ตอนที่ 82 ลมมรสุมในบาร์

เจิงจิ้งเป็นนักศึกษาปีสามของมหาวิทยาลัยฮ่องกง ผลการเรียนและความประพฤติดีเด่น คุณหนูใหญ่ที่เติบโตมาจากตระกูลใหญ่ จะไม่เก่งก็คงเป็นไปไม่ได้

บอดี้การ์ดคนหนึ่งขับรถพาพวกเขาทั้งสองไปยังหลานกุ้ยฟาง หลานกุ้ยฟางเป็นบาร์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในฮ่องกง แต่ความจริงแล้วตัวร้านหลานกุ้ยฟางเล็กและเรียบง่ายมาก ทว่ามีประวัติศาสตร์ยาวนานและชื่อเสียงโด่งดังไปทั่ว นานวันเข้า ตรอกเล็กๆ ที่เป็นที่ตั้งของบาร์หลานกุ้ยฟางจึงถูกเรียกขานว่าหลานกุ้ยฟางไปด้วย ที่นี่เป็นหนึ่งในสถานที่ที่คึกคักที่สุดยามค่ำคืนของฮ่องกง ทั้งคนจากแผ่นดินใหญ่และชาวต่างชาติต่างเดินทางมาเพราะชื่อเสียง อีกทั้งยังเป็นตัวเลือกแรกๆ ในการมาเที่ยวเล่นสังสรรค์ของพวกผู้มีอิทธิพลในวงการบันเทิงและเหล่าดาราชื่อดัง

ขณะอยู่บนรถ เจิงจิ้งก็โทรศัพท์ชวนเพื่อนร่วมชั้นสองสามคนมาเที่ยวด้วยกัน พอถึงที่หมาย เพื่อนผู้ชายหนึ่งคนกับผู้หญิงอีกสามคนก็มาถึงพอดี พวกเขาไม่ได้เข้าไปในร้านหลานกุ้ยฟาง เพราะที่นั่นเป็นสถานที่เปิดเพลงช้าๆ นั่งคุยกันเงียบๆ แต่กลับเลือกไปผับดิสโก้แห่งหนึ่ง เสียงดนตรีที่ดังกระหึ่มจนแก้วหูแทบแตกต่างหากถึงจะเป็นสิ่งที่คนหนุ่มสาวโปรดปรานที่สุด

คนวัยหนุ่มสาวมักมีเรื่องคุยถูกคอกัน เจิงจิ้งแนะนำฉู่เทียนเสียงว่าเป็นญาติจากแผ่นดินใหญ่ พวกวัยรุ่นไม่คิดอะไรมาก ต่างไม่เก็บมาใส่ใจ ฉู่เทียนเสียงเองก็เข้ากับคนง่าย ไม่นานทุกคนก็สนิทสนมกัน เขาร้องเพลงไม่เป็น แต่ด้วยพื้นฐานวิทยายุทธ์ ท่าเต้นของเขาจึงมีเอกลักษณ์เฉพาะตัว เป็นที่ชื่นชอบของพวกผู้หญิงมาก จนเจิงจิ้งเริ่มรู้สึกหึงขึ้นมานิดๆ แล้ว

เด็กหนุ่มคนนั้นรูปร่างค่อนข้างท้วม กำลังตามจีบผู้หญิงคนหนึ่งอยู่ ทั้งสองคนจึงมักจะตัวติดกันตลอด และก็ถึงคราวเคราะห์ เด็กหนุ่มคนนั้นถือแก้วเหล้าเต้นรำกับสาวน้อยอยู่ในฟลอร์เต้นรำ อาจเป็นเพราะดื่มมากไปจนยืนไม่มั่นคง แก้วเหล้าในมือจึงสาดเข้าใส่ชาวต่างชาติคนหนึ่งที่อยู่ข้างๆ อย่างจัง รดตั้งแต่เอวไปจนถึงเป้ากางเกงของชาวต่างชาติจนเปียกชุ่มไปหมด ชาวต่างชาติคนนั้นรูปร่างสูงใหญ่กำยำ ร้องคำรามออกมาเสียงหนึ่ง ก่อนจะซัดหมัดเดียวส่งร่างเด็กหนุ่มเจ้าเนื้อลอยละลิ่วออกจากฟลอร์เต้นรำ แล้วกระแทกลงบนพื้นอย่างแรง

ฝูงชนที่กำลังเต้นรำแตกฮือหนีกระเจิงทันที การ์ดคุมร้านเห็นมีเรื่องทะเลาะวิวาทก็รีบวิ่งกรูเข้ามา คนที่มาถึงคนแรกคิดจะจับตัวชาวต่างชาติคนนั้นไว้ แม้ชาวต่างชาติคนนั้นจะเมาไปบ้าง แต่เพียงแค่ปล่อยหมัดขวาตรงออกไป หมัดเดียวก็สอยการ์ดคุมร้านล้มตึงลงไปนอนเหยียดยาวบนพื้น

