ตอนที่ 83 แคล้วคลาดปลอดภัย

ฉู่เทียนเสียงพยักหน้า แล้วสาวเท้าก้าวออกไป

เดินไปไม่ถึงร้อยเมตร ก็เห็นคนกำลังโบกมือให้เขา พอเร่งฝีเท้าเข้าไปใกล้ ถึงเห็นว่าเป็นเจิงจิ้ง

เจิงจิ้งวิ่งเข้ามา ยื่นมือไปควงแขนฉู่เทียนเสียงแล้วพูดอย่างตื่นเต้น "พี่เทียนเสียง พี่เก่งจังเลย ตัวเบ้อเร่อขนาดนั้นพี่ยังซัดเขาล้มตึงในหมัดเดียว เห็นหรือเปล่า ฟันหน้าหมอนั่นหักกระเด็นเลยนะ"

จากนั้นก็บ่นอุบอย่างเสียดาย "น่าเสียดายที่คนแรกฉันไม่ได้ดู โทษพวกปาปารัสซีแท้ๆ เลย"

ฉู่เทียนเสียงไม่ค่อยชินกับการโดนผู้หญิงกอดแขนแบบนี้ ร่างกายเกร็งแข็งขณะเดินไปข้างหน้า "แล้วเพื่อนๆ เธอล่ะ ไปไหนกันแล้ว"

"รอพี่อยู่บนรถคันข้างหน้าน่ะ เดี๋ยวจะชวนพี่ไปกินมื้อดึกด้วยกัน หลี่เสี่ยวพ่างเป็นเจ้ามือ เขาบอกว่าต้องขอบคุณพี่ให้ได้ ครั้งนี้พี่ได้ดังเป็นพลุแตกแน่ หลี่เสี่ยวพ่างมีฉายาว่าโทรโข่งเชียวนะ ฮ่าๆ"

ทั้งหมดนั่งรถออกห่างจากหลานกุ้ยฟาง ไปถึงร้านมื้อดึกแถวเซ็นทรัลแห่งหนึ่ง แล้วสั่งหม้อไฟ หลี่เสี่ยวพ่างยังอยากดื่มเหล้าต่อ แต่ถูกคนอื่นเอ็ดห้ามเสียงแข็ง "ยังจะดื่มอีก อยากมีเรื่องอีกหรือไง แกสู้เขาไหวเหรอ" ทำเอาหลี่เสี่ยวพ่างเซ็งไปเลย

เจิงจิ้งอยากรู้แทบแย่ว่าคนแรกโดนซัดร่วงยังไง หลี่เสี่ยวพ่างบอกว่า "ตอนนั้นฉันมึนหัวอยู่ มองไม่ทัน" ทำเอาเจิงจิ้งโมโหขึ้นมา

แฟนสาวของหลี่เสี่ยวพ่างพูดว่า "ฉันก็มองไม่ค่อยทันเหมือนกัน แค่เห็นพี่เทียนเสียงใช้หลังมือขวาฟาดใส่คอฝรั่งคนนั้นทีเดียว ฝรั่งนั่นก็แข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ล้มตึงสลบเหมือดไปเลย"

หลี่เสี่ยวพ่างตั้งใจแน่วแน่ว่าจะต้องเป็นเพื่อนกับฉู่เทียนเสียงให้ได้ มีเพื่อนที่เก่งกาจขนาดนี้ ไปไหนก็คุยโม้โอ้อวดได้สบาย บนโต๊ะอาหารเขาเลยเรียกพี่เทียนเสียงๆ สนิทสนมกว่าใครเพื่อน

พอกินเสร็จ ทุกคนก็เดินออกจากร้านเตรียมกลับบ้าน ทว่าเพิ่งมาถึงหน้าร้านอาหาร เจิงจิ้งก็เหลือบไปเห็นเจิงฟ่านหลินพี่ชายคนโตกับอาเจิ้นหัวหน้าบอดี้การ์ดยืนพิงรถคุยกันอยู่ เธอรีบปล่อยมือที่คล้องแขนฉู่เทียนเสียง แล้วย่องวิ่งเข้าไปถามอย่างระแวดระวัง "พี่ใหญ่ พี่อาเจิ้น พวกพี่มาได้ยังไงคะ"

เจิงฟ่านหลินสีหน้าเย็นชา ย้อนถามกลับ "เธอไม่รู้หรือไงว่าพี่มาทำไม"

เจิงจิ้งพูดเสียงอ่อย "ก็นี่ไม่มีอะไรแล้วไม่ใช่เหรอคะ"

"มีเรื่องหรือไม่มี กลับถึงบ้านก็รู้เอง ขึ้นรถ"

