ตอนที่ 85 โคตรไอ้งี่เง่า

ในรุ่ยหนิงมีโรงงานแปรรูปและผ่าหินขนาดใหญ่อยู่ไม่น้อย ทว่าฉู่เทียนเสียงไม่อยากไป และไม่ค่อยกล้าไปด้วย ของที่อยู่ข้างในนั้นมันกระตุ้นต่อมผู้คนเกินไป ในรุ่ยหนิงไม่ได้ยินหรือพบเห็นของระดับนี้มาหลายปีแล้ว หากเอิกเกริกจนรู้กันทั่วเมือง ปัญหายุ่งยากคงตามมาเป็นพรวน

ไอ้พวกพม่ามีของดีอยู่ในมือจริง ๆ

"เฮ้อ ขายหน้าก็ช่างมันเถอะ ยังดีกว่าปล่อยให้กลายเป็นข่าวใหญ่สะเทือนเมือง"

"โต้วโต้ว เข้ามานี่" ฉู่เทียนเสียงตะโกนเรียกไปทางประตู

"มีอะไรเหรอพี่เทียนเสียง" ตอนนี้หลี่เจี๋ยว่านอนสอนง่ายเป็นพิเศษ

"ไปที่ร้านต้าจี๋ลี่ ให้พวกเขาเอารถลากมา ขนหินสามร้อยกว่ากิโลไปผ่าที่ร้านเขา"

หลี่เจี๋ยขานรับคำหนึ่งแล้วออกไป

โรงงานแปรรูปหยกขนาดใหญ่ล้วนมีแท่นผ่าสะพานเลื่อน รอกสะพานเลื่อนขนาดเล็ก และรถลาก สำหรับใช้ผ่าหินดิบก้อนยักษ์โดยเฉพาะ ในรุ่ยหนิงบริการขนส่งให้ฟรีทั้งหมด

หินถูกยึดตรึงไว้บนยอดกองกระสอบทราย เพื่อป้องกันไม่ให้หินเลื่อนตำแหน่งจากแรงกดที่ไม่สม่ำเสมอระหว่างการผ่า ใบเลื่อยยักษ์ถูกสลิงเหล็กแขวนห้อยอยู่เหนือหิน แกว่งไกวไปมาเบา ๆ

ฉู่เทียนเสียงยืนมองอยู่ด้านข้าง รอบตัวเต็มไปด้วยไทยมุง ทั่วทั้งรุ่ยหนิง เดือนหนึ่งยังแทบไม่เห็นใครเอาหินก้อนใหญ่ขนาดนี้มาผ่าสักครั้ง

เสียงเครื่องยนต์คำรามดังจนแก้วหูแทบแตก เครื่องตัดระบบหล่อเย็นด้วยน้ำก็มีข้อเสียตรงนี้ เสียงดังเกินไปจริง ๆ

ราวหนึ่งชั่วโมงผ่านไป คมแรกก็ผ่าเสร็จสิ้น

ฝูงชนพากันกรูเข้าไปล้อมดูทันที

"นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย?"

"จบเห่ เนื้อขี้หมาฉิบหาย"

"เจ๊งสนิทติดก้นเหว!"

"เปลือกนอกลายทางออกจะดี ทำไมข้างในถึงหยาบกร้านขนาดนี้วะ?"

ฉู่เทียนเสียงสีหน้าเรียบเฉย เขาแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้าไป ชำเลืองมองรอยผ่ารอบหนึ่ง วางมือซ้ายลงบนหน้าตัด ลูบไปมาเบา ๆ จากนั้นหยิบปากกาเคมีออกจากกระเป๋า ลากเส้นลงบนหินอีกหนึ่งเส้น แล้วเอ่ยกับผู้ดูแลว่า "ผ่าอีกมีดตามแนวเส้นนี้"

ผู้ดูแลทำตัวเหมือนฉู่เทียนเสียงตอนผ่าหินให้คนอื่นเมื่อก่อนไม่มีผิด หน้าตาย ไร้อารมณ์ยินดียินร้าย พยักหน้ารับคำหนึ่งแล้วเริ่มลงมือทำงาน