คราวนี้เรื่องชักจะบานปลายแล้ว การ์ดที่เหลืออีกสามคนชักกระบองออกมาจากตัว ปรี่เข้าไปหมายจะรุมเล่นงานชาวต่างชาติคนนั้น ทว่าข้างๆ ยังมีชาวต่างชาติอีกสองคน พอเห็นเพื่อนจะเสียเปรียบก็กระโจนเข้าร่วมวงทันที คราวนี้พวกการ์ดคุมร้านจึงซวยหนัก ชาวต่างชาติกลุ่มนี้แต่ละคนสูงราวสองเมตร ร่างกายกำยำบึกบึน พอย้อนกลับมาดูพวกการ์ดคุมร้าน ไม่มีใครสูงเกินหนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตรเลยสักคน รูปร่างผอมกะหร่อง จะไปใช่คู่มือของอีกฝ่ายได้อย่างไร

หลังจากโดนรุมยำอยู่พักใหญ่ สองในสามคนก็ลุกไม่ขึ้นอีกต่อไป ชาวต่างชาติคนหนึ่งเห็นทุกคนถอยร่นออกไปห่างกว่าสามเมตร ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่น ชี้นิ้วไปมาแล้วเอ่ยด้วยภาษาจีนที่ไม่ค่อยชัดอย่างยโสโอหัง "พวกคนจีน เข้ามา ต่อยสิ" ท่าทางเหิมเกริมกร่างสุดขีด

ผู้คนในที่นั้นต่างเงียบกริบด้วยความกลัวจนตัวสั่น รวมไปถึงพวกการ์ดคุมร้านด้วย เพราะสู้ไม่ไหวจริงๆ

พวกของเจิงจิ้งนั่งดื่มเหล้าอยู่ตรงนั้น พอเห็นฝูงชนแตกฮือถึงเพิ่งรู้ว่าคนของตัวเองมีเรื่อง จึงรีบเข้าไปพยุงเด็กหนุ่มเจ้าเนื้อคนนั้นกลับมาที่โต๊ะ แก้มซ้ายของเด็กหนุ่มบวมปูดขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด มุมปากก็แตกจนเลือดซึม

การต่อสู้หลังจากนั้นพวกเขาไม่ได้สนใจเท่าไรนัก การมีเรื่องชกต่อยกันในผับดิสโก้เป็นเรื่องปกติธรรมดามาก ผับดิสโก้ที่สามวันไม่มีเรื่องชกต่อยกันยังจะเรียกว่าผับดิสโก้อีกหรือ

ทว่าเมื่อชาวต่างชาติพวกนั้นตะโกนท้าทายให้คนเข้าไปสู้ต่อ อาจเป็นเพราะดื่มเหล้าเข้าไปมาก ฉู่เทียนเสียงก็พลันผลักฝูงชนแล้วก้าวเดินออกไป

เจิงจิ้งรีบตะโกนห้ามทันที "พี่เทียนเสียง อย่าไปนะ" เธอยื่นมือไปคว้าตัวฉู่เทียนเสียงไว้ แต่คว้าไม่อยู่

ฉู่เทียนเสียงหันกลับมายิ้มให้แล้วเอ่ยว่า "ไม่เป็นไรหรอก อาจิ้ง"

สิ้นเสียงของเขา เด็กสาวที่เป็นแฟนกับเด็กหนุ่มคนนั้นก็พลันพูดกับเจิงจิ้งว่า "อาจิ้ง มีปาปารัสซี" พูดยังไม่ทันขาดคำ เจิงจิ้งก็รีบย่อตัวลงทันที ก่อนจะหยิบผ้าพันคอโปร่งบางออกจากกระเป๋าถือมาคลุมบังใบหน้าไปครึ่งหนึ่ง

หากถูกพวกปาปารัสซีถ่ายภาพคุณหนูใหญ่ตระกูลเจิงมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่นในบาร์ไปได้ พรุ่งนี้พาดหัวข่าวบันเทิงหน้าหนึ่งคงได้มีเรื่องสนุกให้ดูกันแน่

พอโพกผ้าพันคอเสร็จ เธอเพิ่งจะยืนตัวตรงขึ้น ก็ได้ยินเสียงดังตุ้บมาจากด้านหน้า ราวกับมีของหนักๆ บางอย่างฟาดกระแทกลงกับพื้น

"เยี่ยมมาก!" ดูเหมือนทุกคนในร้านจะพากันส่งเสียงร้องเชียร์ลั่น บางคนถึงกับผิวปากออกมา เธอแอบมองลอดผ่านฝูงชนเข้าไปยังกลางลานร้าน พี่เทียนเสียงยืนตระหง่านอยู่ตรงนั้น ขณะที่ชาวต่างชาติคนหนึ่งลงไปนอนกองอยู่บนพื้น "นี่ล้มไปคนหนึ่งแล้วเหรอ มันจะเร็วเกินไปแล้วมั้ง?"

