็ทำเพื่อตัวเธอเองนั่นแหละ เพียงแต่ตั้งแต่วันที่ออกมาจนถึงตอนนี้ไม่ได้ติดต่อหาเธอเลย เอ่อ... คิดถึงเธอเหมือนกันนะ"

"พี่เทียนเสียง ฉันก็คิดถึงพี่มากเหมือนกัน โรงเรียนฉันใกล้จะปิดเทอมแล้ว ให้ฉันไปหาพี่ดีไหม"

"ไม่ได้ๆ ที่ทางแถวบ้านผมเนี่ยทั้งจนทั้งซอมซ่อ เธอมาแล้วผมกลัวว่าจะปรับตัวไม่ได้ แล้วพี่หนิงก็คงไม่ยอมให้มาด้วย"

"พี่เทียนเสียง พี่ไม่อยากให้ฉันไปใช่ไหมล่ะคะ" เจิงจิ้งถาม

"เปล่าเลยนะ เพียงแต่เป็นห่วงว่าเด็กสาวตัวคนเดียวต้องเดินทางไกลขนาดนั้น เอาไว้วันตรุษจีนผ่านไปแล้วผมค่อยไปหาที่ฮ่องกงดีกว่า"

"ไม่เอา ตกลงกันตามนี้แหละ" จากนั้น หญิงสาวก็พูดเสียงเบา "พี่เทียนเสียง ฉันคิดถึงพี่จริงๆ นะคะ"

...

วันรุ่งขึ้น เริ่มดำเนินการเปลี่ยนแปลงสัดส่วนการถือหุ้น เอกสารกองโตเต็มไปหมด ผู้ถือหุ้นทุกคนต้องลงลายมือชื่อ จากนั้นจึงนำไปยื่นต่อหน่วยงานกำกับดูแล กว่าจะเสร็จสิ้นก็ปาเข้าไปบ่ายสามโมง เพราะทางฝั่งเมืองหลวงยังมีเรื่องด่วนบางอย่างที่ต้องรีบไปจัดการ จางซีจึงขึ้นเครื่องบินไฟลต์ดึกต่อไปยังเมืองชุนเฉิงแล้วบินกลับเมืองหลวงในคืนนั้นเลย

สองวันนี้จางลี่กับหลี่เจี๋ยอยู่ในสภาวะตื่นเต้นกระปรี้กระเปร่าอย่างยิ่ง ทำงานทีวิ่งตัวลอยกันเลยทีเดียว บริษัทแจกอั่งเปาซองโต จางลี่ได้ไปสามหมื่น หลี่เจี๋ยได้ไปสองหมื่น และไม่เพียงแค่นั้น บรรดาคุณอาผู้ถือหุ้นยังให้อั่งเปาตรุษจีนพวกเขาอีกคนละห้าพันหยวน นี่ก็นับเป็นรายได้ก้อนโตอีกก้อนหนึ่งแล้ว

ในเมืองรุ่ยหนิง เงินเดือนเฉลี่ยอยู่ที่ราวๆ หนึ่งถึงสองพันหยวนเท่านั้น หลี่เจี๋ยโตมาจนป่านนี้เคยเห็นเงินเยอะขนาดนี้ที่ไหนกัน ตอนนี้เลยทำให้หลี่เจี๋ยมักจะแอบอมยิ้มอย่างควบคุมตัวเองไม่ได้อยู่เรื่อย

วันที่สองหลังจากจางซีเดินทางกลับ ไต้ตงกับพวกก็ถูกฉู่เทียนเสียงเรียกตัวมาที่บริษัทตั้งแต่เช้าตรู่ บอกว่ามีเรื่องสำคัญจะปรึกษาหารือด้วย ผลปรากฏว่าพวกเขารอกันจนถึงสิบโมงกว่า ฉู่เทียนเสียงถึงได้ขับรถมาถึง

ช่วงสองวันนี้เฉินอ้วนต้องตระเวนกินเหล้าทุกวัน วิ่งรอกตั้งแต่มื้อเที่ยงยันมื้อค่ำ จากมื้อค่ำต่อไปจนถึงกลางดึก เถ้าแก่ในรุ่ยหนิงที่เตรียมตัวจะเลี้ยงข้าวเขามีเยอะขนาดจัดตั้งกองร้อยเสริมกำลังได้เลย ทุกวันกว่าจะได้นอนก็ปาเข้าไปตีสามตีสี่ วันนี้ตื่นเช้าเกินไป เขานั่งอยู่ตรงนั้นก็สัปหงกไปตลอดเวลา

