ตอนที่ 86 การประชุมผู้ถือหุ้น

ทั้งหมดเดินทางถึงรุ่ยหนิงตอนบ่ายสองโมง และตรงดิ่งไปยังบ้านพักตากอากาศทันที หลังจากพักผ่อนราวชั่วโมงเศษ พอถึงเวลาสี่โมงเย็น บริษัทก็เริ่มเปิดการประชุมผู้ถือหุ้น

ห้องรับแขกบนชั้นสองได้รับการปัดกวาดเช็ดถูจากจางลี่และหลี่เจี๋ยจนสะอาดหมดจด ไร้ฝุ่นละอองแม้แต่น้อย บนโต๊ะน้ำชาเต็มไปด้วยผลไม้นานาชนิด ผลไม้อบแห้ง และของว่างชิ้นเล็ก เอกสารของบริษัทที่พิมพ์เสร็จเรียบร้อยจำนวนห้าชุดวางเรียงอยู่บนโต๊ะ ระหว่างการประชุม จางลี่ทำหน้าที่จดบันทึกและคอยรินน้ำเสิร์ฟชา ส่วนหลี่เจี๋ยเฝ้าอยู่หน้าประตูชั้นล่าง

สี่โมงตรง การประชุมบริษัทจึงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

ไต้ตงเปิดฉากพูดเป็นคนแรก "ท่านผู้ถือหุ้นทุกท่าน นับถึงวันนี้บริษัทก่อตั้งมาได้ครบสิบเดือนพอดี ตอนเริ่มตั้งบริษัท เราใช้เงินทุนประเดิมไปห้าสิบสองล้าน ตอนนี้เงินในบัญชีมีอยู่สามพันห้าร้อยล้าน ในรอบสิบเดือนที่ผ่านมามีต้นทุนค่าใช้จ่ายทั้งหมด..."

ไต้ตงสาธยายอย่างคล่องแคล่ว ตัวเลขต่าง ๆ หยิบยกขึ้นมาพูดได้อย่างแม่นยำ สรุปสั้น ๆ คือต้องการบอกทุกคนเรื่องเดียว... ทำกำไรแล้ว แถมยังฟันกำไรมหาศาล

เขาพูดต่อว่า "การประชุมครั้งนี้มีวาระสำคัญสองสามเรื่อง ข้อแรก ทิศทางการพัฒนาในปีหน้า ข้อสอง เรื่องการถอนตัวของจางซี ข้อสาม สัดส่วนการปันผลกำไร"

ตอนนั้นเอง ฉู่เทียนเสียงยกมือขึ้นพูดว่า "ลุงไต้ครับ ผมขอแทรกหน่อย เรามาคุยสองเรื่องหลังก่อนดีกว่าครับ ส่วนเรื่องทิศทางการพัฒนาในปีหน้า ผมยังมีเรื่องอยากพูดอีกเยอะ คงไม่เสร็จง่าย ๆ แน่"

ไต้ตงมองฉู่เทียนเสียงแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "งั้นก็คุยเรื่องของจางซีก่อน จางซีได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว ยินดีกับจางซีด้วย ทุกคนปรบมือให้หน่อย"

"แปะ แปะ แปะ" เสียงปรบมือของคนทั้งห้องดังขึ้น

จางซีรู้สึกซาบซึ้งใจขึ้นมาจริง ๆ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้พลางกล่าวว่า "ขอบคุณพี่ ๆ ทุกคนและเทียนเสียงมากครับ การที่ครั้งนี้ผมสามารถก้าวเข้าสู่สายงานของรัฐได้ ข้อแรกเป็นเพราะสายงานด้านการสื่อสารที่ผมทำอยู่เกี่ยวข้องกับความมั่นคงระดับสูง และอีกด้านหนึ่ง คนในครอบครัวก็อยากให้ผมก้าวหน้าในเส้นทางข้าราชการ เพื่อไม่ให้เสียแรงที่ปู่สั่งสอนมาตั้งแต่เด็ก"

