ตอนที่ 84 แกล้งปล่อยเพื่อจับ

วันนี้ ไต้ตงกับฉู่เทียนเสียงเตรียมตัวออกเดินทางตั้งแต่เช้าตรู่ ชายชราเดินออกมาจากห้องหนังสือแล้วพูดกับไต้ตงว่า "ทางลอนดอนส่งข่าวมาแล้ว อันนั้นเป็นของปลอม" พูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องหนังสือไป

ไต้ตงหันไปสบตากับฉู่เทียนเสียง ส่ายหน้าโดยไม่พูดอะไร ส่วนเจิงฟ่านหลินที่มาส่งพวกเขากลับงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น

ไต้ตงกับฉู่เทียนเสียงข้ามด่านหลัวหูไปยังหยางเฉิง ไต้ตงบินต่อไปยังเมืองหลวง ส่วนฉู่เทียนเสียงบินกลับรุ่ยหนิง

พอกลับมาถึงบริษัท จางลี่กับหลี่เจี๋ยดีอกดีใจกันยกใหญ่ คราวนี้พี่เทียนเสียงนำของฝากจากฮ่องกงกลับมาเพียบ เรื่องรสชาติจะอร่อยหรือไม่อร่อยเอาไว้ก่อน แค่บรรจุภัณฑ์ก็แปลกใหม่สวยงามสะดุดตา ไม่เหมือนของทางฝั่งนี้เลยสักนิด

ทว่าพอกลับมาถึง ฉู่เทียนเสียงก็ได้ยินข่าวร้ายเรื่องหนึ่ง ลู่เหลียงแพ้การดวลเดิมพันแล้ว

คนที่มาบอกข่าวนี้กับเขาก็คือพานโหย่วเหวย

ฉู่เทียนเสียงรีบตรงไปดูที่ร้านของลู่เหลียงทันที พอไปถึงหน้าร้าน ก็เห็นพวกคนงานกำลังเปลี่ยนป้ายชื่อร้าน โดยมีหลิวอี้อดีตรองผู้จัดการของลู่เหลียงยืนสั่งการอยู่ข้าง ๆ

ฉู่เทียนเสียงเดินเข้าไปทักทาย หลิวอี้ดูกระอักกระอ่วนใจเล็กน้อย เขาพูดกับฉู่เทียนเสียงว่า "เสี่ยวฉู่ เสี่ยลู่ย้ายออกจากรุ่ยหนิงไปแล้วครับ ไม่บอกด้วยว่าจะไปไหน ให้พวกเราหางานกันเอาเอง แต่เสี่ยเฉียวรั้งพนักงานที่ยังไม่ยอมไปให้อยู่ต่อ ผมเองก็ไม่มีที่ไปที่ดีกว่านี้ เลยจำใจต้องอยู่ที่นี่ต่อครับ"

ฉู่เทียนเสียงรู้สึกไม่ค่อยสบายใจและเริ่มมองหลิวอี้ในแง่ลบ หากมองจากมุมมองในที่ทำงานสิ่งที่หลิวอี้ทำก็ไม่ได้ผิดอะไร แต่ถ้ามองในแง่ของความรู้สึกแล้วถือว่าแย่มาก ฉู่เทียนเสียงพูดคุยตามมารยาทกับหลิวอี้อีกสองสามคำแล้วขอตัวลา

บรรดาคุณอาทั้งหลายต่างไม่อยู่ ฉู่เทียนเสียงจึงเริ่มออกตระเวนหาของมีค่าอีกครั้ง โดยเริ่มจากตลาดมู่ซิง ผ่านไปไม่กี่วัน เขากว้านซื้อหินมาได้แปดเก้าก้อน แต่คุณภาพล้วนธรรมดา ไม่มีก้อนไหนที่โดดเด่นเป็นพิเศษเลย

บ่ายวันนั้น เสี่ยเซวี่ยอดีตเถ้าแก่ของเขาโทรศัพท์มาหา บอกว่ามีหินก้อนหนึ่งอยากให้เขาช่วยมาดูหน่อย ฉู่เทียนเสียงตอบตกลงด้วยความยินดี

เมื่อขับรถมาถึงร้านของเสี่ยเซวี่ย ฉู่เทียนเสียงรู้สึกได้ถึงความคุ้นเคยที่ไม่ได้สัมผัสมานาน เขาลงจากรถแล้วเดินเข้าไปทักทายลุงชุ่นกับอดีตลูกน้องเก่าสองสามคน พูดคุยสัพเพเหระกันครู่หนึ่ง จังหวะนั้นเสี่ยเซวี่ยก็พาคนสองคนเดินลงมาจากบันได พอเห็นว่าฉู่เทียนเสียงมาถึง ก็รีบเดินเข้ามาหาด้วยความดีใจ

