ตอนที่ 81 คำทำนายอันน่าตื่นตะลึง

ชายชรานิ่งเงียบ รออยู่ครู่หนึ่งจึงหันไปบอกเจิงฟ่านหลินและเจิงหนิง "พวกเธอสองคนออกไปรอข้างนอกสักพัก เดี๋ยวเรียกแล้วค่อยเข้ามา"

พอลับหลังทั้งสองคน ชายชราก็เอ่ยเสียงเบา "ไต้ตง เล่าเรื่องฉู่เทียนเสียงให้ฉันฟังหน่อย เรื่องที่ควรพูดหรือไม่ควรพูดก็ต้องเล่ามาให้หมด ฉันถือเป็นผู้อาวุโสของเธอนะ" ประโยคนี้ดูเอาแต่ใจไปบ้าง ทว่าด้วยสถานะของเขาก็มีสิทธิ์พูดเช่นนั้นจริงๆ

ไต้ตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบ "ฉู่เทียนเสียงปีนี้อายุยี่สิบปี เพิ่งจบการฝึกวิชามาเมื่อต้นปี อาจารย์ของเขาเป็นชาวจีนโพ้นทะเลในพม่า ปีนี้อายุเจ็ดสิบกว่าแล้วครับ"

"ฉู่เทียนเสียงอาศัยอยู่กับแม่ ไม่ทราบแน่ชัดว่าพ่อคือใคร คิดว่าตัวเทียนเสียงเองก็คงไม่เคยเห็นหน้าพ่อเหมือนกัน แม่ของเขามาจากตระกูลใหญ่แถบเจียงหนาน ได้รับการศึกษามาดีมาก แต่ไม่รู้ว่าเพราะสาเหตุใดถึงได้ระหกระเหินมาอยู่ที่รุ่ยหนิง ฉู่เทียนเสียงก็เกิดที่รุ่ยหนิงนี่แหละครับ สองแม่ลูกพึ่งพาอาศัยกันมาตั้งแต่เด็ก ความเป็นอยู่ยากลำบากแสนเข็ญ แต่เด็กคนนี้จิตใจดีเด็ดเดี่ยว มุ่งมั่นไม่ย่อท้อ พรสวรรค์สูงส่งเหลือล้น ไม่อย่างนั้นคงเรียนรู้วิชาความรู้ระดับนั้นมาไม่ได้หรอกครับ"

"จริงๆ แล้วบริษัทนี้พวกผมเป็นฝ่ายเสนอหน้าเข้าไปหาเอง อาจารย์ของเทียนเสียงเป็นคนตัดสินใจขั้นสุดท้าย แต่ให้ดำเนินกิจการได้แค่สองปี หลังจากสองปีไปแล้วจะเป็นอย่างไรพวกผมก็ยังไม่รู้เลยครับ"

"ต่อมาผมถึงได้คิดเข้าใจ ว่าอาจารย์ของเทียนเสียงต้องการให้พวกเราช่วยขัดเกลาและเปิดหูเปิดตาให้เทียนเสียง อย่างไรเสียเขาก็โตมาจากพื้นที่แถบภูเขา ความรู้รอบตัวใช้ได้ แต่ประสบการณ์และวิสัยทัศน์ยังด้อยนัก ถ้าดูจากตอนนี้ อาจารย์ของเขาตอบแทนให้พวกเราในระยะเวลาสองปีนี้อย่างต่ำๆ ก็หลักร้อยล้านแล้วครับ"

"แล้วหลังจากสองปีล่ะจะทำยังไง"

"ตอนนั้นอาจารย์ของเขาไม่ได้บอกไว้ครับ แต่เรื่องนี้ไม่ต้องห่วงหรอก เทียนเสียงเป็นเด็กที่มีน้ำใจรักพวกพ้อง ให้ความสำคัญกับความรู้สึก หลังจากสองปีไปแล้วก็คงยังเป็นสภาพเหมือนตอนนี้แหละครับ อย่างมากที่สุดก็แค่อาจมีการปรับเปลี่ยนสัดส่วนหุ้นนิดหน่อย"

"ฝีมือของฉู่เทียนเสียงเก่งกาจถึงระดับนั้นจริงๆ หรือ"