คมที่สองผ่าเสร็จ ก็เหมือนกับคมแรก ฉู่เทียนเสียงขอให้ผ่าคมที่สามต่อ

ฝูงชนเริ่มฮือฮา พูดวิจารณ์ไปต่าง ๆ นานา บางคนยังแอบชำเลืองมองสีหน้าของฉู่เทียนเสียงด้วยแววตาสะใจบนความทุกข์ของคนอื่น ส่วนใหญ่คอยวิเคราะห์วิจารณ์เนื้อหิน พวกเซียนหลังหวยออกมีเยอะที่สุด

ฉู่เทียนเสียงฟังเสียงเซ็งแซ่ข้างหู จู่ ๆ ก็นึกถึงบทกวีของถังปั๋วหู่ขึ้นมา:

"โลกหาว่าข้าบ้าคลั่ง ข้ายิ้มพลางโลกหนอช่างมองไม่ทะลุ"

จากนั้น คมที่สี่ คมที่ห้า

ทุกคนต่างพูดไม่ออกแล้ว ไอ้หนุ่มรูปหล่อคนนี้ท่าจะเพี้ยนไปแล้วมั้ง ชัดเจนอยู่ว่าเจ๊งยับไม่เหลือชิ้นดี ทำไมยังยอมเสียเงินผ่าอยู่อีก?

ในที่สุด ฉู่เทียนเสียงมองหินตรงกลางที่เหลืออยู่เหมือนเศษเต้าหู้ที่ถูกเฉือนทิ้ง น้ำหนักน่าจะราว ๆ สี่สิบกว่ากิโลกรัม เขาหยิบปึกเงินสดออกจากกระเป๋าถือแล้วบอกหลี่เจี๋ยว่า "ไปจ่ายเงินซะ แล้วเอาชิ้นนี้ใส่ท้ายรถ ส่วนเศษที่เหลือไม่เอาแล้ว"

หลี่เจี๋ยรับคำแล้วเดินไปจ่ายเงิน ผู้ดูแลรีบเรียกคนงานสองคนมายกหินขึ้น นำไปวางไว้ในกระโปรงท้ายรถของฉู่เทียนเสียง

หลี่เจี๋ยเป็นคนขับ ส่วนฉู่เทียนเสียงนั่งเบาะข้างคนขับ คราวนี้เพื่อความเก๊ก ฉู่เทียนเสียงอุตส่าห์ขับรถออดี้ Q7 ป้ายทะเบียนหลิ่งหนานออกมาด้วยตัวเอง

เมื่อกลับถึงบริษัท ทั้งสองคนก็ช่วยกันยกหินเข้าไปในห้องเครื่อง คราวนี้จะผ่าต่อ เลื่อยน้ำมันของตัวเองก็พอจะรับไหวแล้ว

หลี่เจี๋ยจ้องมองฉู่เทียนเสียงอย่างกระวนกระวายใจ มาอยู่บริษัทเกือบปี เพิ่งเคยเห็นฉู่เทียนเสียงเคร่งขรึมขนาดนี้เป็นครั้งแรก และเป็นครั้งแรกเช่นกันที่ผ่าหินได้สภาพยับเยินขนาดนี้ แถมยังทำต่อหน้าธารกำนัลอีกต่างหาก

ทุกครั้งที่ผ่าเสร็จ พอเห็นเนื้อหินที่เหมือนหยกแต่ไม่ใช่หยก ครั้นจะว่าไม่ใช่หยกก็ดันมีเค้าลางเนื้อหยกอยู่นิดหน่อย เขาก็รู้สึกแสบร้อนไปทั้งหน้า ขายหน้าชะมัด หินตั้งสามร้อยกว่ากิโล อย่างน้อยถ้าได้เนื้อโหยวชิงมาสักนิดก็ยังพอคุ้มค่าผ่าหินสุดแพงบ้างสิ

หลี่เจี๋ยไม่กล้าส่งเสียง ฉู่เทียนเสียงมองหินก้อนที่มีเหลี่ยมมีมุมที่เหลืออยู่นั้น จู่ ๆ ก็ระเบิดเสียงหัวเราะลั่นออกมา "ฮ่าๆๆๆๆๆ"