"ที่งานนี้สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี พี่ไต้ช่วยออกแรงไปเยอะมาก จากใจจริงแล้วผมต้องขอบคุณพี่ไต้มากครับ" พูดจบ เขาก็ค้อมตัวคำนับไต้ตงอย่างนอบน้อม

"ผมส่งมอบงานด้านธุรกิจฝั่งเมืองหลวงเสร็จหมดแล้ว ตอนนี้เหลือแค่ส่วนของเรา ซึ่งก็คือบริษัทตงเสียง ผมลองคำนวณคร่าว ๆ ดูแล้ว น่าจะได้ส่วนแบ่งผลกำไรราว ๆ หนึ่งร้อยล้าน แต่ผมคิดแบบนี้ครับ ในเมื่อเลือกเดินทางสายข้าราชการ การรักษาตัวให้ขาวสะอาดถือเป็นหน้าที่ ก่อนเข้ารับตำแหน่งจะต้องยื่นตรวจสอบทรัพย์สิน เพื่อไม่ให้กระทบกับการดำเนินงานของบริษัท และไม่ให้บริษัทตกเป็นเป้าสายตาของคนมากเกินไป ผมตั้งใจว่าจะขอรับไว้แค่ห้าสิบล้าน ซึ่งนี่ก็เป็นสิบเท่าของเงินที่ผมลงทุนไปแล้วครับ"

เฉินเจิ้งเซิงกับฉู่เทียนเสียงเพิ่งจะอ้าปาก ไต้ตงก็ชิงพูดขึ้นเสียก่อน "พวกนายสองคนไม่ต้องพูด ให้เอาตามที่จางซีว่านั่นแหละ" ดูท่าก่อนหน้านี้จางซีกับไต้ตงคงคุยกันมาก่อนแล้ว และไต้ตงก็เห็นพ้องกับความคิดของจางซี

จางซีกล่าวต่อ "ก่อนวันตรุษจีนผมต้องไปรายงานตัวแล้ว เวลากระชั้นชิดอยู่บ้าง คงต้องรบกวนพวกพี่ ๆ กับเทียนเสียงช่วยจัดการเรื่องแก้ไขสัญญาผู้ถือหุ้นให้เสร็จสิ้นภายในสองวันนี้ด้วยครับ ผมต้องรีบกลับเมืองหลวง"

"หลังจากนี้ผมคงต้องเทียวไปเทียวมาระหว่างเมืองหลวงกับแถบตะวันตกเฉียงเหนือเป็นหลัก ถ้าเทียนเสียงไปเมืองหลวง ต้องบอกผมด้วยล่ะ"

ไต้ตงกล่าวว่า "เอกสารเปลี่ยนแปลงสัดส่วนหุ้นเตรียมไว้หมดแล้ว พรุ่งนี้ก็ไปจัดการได้เลย"

เขาพูดต่อว่า "เรื่องนี้ถือว่าตกลงตามนี้ เรื่องที่สองคือการจัดสรรหุ้นเดิมของจางซีใหม่ การจัดเตรียมช่วงสิ้นปี และการปันผลกำไร"

ถานฮุยเอ่ยขึ้น "หุ้นของจางซีวางค้างไว้ก่อนเถอะ แบ่งไปแบ่งมามันยุ่งยาก แถมยังต้องมาคอยแก้อัตราส่วนหุ้นของทุกคนอีก"

เฉินเจิ้งเซิงก็บอกว่า "ฉันเห็นด้วยกับเหล่าถาน"

ฉู่เทียนเสียงพูดสั้นกระชับ "เห็นด้วยครับ"