"เทียนเสียง ถ้าประเดี๋ยวแกไม่มีเรื่องที่ทำให้ฉันตื่นเต้นตาสว่างขึ้นมาได้ล่ะก็ คืนนี้แกต้องไปกินเหล้ากับฉัน ฉันจะทำให้แกรู้ซึ้งว่าการนอนตอนตีสี่แล้วยังไม่ถึงเก้าโมงเช้าก็โดนปลุกมันเป็นรสชาติยังไง" เฉินเจิ้งเซิงพูดพลางหาวหวอดๆ ใส่ฉู่เทียนเสียง

ฉู่เทียนเสียงยิ้มร่าพลางพูดว่า "อาเฉิน ไม่มีปัญหาครับ รับรองว่าประเดี๋ยวอาจะต้องตื่นเต้นยิ่งกว่าใครแน่" พูดจบ เขาก็วางถุงที่ถือติดมือมาลงบนโต๊ะน้ำชา

ถานฮุยถามขึ้น "อะไรน่ะ" พูดพลางเอื้อมมือไปหยิบมาดู รู้สึกเหมือนเป็นก้อนหินก้อนหนึ่ง

ไต้ตงมองดูถานฮุยหยิบสิ่งของที่ห่อไว้อย่างแน่นหนาออกมาจากถุง เขาก็เดาได้ว่าน่าจะเป็นหินดิบหยก เขาจึงหยิบกรรไกรส่งให้ถานฮุยอันหนึ่ง

ถานฮุยแกะห่อชั้นนอกออก แง้มเปิดมุมหนึ่งออกดู พลางแอบชะโงกหน้ามองเข้าไปแวบหนึ่ง แล้วก็พลันผุดลุกขึ้นยืนพรวดพราด ทำเอาเฉินอ้วนที่นั่งอยู่ข้างๆ สะดุ้งโหยง "เหล่าถาน แกเป็นบ้าอะไรเนี่ย ทำแบบนี้เดี๋ยวก็ตกใจตายกันพอดี"

ถานฮุยไม่ได้สนใจเฉินอ้วน สายตาจ้องเขม็งไปที่ฉู่เทียนเสียงพลางเอ่ยถามเสียงเบา "นี่ นี่คือเขียวจักรพรรดิเหรอ" น้ำเสียงที่พูดสั่นเครือไปหมดแล้ว

"อะไรนะ!"

ไต้ตงกับเฉินเจิ้งเซิงถามขึ้นพร้อมกัน พวกเขาได้ยินชัดเจนเต็มสองหู

ที่ถานฮุยถามก็คือ 'เขียวจักรพรรดิ!' สีที่เป็นที่สุดแห่งความล้ำค่าของหยก ไม่มีสีไหนเทียบเคียงได้อีกแล้ว

ฉู่เทียนเสียงพยักหน้ารับด้วยรอยยิ้ม

"เช็ดเข้!"

ไต้ตงรีบฉวยหินก้อนนั้นมาไว้ตรงหน้าตัวเองอย่างลนลาน มือไม้คว้าฉีกห่อชั้นนอกออกจนหมดในไม่กี่อึดใจ

หินหยกดิบเขียวเต็มเม็ดหนักราวสามสี่กิโลกรัมก้อนหนึ่งปรากฏสู่สายตาทุกคน เฉินเจิ้งเซิงเปิดไฟฉายกดแนบลงบนหินทันที แสงวาบสว่างพรึ่บ รัศมีรอบด้านหนึ่งตารางเมตรถูกสีเขียวกลืนกินไปจนหมดสิ้น ราวกับมีลูกบอลแสงสีเขียวลอยเคว้งคว้างอยู่กลางอากาศ โทนสีเขียวนั้นเข้มข้นหนักแน่น แฝงความสุขุมลุ่มลึกแต่ก็หรูหราเลอค่าอย่างที่สุด

"เนื้อน้ำแข็ง!" ถานฮุยร้องลั่น จากนั้นก็รีบนั่งลงทันที ควักยาหลายเม็ดออกมาจากกระเป๋าเสื้อโยนเข้าปาก สงสัยคงกลัวว่าโรคหัวใจจะกำเริบ ตื่นเต้นจนเกินไปแล้ว

ไต้ตงไม่เอ่ยปากแม้แต่คำเดียว สองตาจับจ้องหินก้อนนั้นเขม็ง ดูเผินๆ เหมือนสุขุมเยือกเย็น ทว่ามือสองข้างที่สั่นระริกกลับทรยศเขาอย่างสิ้นเชิง

เฉินอ้วนถึงกับเอ๋อไปแล้ว เขาถือไฟฉายส่องรูดไปมาบนหินไม่หยุด พลางส่องหิน ปากก็พร่ำบ่นพึมพำอะไรบางอย่างไม่หยุดหย่อน นี่เป็นนิสัยเสียของเขา พอตื่นเต้นทีไรเป็นต้องปากพล่อยพูดมากทุกที

เนิ่นนานผ่านไป ทั้งสามคนถึงค่อยได้สติกลับมา สายตาทั้งสามคู่จ้องมองฉู่เทียนเสียงเป็นตาเดียว รอฟังคำอธิบายจากเขา