หลี่เจี๋ยพึมพำกับตัวเอง "พี่เทียนเสียงเพี้ยนไปแล้วจริง ๆ ด้วย"

ฉู่เทียนเสียงหัวเราะเสร็จก็พูดกับหลี่เจี๋ยว่า "โต้วโต้ว ถึงเวลาเป็นพยานรับรู้ปาฏิหาริย์แล้ว คราวนี้ฉันจะตบรางวัลให้อย่างงามเลย" ฉู่เทียนเสียงชะงักไปนิด ก่อนพูดต่อว่า "ไปบอกจางลี่ ให้เตรียมมื้อดึกไว้หน่อย คืนนี้เราจะลุยกันยันสว่าง"

เอาขึ้นเครื่องเลื่อยน้ำมัน ผ่าไปสี่คม จากนั้นก็เป็นเครื่องเจียรลูกหมู ตัวเครื่องอาศัยน้ำในการระบายความร้อน เสียงแหลมแสบแก้วหูบาดลึกบาดใจยามลูกหมูกัดลงบนเนื้อหินนั้นชวนให้คนแทบคลั่ง ดีที่ตรงนี้เป็นบ้านเดี่ยวมีรั้วรอบขอบชิด จึงไม่รบกวนเพื่อนบ้าน ถึงอย่างนั้น รปภ. ที่ลาดตระเวนรอบดึกก็ยังมาเคาะประตูชะโงกดูถึงสองรอบ

คนหนึ่งทนทำได้มากสุดแค่ชั่วโมงเดียว ไม่อย่างนั้นจะจับด้ามเครื่องเจียรไม่ไหว เพราะมันสั่นสะท้านแรงเกินไป แป๊บเดียวมือก็ชาดิก ฉู่เทียนเสียงยังถือว่าดีกว่าหน่อย เพราะอย่างไรเสียเขาก็เคยฝึกวิชาฝีมือมา พอเข้าช่วงดึกสงัด แต่ละคนทำได้แค่รอบละ ครึ่งชั่วโมงเท่านั้น ขนาดแบมือเปล่า ๆ มือยังสั่นกระตุกเองโดยไม่รู้ตัว พอถึงหกโมงเช้า ทั้งสองคนก็ล้าจนจับด้ามเครื่องเจียรไม่ไหวแล้วจริง ๆ จึงต้องขึ้นไปพักผ่อนที่ห้องพักชั้นสอง

จางลี่มาถึงบริษัทตอนแปดโมงกว่า เธอรู้ว่าพี่เทียนเสียงกับโต้วโต้วต้องลุยกันทั้งคืน จึงซื้ออาหารเช้าติดมือมาด้วย เธอค่อย ๆ ย่องเปิดประตูรั้วเข้ามาในลานบ้าน ก็ได้ยินเสียงกรนดังสลับรับส่งกันแว่วมาจากชั้นสอง เธอไม่ได้ขึ้นไปรบกวน ได้แต่เก็บกวาดทำความสะอาดอยู่เงียบ ๆ

กระทั่งถึงบ่ายสอง สองคนนั้นก็ยังไม่ตื่น จางลี่จึงจำต้องขึ้นไปปลุก ทั้งคู่ลุกขึ้นมาแบบงัวเงีย ไปล้างหน้าล้างตาให้พอตาสว่าง หลี่เจี๋ยถามขึ้นว่า "พี่เทียนเสียง หินน่าจะอยู่ที่พี่ใช่ไหม ผมจำได้ว่าเมื่อเช้าพี่อุ้มขึ้นมา"

ฉู่เทียนเสียงยิ้มพลางบอก "อยู่ข้างในเตียงที่ฉันนอนนั่นแหละ กลัวมันหายน่ะ"

เขาพูดต่อว่า "รีบกินอะไรรองท้องก่อน แล้วเราสองคนค่อยไปอาบน้ำที่วิลล่าแล้วนอนต่อ คืนนี้ต้องลุยงานกันอีก จางลี่เดี๋ยวเธอแวะไปบอกแม่ฉันที่บ้านหน่อยนะ หลี่เจี๋ยนายก็โทรบอกพี่สาวนายด้วยว่าคืนนี้ยังไม่กลับ จางลี่ ตอนเย็นช่วยทำของอร่อย ๆ ไว้หน่อยนะ จะได้เติมพลังกัน"