ชาวต่างชาติคนหนึ่งก้าวออกมา ทั่วทั้งบริเวณเงียบกริบลงทันตา ฉู่เทียนเสียงยกสองมือขึ้นตั้งการ์ดป้องกัน อีกฝ่ายสืบเท้าวนไปมารอบตัวฉู่เทียนเสียง ทันใดนั้นเขาก็ก้าวยาวพุ่งไปข้างหน้า เหวี่ยงหมัดขวาตรงเข้าใส่ใบหน้าของฉู่เทียนเสียงทันที ฉู่เทียนเสียงเตี้ยกว่าชายคนนั้นอยู่ครึ่งศีรษะ เมื่อหมัดพุ่งมาห่างจากหน้าฉู่เทียนเสียงราวหนึ่งฟุต ชายต่างชาติก็ระเบิดแรง หวังจะเผด็จศึกในหมัดเดียว

ทันใดนั้น ฉู่เทียนเสียงกลับเอียงตัวล้มไปตามทิศทางของหมัด ขณะที่ลำตัวเอนลงไปครึ่งหนึ่ง เท้าขวายันพื้นไว้ เท้าซ้ายหดกลับแล้วถีบเปรี้ยงเข้าที่ข้อเท้าขวาซึ่งเป็นจุดรับน้ำหนักของอีกฝ่ายอย่างแรง

"อ๊าก!" เสียงร้องดังขึ้นได้แค่ครึ่งคำ จากนั้นก็ตามด้วยเสียง "ตุ้บ" หนักๆ ร่างทั้งร่างฟาดคว่ำลงกับพื้น ใบหน้าของชาวต่างชาติคนนั้นกระแทกเข้ากับพื้นหินอ่อนอย่างจัง คนรอบข้างเห็นแล้วถึงกับสะท้านในใจ "เจ็บแทนเลยว่ะ!"

ล้มไปอีกคนแล้ว

ฉู่เทียนเสียงใช้มือซ้ายยันพื้นพลิกตัวลุกขึ้นยืนอีกครั้ง เขามองไปยังชาวต่างชาติคนสุดท้าย

ชายต่างชาติคนนั้นเริ่มเหวอไปแล้ว เขามองเพื่อนร่วมก๊วนสองคนที่นอนอยู่บนพื้น แล้วหันมามองฉู่เทียนเสียง ทันใดนั้น เขาก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้น

ทั่วทั้งลานฮือฮากันยกใหญ่ "ยอมแพ้แล้วเหรอ! ยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้เลยเนี่ยนะ?" คนรอบข้างพากันขำลั่น "มีงี้ด้วย ฝรั่งคนนี้มาเล่นตลกหรือไงวะ?"

ขณะที่ฉู่เทียนเสียงยังยืนอยู่ตรงนั้น พนักงานเสิร์ฟคนหนึ่งก็รีบเข้ามาดึงตัวเขาไว้แล้วพูดว่า "คุณครับ รีบตามผมมาเร็ว อีกเดี๋ยวตำรวจจะมาแล้ว"

จังหวะนี้ทุกคนยังไม่ทันได้สติ ไม่อย่างนั้นอีกประเดี๋ยวคิดจะไปก็คงไปไม่ได้แล้ว

ฉู่เทียนเสียงหันไปมองเจิงจิ้ง เจิงจิ้งพยักหน้าให้ ฉู่เทียนเสียงจึงรีบเดินตามพนักงานเสิร์ฟไปยังประตูหลังของเธค เดินผ่านห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าและห้องครัว จนกระทั่งมาถึงประตูหลัง มีชายท่าทางเหมือนเจ้าของร้านยืนรออยู่ตรงนั้น พอเห็นฉู่เทียนเสียงสาวเท้าเดินมาหาก็ยื่นสองมือมาจับอย่างกระตือรือร้น "ขอบคุณมากครับคุณ"

หลังจากลงไม้ลงมือไป ฉู่เทียนเสียงก็รู้สึกตึงเครียดอยู่บ้างเหมือนกัน อย่างไรเสียที่นี่ก็คือฮ่องกง เขาจึงถามว่า "พวกเขาเป็นใครกันครับ?"

เจ้าของร้านยิ้ม "ไม่เป็นไรหรอกครับ พวกนี้เป็นพวกกะลาสีเรือ ชอบมาก่อเรื่องอยู่เรื่อย"

เจ้าของร้านชี้ไปที่ปลายตรอกแล้วพูดว่า "เดินตรงไปเลยครับ เพื่อนของคุณรออยู่ที่นั่นแล้ว"