พอเจิงฟ่านหลินพูดจบ ก็หันไปกล่าวกับฉู่เทียนเสียงที่เดินตามมา "เทียนเสียง ต้องขอโทษจริงๆ นะ อาจิ้งสร้างปัญหาให้นายแล้ว"

"ไม่เป็นไรครับพี่ใหญ่ เรื่องนี้ไม่โทษอาจิ้งหรอก ผมแส่หาเรื่องออกหน้าเองแท้ๆ"

ฉู่เทียนเสียงถามต่อ "พี่ใหญ่ ไม่ได้สร้างความเดือดร้อนให้พวกพี่ใช่ไหมครับ"

"ไม่เป็นไรแล้วเทียนเสียง เรื่องจัดการเรียบร้อยหมดแล้ว"

บอดี้การ์ดที่คอยตามเจิงจิ้งไม่ได้เข้าไปในผับ ทำเพียงนั่งรออยู่ในรถ ข้างในตีกันเขาจึงไม่รู้เรื่อง จนกระทั่งพวกวัยรุ่นเดินหัวเราะร่าออกมา พูดคุยจ้อไม่หยุด เขาถึงได้ยินแล้วรู้สึกว่ามีเรื่องผิดปกติ

พอลองเลียบเคียงถามจนรู้ต้นสายปลายเหตุ บอดี้การ์ดคนนี้ก็รู้ตัวว่าตนบกพร่องต่อหน้าที่ ในฐานะบอดี้การ์ด นี่ถือเป็นความผิดร้ายแรงที่ไม่อาจให้อภัยได้

ยังดีที่เขารีบโทรศัพท์รายงานเรื่องราวทั้งหมดให้อาเจิ้นซึ่งเป็นหัวหน้าโดยตรงรับทราบทันที

เจิงหนิงเป็นเลขาฯ ส่วนตัวของผู้เฒ่าซุน ทั้งยังดูแลเรื่องความปลอดภัยของคนในตระกูล เมื่อเจิงหนิงได้รับสายจากอาเจิ้นก็รู้สึกใจหายวาบ หากฉู่เทียนเสียงเกิดเป็นอะไรขึ้นมา เธอคงไม่มีหน้าไปพบคุณปู่และคุณอาไต้แน่

กลางดึกดื่นเช่นนี้เธอเป็นผู้หญิงออกไปไหนมาไหนไม่สะดวก จึงส่งเจิงฟ่านหลินพี่ชายคนโตกับอาเจิ้นออกไปแทน

ฉู่เทียนเสียงกลับถึงวิลล่าก็ล้มตัวลงนอนหลับเป็นตาย

จนกระทั่งสิบโมงเช้าฉู่เทียนเสียงถึงตื่น พอดูนาฬิกาข้อมือก็รีบลุกขึ้นทันที ที่นี่ไม่ใช่บ้านของตัวเองจะตื่นกี่โมงก็ได้ มาเป็นแขกบ้านคนอื่น หากตื่นสายเกินไปย่อมเสียมารยาท

เมื่อฉู่เทียนเสียงล้างหน้าแปรงฟันเสร็จก็รีบลงไปชั้นล่าง ก็เห็นผู้เฒ่าซุน เจิงเตี้ยนเผิงลูกชายคนโต ไต้ตง และเจิงฟ่านหลินกำลังนั่งคุยกันอยู่ในห้องรับแขก เขารีบเดินเข้าไปค้อมตัวคำนับต่อหน้าผู้เฒ่าซุนพลางกล่าว "คุณปู่ซุนครับ เทียนเสียงวู่วามไม่รู้ประสา สร้างความเดือดร้อนให้ท่านแล้วครับ"

ผู้เฒ่าซุนยิ้มพลางกล่าว "คราวก่อนฉันได้ยินว่าเธอมีวรยุทธ์ก็ไม่ได้คิดอะไรจริงจัง ดูท่าเธอจะเก่งกาจไม่เบาเลยนะ เล่นซัดสลบไปสอง อีกคนถึงกับยกมือยอมแพ้คาที่" พูดไปพูดมา ผู้เฒ่าซุนก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่จนส่งเสียงหัวเราะลั่น

ไต้ตงรู้สึกกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง อย่างไรเสียก็มาเป็นแขก แต่กลับก่อเรื่องวุ่นวายใหญ่โตเข้า เขาคิดจะอธิบายกับผู้เฒ่าซุนสักสองสามประโยค "คุณอาซุนครับ..."