"ผมขอกลับบ้านไปเปลี่ยนเสื้อผ้าหน่อยเถอะ สภาพนี้มีแต่คราบโคลน เลอะไปทั้งตัว จะใส่ออกไปได้ยังไง" หลี่เจี๋ยบ่นอุบ วัยรุ่นย่อมรักความสะอาดสะอ้านเป็นธรรมดา

"ไม่อนุญาตให้กลับ เดี๋ยวตอนไปวิลล่าค่อยแวะหาซื้อตามร้านข้างทางเอาสักตัว เสื้อผ้าสะอาดแค่ไหนเดี๋ยวคืนนี้ก็ต้องเลอะอยู่ดี"

และแล้วก็เป็นอีกคืนที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน

จนกระทั่งเที่ยงของอีกวัน ทั้งสองคนตื่นขึ้นมา ฉู่เทียนเสียงก็ขับรถตรงดิ่งไปที่ธนาคารทันที ตู้เซฟนิรภัยที่เคยเช่าไว้ยังอยู่ หลังจากทำเรื่องเสร็จเรียบร้อย ฉู่เทียนเสียงก็นำหินที่ห่อไว้หนาแน่นถึงสามชั้นสี่ชั้นเก็บเข้าไปในตู้เซฟ จากนั้นถึงได้กลับบ้านไปพักผ่อน

พอเห็นฉู่เทียนเสียงออกไปก่อน จางลี่ก็แอบถามหลี่เจี๋ยด้วยความอยากรู้อยากเห็น "พวกเธอทำกันอยู่สองวัน ตกลงผ่าได้หินแบบไหนออกมาเหรอ ฉันไม่กล้าถามพี่เทียนเสียงน่ะ"

หลี่เจี๋ยกระซิบบอก "ก็เป็นก้อนเขียวเต็มเม็ด สีเข้มกว่าคราวที่แล้ว แต่สีค่อนข้างคล้ำไปหน่อย แล้วก็เล็กกว่าเดิมนิดนึง" จางลี่ฟังแล้วก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่าตกลงหินมันดีหรือไม่ดีกันแน่

สองสามวันต่อมาดำเนินไปอย่างราบรื่นไร้คลื่นลม หินเปลือกทรายขาวก้อนนั้นผ่าตัดเนื้อหยกสีม่วงชมพูล้วนออกมาได้สองชิ้น รวมน้ำหนักยี่สิบกิโลกรัม จุดที่มีราคาก็คือตรงกลางของหินทั้งสองแผ่นมีส่วนที่ถึงระดับเนื้อกึ่งน้ำแข็งอยู่ด้วย ทว่าปริมาณมีน้อย ถึงกระนั้น ราคาก็พุ่งพรวดพราดแล้ว

สีม่วงถือเป็นสีที่พิเศษที่สุดในบรรดาหยก กระบวนการเกิดยังไม่แน่ชัด ทั้งไม่รู้ว่าธาตุใดเป็นตัวให้สี แต่คุณค่ากลับไม่ด้อยไปกว่าสีเขียวเลย ซ้ำยังเป็นที่ชื่นชอบของชาวตะวันตกอย่างยิ่ง

หินดิบที่ปรากฏสีม่วงส่วนใหญ่มักมีเนื้อไม่ดี ในวงการจึงมีคำกล่าวว่า 'ม่วงสิบชิ้นเนื้อทึบเก้าชิ้น' คำว่า 'เนื้อทึบ' ก็คือไม่โปร่งแสง ฝ้าขาวเยอะ และเนื้ออ่อนนั่นเอง

สีม่วงขอเพียงมีสีสันเข้มข้น และเนื้อถึงระดับเนื้อกึ่งน้ำแข็ง นั่นก็นับเป็นหยกชั้นสูงหรือขั้นสุดยอดแล้ว

เสี่ยไต้เดินทางมาถึงพร้อมคณะรวมสี่คน ผู้ถือหุ้นทุกคนมากันพร้อมหน้าแล้ว