ไต้ตงกล่าวต่อไป "เรื่องวันหยุดสิ้นปีฉันคิดไว้แบบนี้ ทางฝั่งเมืองหลวงก็กลับกันไปให้หมด ให้เทียนเสียงกับหลี่เจี๋ยอยู่เวรที่นี่ ไม่มีอะไรก็แวะเวียนไปดูที่บริษัท ถ้ามีหินดิบที่เข้าท่าเทียนเสียงก็รับไว้ ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องดิ้นรนไปหา ใช้เวลาช่วงนี้ทบทวนตกตะกอนดู สิ่งที่ได้สัมผัสมาตลอดหลายเดือนนี้ จำเป็นต้องคิดทบทวนให้ดี" ฉู่เทียนเสียงพยักหน้าเห็นชอบ

ทุกคนไม่มีใครคัดค้าน

การปันผลก็บรรลุข้อตกลงร่วมกัน โดยปันผลที่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์ของกำไร เพียงชั่วพริบตาเดียว ทั้งหมดก็กลายเป็นมหาเศรษฐีร้อยล้านพันล้านกันถ้วนหน้า ฉู่เทียนเสียงได้มากที่สุด กว่าเก้าร้อยล้าน และทั้งหมดล้วนเป็นเงินสด

เข้าสู่วาระสุดท้าย ไต้ตงมองไปยังฉู่เทียนเสียง ฉู่เทียนเสียงยืดตัวตรงแล้วเริ่มเอ่ยปากว่า

"คุณลุงทุกท่านครับ ตอนตั้งบริษัทเมื่อต้นปี เป็นท่านอาจารย์ของผมจัดการเองทั้งหมด ผมไม่ได้มีส่วนร่วม รวมถึงการจัดสรรหุ้นและระยะเวลาความร่วมมือต่างๆ ผ่านการดำเนินงานมาหลายเดือนนี้ ผมรู้สึกว่าพวกเราควรพิจารณาเรื่องการพัฒนาของบริษัทกันใหม่อีกครั้ง"

"ข้อแรก ผลประกอบการของบริษัทดีมาก แต่มีเงินทุนมหาศาลจมอยู่อย่างนี้โดยไม่เอาไปลงทุน ก็นับเป็นเรื่องที่น่าเสียดายอย่างยิ่ง พวกเราไม่จำเป็นต้องจำกัดอยู่แค่ข้อตกลงสองปี เรื่องนี้ผมกับท่านอาจารย์เห็นพ้องต้องกันแล้ว นอกจากเรื่องที่ห้ามไปพม่า เรื่องอื่นสามารถเปลี่ยนแปลงได้ทั้งหมดครับ"

"ข้อสอง รุ่ยหนิงอยู่ห่างไกลทางตะวันตกเฉียงใต้ การคมนาคมไม่สะดวก ข้อมูลข่าวสารไม่คล่องตัว ดังนั้น เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ผมอยากออกไปเปิดหูเปิดตาและถือโอกาสสำรวจเมืองหลวง เซี่ยงไฮ้ หยางเฉิง หรือแม้แต่ฮ่องกง ศูนย์กลางการลงทุนของบริษัทตงเสียงควรวางไว้ในเมืองเหล่านี้ รุ่ยหนิงหรือกระทั่งทั่วทั้งเตียนหนานและพม่า เป็นเพียงเครื่องมือผลิตเงินให้บริษัทเท่านั้น"

"ข้อสาม การเตรียมพร้อมด้านบุคลากร ครั้งก่อนที่ไปผิงโจว ผมสนใจฟู่หลินลูกน้องของลุงถานมาก ไม่ใช่ว่าผมคิดจะดึงตัวเขามานะครับ แต่ผมรู้สึกว่าการพัฒนาในอนาคตของพวกเรา จำเป็นต้องมีคนเก่งคุณภาพสูงแบบนี้อย่างยิ่ง"