ผู้เฒ่ารีบพูดขัดขึ้นทันที "มีกำลังแต่ไม่ยอมยื่นมือช่วย ไม่ใช่ลูกผู้ชาย เทียนเสียงทำถูกแล้ว"

เจิงเตี้ยนเผิงก็พูดขึ้นเช่นกัน "เหล่าไต้ ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรหรอก ก็แค่ลูกเรือต่างชาติไม่กี่คนเมาเหล้าหาเรื่องแล้วโดนซัด เรื่องพรรค์นี้เกิดขึ้นบ่อยไป"

เจิงฟ่านหลินลูกชายของเขากล่าวเสริมว่า "เถ้าแก่บาร์ชมเทียนเสียงไม่ขาดปากเลยครับ บอกว่าไม่เคยเห็นใครซัดคนได้ลื่นไหลขนาดนี้มาก่อน ถ้าไม่ใช่เพราะกลัวตำรวจจะมาหาเรื่อง เขาไม่อยากปล่อยเทียนเสียงไปเลย คงต้องขอผูกมิตรด้วยให้ได้"

ไต้ตงถาม "แล้วคนต่างชาติพวกนั้นเป็นยังไงบ้าง"

เจิงฟ่านหลินกล่าว "สองคนที่สลบไปครู่เดียวก็ฟื้น มีคนหนึ่งดั้งจมูกหัก ฟันหน้าหลุดไปสองซี่ อีกคนไม่เป็นอะไรเลย ตำรวจทำบันทึกปากคำเสร็จก็ถือว่าปิดคดีแล้วครับ ตามหาตัวคู่กรณีไม่ได้ กล้องวงจรปิดของบาร์ก็เสีย ตำรวจเองก็คิดว่าเรื่องน้อยลงเรื่องหนึ่งย่อมดีกว่ามีเรื่องเพิ่ม"

ฉู่เทียนเสียงมองไปรอบๆ ไม่เห็นเจิงหนิงกับเจิงจิ้ง จึงถามขึ้น "พี่ใหญ่ พี่หนิงไปไหนแล้วครับ"

เจิงฟ่านหลินกล่าว "อาจิ้งยังตกใจกลัว ไม่กล้าลงมาจากชั้นบน พี่หนิงของนายเลยขึ้นไปปลอบเธออยู่"

ฉู่เทียนเสียงจึงพูดอะไรไม่ออก

ไต้ตงพูดกับผู้เฒ่า "คุณอาซุนครับ ถ้าทางนี้ไม่มีธุระอะไรแล้ว ผมคิดว่าจะกลับในวันสองวันนี้ ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ทางเมืองหลวงกับรุ่ยหนิงมีธุระต้องจัดการเพียบเลยครับ"

ผู้เฒ่านิ่งคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าว "ฉันไม่มีเรื่องด่วนอะไรแล้วล่ะ" เขาหันไปมองลูกชายคนโต เจิงเตี้ยนเผิงจึงรีบพูดขึ้นทันที "ผมยังมีธุระอยู่อีกนิดหน่อย อยากจะปรึกษากับไต้ตงและเทียนเสียงสักหน่อยครับ"

ผู้เฒ่ากล่าว "ถ้าอย่างนั้นกินข้าวเสร็จพวกเธอก็ค่อยปรึกษากัน กำหนดไว้คร่าวๆ ว่าเดินทางมะรืนนี้ เป็นไง"

ไต้ตงพยักหน้าเห็นพ้อง

กินข้าวเสร็จ สองพ่อลูกเจิงเตี้ยนเผิง ไต้ตง และฉู่เทียนเสียงก็นั่งลงในห้องหนังสือของผู้เฒ่า เริ่มการเจรจาทางธุรกิจอย่างเป็นทางการ เจิงเตี้ยนเผิงคลุกคลีในแวดวงธุรกิจมาหลายสิบปี จะบอกว่าเขี้ยวลากดินก็ยังถือว่าประเมินเขาต่ำไป ทว่าครั้งนี้เขากลับยอมลดทัศนคติลงมา มีเป้าหมายเพียงข้อเดียว นั่นคือต้องร่วมมือกันให้ได้

ผูกมัดฉู่เทียนเสียงไว้ก่อน เรื่องอื่นค่อยว่ากันทีหลัง

ไต้ตงและฉู่เทียนเสียงเองก็หวังว่าหินในอนาคตจะมีช่องทางระบายที่ดี จึงตอบรับเจตจำนงร่วมมือของอีกฝ่ายด้วยความยินดี ทั้งสองฝ่ายต่างพึงพอใจอย่างยิ่ง

นับตั้งแต่วันที่เกิดเรื่องที่หลานกุ้ยฟาง เขาก็ไม่ได้เจอเจิงจิ้งอีกเลย เขาเคยถามพี่หนิง เจิงหนิงบอกว่าเจิงจิ้งกลับไปมหาวิทยาลัยแล้ว ช่วงสิ้นปีใกล้จะสอบ การเรียนยุ่งมาก