ฉู่เทียนเสียงรีบลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "เสี่ยเซวี่ย ผมมาแล้วครับ"

เสี่ยเซวี่ยเดินเข้ามาตบไหล่ฉู่เทียนเสียงพลางพูดว่า "เทียนเสียง ไปเถอะ ไปดูทางโน้นกัน หินของพวกเหล่าเหมี่ยนน่ะ"

คำว่า 'เหล่าเหมี่ยน' เป็นคำที่คนรุ่ยหนิงใช้เรียกคนพม่าทั่วไป เหมือนกับที่คนแผ่นดินใหญ่เรียกชาวต่างชาติว่า 'เหล่าว่าย' นั่นเอง

ทั้งหมดพากันเดินมาที่ห้องรับแขกชั้นหนึ่ง บนพื้นมีหินดิบเฮยอูซาหนักราวสามร้อยกิโลกรัมวางอยู่หนึ่งก้อน บนโต๊ะยังมีหินเปลือกทรายขาวอีกหนึ่งก้อน หนักประมาณหกสิบกว่ากิโลกรัม

เสี่ยเซวี่ยกระซิบกับฉู่เทียนเสียงเบา ๆ ว่า "เทียนเสียง นายช่วยดูให้ละเอียดหน่อยนะ ฉันแค่กะจะฟันค่านายหน้าสักหน่อย"

'ไป๋ข่า' เป็นภาษาพม่า แปลออกมาก็คือ 'ค่านายหน้า'

ฉู่เทียนเสียงเดินวนรอบหินเฮยอูซาหนึ่งรอบก่อน จากนั้นก็นั่งยอง ๆ ลงสังเกตลักษณะทุกอย่างบนเปลือกหินอย่างละเอียด บางครั้งก็ใช้นิ้วสะกิดเม็ดทรายบนเปลือกหินดู ทั่วทั้งก้อนมีดอกสนแบบจุดกระจายอยู่ไม่น้อย และยังมีดอกสนแบบแถบอีกหลายเส้น ทว่าแต่ละเส้นไม่ยาวนักและไม่กว้างเท่าไร

เนื่องจากมีคนนอกอยู่ด้วย ฉู่เทียนเสียงจึงใช้มือเพียงข้างเดียวลูบคลำไปมาบนเปลือกหิน ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วโมง ฉู่เทียนเสียงหยิบไฟฉายบนโต๊ะขึ้นมา แล้วเริ่มสังเกตความเปลี่ยนแปลงของเม็ดทรายอย่างละเอียด ผ่านไปอีกสิบกว่านาที ฉู่เทียนเสียงก็ลุกขึ้นยืน บิดขี้เกียจแล้วพูดว่า "เสี่ยเซวี่ย เรียกคนมาช่วยพลิกหินหน่อยครับ ผมอยากดูด้านล่าง"

เสี่ยเซวี่ยได้ยินดังนั้นก็รีบออกไปเรียกคนงานเข้ามาทันที ห้าหกคนช่วยกันออกแรงจนพลิกหินกลับด้านได้สำเร็จ ฉู่เทียนเสียงนั่งยอง ๆ ลงสังเกตหินต่ออีกครั้ง

ชาวพม่าสองคนยืนคุยกับเสี่ยเซวี่ยอยู่ข้าง ๆ คนพม่าที่รู้ภาษาจีนมีเยอะมาก การสื่อสารจึงเป็นไปอย่างราบรื่น

ฉู่เทียนเสียงลุกขึ้นแล้วหันไปนั่งลงบนเก้าอี้กลม ขาของเขาชาไปหมดแล้ว เขาถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "เสี่ยเซวี่ย เฮยอูซาก้อนนี้เปิดราคาเท่าไรครับ"

เสี่ยเซวี่ยได้ยินจึงหันไปถามคนพม่า "จะเอาเท่าไร"

"เปิดราคาที่สิบสองล้าน" คนพม่าเห็นฉู่เทียนเสียงดูหินเสร็จแล้ว และรู้ว่าถึงขั้นตอนต่อรองราคา จึงเริ่มตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"บอกมาเลยดีกว่าว่าต่ำสุดเท่าไรถึงจะไม่ขาย" ตอนนี้ฉู่เทียนเสียงเจนจัดเรื่องการต่อรองราคาเป็นอย่างดี

คนพม่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง "ต่ำกว่าเจ็ดล้านไม่ขายครับ"

ฉู่เทียนเสียงคำนวณในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดกับคนพม่าว่า "ผมจะเปิดราคาให้คำเดียว ถ้าคุณตกลงก็ปิดการขาย ถ้าไม่ตกลง ผมก็จะไม่เพิ่มให้อีกแล้วนะ"

"สามล้านสองแสน" พอฉู่เทียนเสียงพูดจบ คนพม่าก็ส่ายหัวดิกราวกับกลองป๋องแป๋ง พลางพูดรัวเร็ว "เถ้าแก่ ราคานี้ต่ำเกินไปแล้วครับ คุณต้องมองให้สูงกว่านี้ มองให้สูงกว่านี้หน่อยสิครับ"

ไม่ว่าคนพม่าจะพูดยังไง ฉู่เทียนเสียงก็ไม่ปริปากอีก เขาหันไปดูหินเปลือกทรายขาวบนโต๊ะตัวนั้นต่อ

เสี่ยเซวี่ยเห็นแบบนั้นก็รู้ว่ามีลุ้น หินก้อนนี้เป็นของเขาเอง

ฉู่เทียนเสียงดูอยู่ราวๆ ยี่สิบนาที ยี่สิบนาทีนี้ทำเอาคนพม่าร้อนใจดั่งมดบนกระทะร้อน อยากจะคุยกับฉู่เทียนเสียง แต่อีกฝ่ายก็กำลังส่องหินอยู่ จะสอดปากพูดขึ้นมาส่งเดชก็ไม่ดี แต่ถ้าไม่พูด พวกเขาก็กลัวเหลือเกินว่าลูกค้ารายใหญ่คนนี้จะหลุดมือไป

ฉู่เทียนเสียงเงยหน้าขึ้นแล้วถามว่า "เสี่ยเซวี่ย หินบ่อใหม่เหรอครับ"

เสี่ยเซวี่ยพยักหน้า ก่อนจะบอกว่า "กดไฟส่องแล้วข้างในเป็นสีม่วงลาเวนเดอร์ ขนาดก็ใหญ่พอ เนื้อก็ไม่เลวเลยนะ"

"ราคาเท่าไรครับ"

"สามแสน" เสี่ยเซวี่ยไม่กล้าบวกเยอะ บวกไปแค่หกหมื่น

ฉู่เทียนเสียงไม่ลังเลแม้แต่น้อย "ตกลง ผมเอาครับ" พูดจบเขาก็หยิบบัตรธนาคารส่งให้เสี่ยเซวี่ย

รูดบัตรเสร็จ ฉู่เทียนเสียงไม่ได้หันไปมองคนพม่าสองคนนั้นเลยแม้แต่แวบเดียว เขาบอกเสี่ยเซวี่ยว่า "รบกวนให้ลุงชุ่นช่วยส่งหินไปที่บริษัทให้ผมด้วยนะครับ ผมยังมีธุระอื่นอยู่ ขอตัวก่อนครับ"

พูดจบก็สาวเท้าเดินออกไป เสี่ยเซวี่ยเดินตามไปส่งถึงหน้าประตู พอกลับเข้ามาก็ถามคนพม่าทั้งสองทันที

"พวกแกจะขายเท่าไรกันแน่หา ลูกค้าฉันก็หามาให้แล้ว ราคาที่เขาเปิดก็สูงที่สุดในรอบหลายวันนี้แล้ว พวกแกยังไม่พอใจอีก หินของแกมันเป็นหินพนันสด แถมยังเป็นเฮยอูซา อาศัยแค่ดอกสนปอนๆ ไม่กี่ดอก นึกว่าข้างในมันจะมีเขียวจักรพรรดิหรือไง ถ้าไม่ตกลง ค่านายหน้า 'ป๋ายข่า' ฉันก็ไม่เอาแล้วเหมือนกัน ขนหินของพวกแกกลับไปเลยไป๊"

ในรุ่ยหนิง การซื้อขายพนันหินก็เหมือนเกมแมวจับหนู ข้อแรกดูว่าใครมีของดีอยู่ในมือ ข้อสองดูว่าใครมีฐานลูกค้าอยู่ในมือ

คนพม่าจะไปรู้จักลูกค้าระดับบนจากแผ่นดินใหญ่มากมายขนาดนั้นได้ยังไง พอมีหินราคาสูง พวกเขาก็ทำได้แค่พึ่งพาบรรดาเถ้าแก่ที่เปิดร้านในประเทศช่วยปล่อยของ ดังนั้นเถ้าแก่ใหญ่ที่เปิดร้านอย่างเสี่ยเซวี่ยจึงเป็นคนที่พวกเขาไม่มีปัญญาไปล่วงเกินได้เลย