ทุกคนต่างนิ่งเงียบ ข้อมูลนี้ค่อนข้างสะเทือนอารมณ์อยู่บ้าง มีหรือที่พวกเขาสามสี่คนจะไม่อยากร่วมมือกันระยะยาว ทว่าตอนนั้นที่ท่านผู้เฒ่าพิจารณาเช่นนั้นก็ถูกต้อง ต่างคนต่างยังไม่รู้ตื้นลึกหนาบางกันดีก็ตั้งบริษัทขึ้นมาเสียแล้ว หากปรับตัวเข้ากันได้ดีก็ทำต่อ ปรับตัวไม่ได้ ใช้เวลาสองปีฉู่เทียนเสียงก็น่าจะฝึกปรือฝีมือขึ้นมาได้ ถึงตอนนั้นก็แยกย้ายกันไป ดูจากตอนนี้แล้ว พวกเขาสอบผ่านการทดสอบของท่านผู้เฒ่าแล้ว

ไต้ตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วกล่าวว่า "สิ่งที่เทียนเสียงพูดเป็นเรื่องใหม่ นั่นคือประเด็นที่บริษัทนี้สามารถก้าวข้ามกำหนดเวลาสองปีได้ ผมเองก็เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก เอาอย่างนี้แล้วกัน ทุกคนกลับไปลองคิดดู แล้วค่อยมาหารือกันในการประชุมครั้งหน้า"

ถานฮุยกล่าวว่า "ฉันว่าแบบนี้ อีกประเดี๋ยวก็จะปีใหม่แล้ว คุยตอนนี้ดูจะรีบร้อนเกินไป สู้ให้เทียนเสียงใช้ช่วงปีใหม่คิดทบทวนดูให้ดี ทางที่ดีทำเป็นเอกสารออกมา เขาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ มีความรับผิดชอบและหน้าที่ในส่วนนี้ พวกเราจะได้คุยกันต่อตามสิ่งที่เขาเขียน คุยลอยๆ ไร้เป้าหมายแบบตอนนี้ นอกจากประสิทธิภาพจะต่ำแล้ว จุดประสงค์ก็ไม่ชัดเจนด้วย"

ทุกคนเห็นพ้องว่าค่อยคุยเรื่องนี้กันหลังปีใหม่

หลังเลิกประชุม ไต้ตงเรียกฉู่เทียนเสียงไปคุยที่มุมหนึ่ง ยื่นเศษกระดาษแผ่นหนึ่งให้เขา แล้วกระซิบบอกว่า "นี่เบอร์โทรของเจิงจิ้ง เธอหาเวลาโทรหาเธอหน่อยสิ ตั้งแต่พวกเธอเกิดเรื่องคราวนั้น เธอก็ถูกกักบริเวณ ผู้เฒ่าซุนหวงชื่อเสียง เข้มงวดกับคนในครอบครัวมาก นี่เจิงจิ้งแอบดูโทรศัพท์พี่สาวเธอถึงได้เบอร์มือถือของฉันมา"

ฉู่เทียนเสียงรับเศษกระดาษมา หัวใจเต้นระรัว ตอนออกจากฮ่องกง เขาก็อยากจะขอเบอร์เจิงจิ้งจากพี่หนิงอยู่หรอก แต่ไม่กล้าเอ่ยปาก ตอนนี้เหมือนมี "ลาภลอยหล่นจากฟ้า"

ตลอดมื้อค่ำฉู่เทียนเสียงตื่นเต้นเป็นพิเศษ ดื่มเหล้ากับจางซีเหมือนดื่มน้ำเปล่า พวกไต้ตงเองก็พลอยยินดีกับจางซีไปด้วย เมื่อเดินเข้าสู่เส้นทางที่ถูกต้อง มีผลงานอยู่บ้าง เคี่ยวกรำอีกสักสองสามปี ก็ใช่ว่าจะประสบความสำเร็จไม่ได้

ตกดึกหลังจากฉู่เทียนเสียงดื่มเหล้ากับพวกคุณลุงเสร็จ เขารู้สึกร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ไม่กล้าขับรถ จึงนั่งแท็กซี่กลับบ้านตรง ท่านอาจารย์กับแม่หลับไปแล้ว เขาจึงย่องเบาๆ กลับเข้าห้อง รีบหยิบเศษกระดาษที่ไต้ตงให้มา บนกระดาษมีเพียงเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่งเท่านั้น