"ก็แค่ไปซื้อหินจากเสี่ยเซวี่ยมาก้อนหนึ่ง หนักตั้งสามร้อยกว่ากิโล แต่ผ่าออกมาได้แค่ไอ้ของชิ้นนิดเดียวนี่แหละครับ"

เฉินอ้วนฟาดฉาดลงบนตัวฉู่เทียนเสียงทีหนึ่ง แล้วพูดขึงขัง "ยังจะบอกว่าชิ้นนิดเดียวอีกเรอะ! แกหัดพูดให้มันดูยิ่งใหญ่อลังการหน่อยไม่ได้หรือไง อย่างเช่นตอนผ่าหินเกิดลมพายุฟ้าฝนคะนองอะไรเทือกนั้น หรืออย่างน้อยที่สุดก็ต้องมีมังกรโผล่มาบินวนรอบบ้านสักสองรอบสิวะ"

ไม่มีใครขำสักคน

เขียวจักรพรรดิคือที่สุดแห่งหยก คนเล่นหยกมากมายทุ่มเททั้งชีวิตก็ใช่ว่าจะได้เห็นสักครั้ง พอมาถึงแกกลับพูดว่าผ่าออกมาได้แค่ชิ้นนิดเดียว นี่มันจงใจกวนประสาทให้คนอื่นอกแตกตายชัดๆ!

ฉู่เทียนเสียงลูบหัวตัวเอง พลางยิ้มแหยๆ "ถ้าจะเอาให้ดูยิ่งใหญ่ละก็ มีแค่เรื่องที่ผมกับหลี่เจี๋ยอดหลับอดนอนทำกันอยู่สองคืนเต็มๆ ถึงได้ออกมาสภาพนี้ครับ เนื้อหินแข็งเกินไป ฝีมือขัดเงาของพวกผมเลยทำได้ดีสุดแค่นี้ แล้วก็ที่โรงงานต้าจี๋ลี่ ผมกับหลี่เจี๋ยเป็นไอ้งั่งตัวพ่อที่ดังไปทั่วเลย หินเนื้อขี้หมาแท้ๆ ดันผ่าไปตั้งห้าคม เสียเงินไปตั้งหลายพัน"

ถานฮุยผ่อนลมหายใจยาวออกมา แล้วพูดว่า "เทียนเสียง เจ้าหนู แกนี่ดวงดีจริงๆ นี่มันเขียวจักรพรรดิเชียวนะ แกถามลุงไต้ของแกดูสิ ร้านของเขาที่ศูนย์การค้าไฉฟู่ในเมืองหลวงหรูหราระดับนั้น ยังไม่เคยเห็นมีจี้เขียวจักรพรรดิสักชิ้นเลย"

"ทำไมจะไม่มี มีตั้งหลายชิ้น" ไต้ตงเถียงข้างๆ คูๆ จากนั้นก็พูดด้วยความกระดากอาย "จริงๆ แล้ว ชิ้นพวกนั้นแค่ใกล้เคียงเขียวจักรพรรดิ ยังห่างชั้นอยู่อีกนิดหน่อย"

"เดิมทีตอนที่พี่จางซีอยู่ผมก็กะจะเอาออกมาแล้วครับ แต่พอเห็นพี่จางได้ไปแค่ห้าสิบล้าน ผมเลยไม่กล้าหยิบออกมา กลัวจะไปกระทบกระเทือนใจเขา" ฉู่เทียนเสียงอธิบาย

ถานฮุยพูดว่า "แกทำถูกแล้ว จางซีไม่ได้มุ่งมั่นในวงการนี้ ไม่ให้เขาเห็นก็ดีต่อตัวเขาแล้ว"

เฉินเจิ้งเซิงเบ้ปากกว้าง "จางซีมันก็แค่ไอ้งั่งคนหนึ่ง หาเรื่องให้คนอื่นมาคอยคุมตัวเองอยู่ได้ ไม่อึดอัดบ้างหรือไงวะ"

ไต้ตงหันไปเอ็ดใส่ทั้งสามคน "คุยเรื่องหินสิวะ!"

ถานฮุยยกหินมาตรงหน้าแล้วถาม "เทียนเสียง หนักเท่าไร"

"4.1 กิโลกรัมครับ" ฉู่เทียนเสียงตอบ

ไต้ตงเริ่มตั้งสติได้บ้างแล้ว เขาพูดว่า "ของชิ้นนี้มูลค่าสูงเกินไป แถมยังเป็นก้อนใหญ่ทั้งก้อน คงปล่อยออกยากน่าดู"

เฉินอ้วนรีบถามขึ้นมาทันที "เอาเป็นว่าหินก้อนนี้มีค่าเท่าไรก่อนดีกว่า"