"คุณลุงซุนครับ คุณลุงเคยได้ยินเรื่อง 'ราชันหยก' แซ่ชุ่นที่เป็นชาวไทช่วงต้นยุคสาธารณรัฐไหมครับ"

"เคยได้ยินสิ 'ชื่อเสียงเลื่องลือทั่วย่านเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ มั่งคั่งเทียบเท่าแคว้น' นั่นคือคำยกย่องที่ผู้คนมีต่อเขาในยุคนั้น"

ไต้ตงกล่าวว่า "เบื้องหลังราชันหยกผู้นั้น มียอดฝีมือที่มีระดับความสามารถทัดเทียมกับเทียนเสียงคอยหนุนหลังอยู่คนหนึ่งครับ"

ชายชรานิ่งเงียบไม่เอ่ยคำใด

เนิ่นนานทีเดียวกว่าชายชราจะทอดถอนใจออกมา "อยากจะพบอาจารย์ของเขาจริงๆ ต้องเป็นคนแบบไหนกันนะ ถึงได้บ่มเพาะยอดคนมหัศจรรย์แบบนี้ขึ้นมาได้"

ไต้ตงเอ่ย "คุณลุงซุนครับ เรื่องนี้ไม่ยากเลย ไว้วันหน้ามีโอกาสคุณลุงค่อยไปที่รุ่ยหนิงอีกครั้งก็ได้ อาจารย์ของเขาไม่สะดวกจะเดินทางออกไปไหน น่าจะมีข้อห้ามหรือเรื่องลำบากใจบางอย่างทางฝั่งพม่าอยู่ครับ"

ชายชรากล่าว "เธอไปเรียกพวกเขาสองคนเข้ามาเถอะ" ไต้ตงขานรับแล้วเดินออกไป

เมื่อทั้งสามคนกลับเข้ามาในห้องหนังสือ พอนั่งลง ชายชราก็เอ่ยขึ้นว่า "ฟ่านหลิน เรื่องที่เธออยากร่วมมือกับอาไต้ของเธอ พวกเธอไปคุยกันเองเถอะนะ ฉันจะไม่ขอยุ่งเกี่ยวแล้ว คนหนึ่งอยู่ต้นน้ำ อีกคนอยู่ปลายน้ำ มีช่องทางให้ร่วมมือกันได้เยอะแยะเลย ฉันเหนื่อยแล้วล่ะ พวกเธอไปคุยกันที่ห้องนั่งเล่นเถอะ"

เมื่อย้ายมาที่ห้องนั่งเล่น เจิงฟ่านหลินก็เอ่ยกับไต้ตง "อาไต้ครับ ตอนนี้ในมือผมมีร้านหยกที่เป็นสาขาอยู่ร้อยกว่าแห่ง ส่วนใหญ่อยู่ในประเทศ มีทั้งร้านที่ขายหยกล้วนๆ และร้านที่ขายหยกควบคู่ไปกับทองคำ ในแต่ละปีผมสั่งซื้อหินเปิดหน้าผ่าครึ่งจากพม่าเข้ามาเยอะมาก ทั้งหมดส่งไปแปรรูปที่หลิ่งหนาน ถ้าทางฝั่งคุณอามีหินเปิดหน้าผ่าครึ่งที่เกรดถึง ผมรับซื้อหมดได้เลยครับ แน่นอนว่าเรื่องราคาเราก็คิดตามราคาท้องตลาด"

ไต้ตงยิ้มพลางกล่าวว่า "เรื่องนี้ต้องคุยกับเทียนเสียงนะ เขาเป็นผู้ถือหุ้นใหญ่ อาไม่มีปัญหาหรอก แต่มีอยู่อย่างหนึ่ง หินเปิดหน้าผ่าครึ่งของพวกเราล้วนเป็นเนื้อกึ่งน้ำแข็งลายลอยขึ้นไปทั้งนั้น เกรดต่ำกว่านี้ไม่มีเลย ราคาชิ้นงานสำเร็จรูปต่ำสุดก็หลักหมื่นขึ้นไปทั้งนั้น เธอคิดดูให้ดีๆ ก่อนนะ"

เจิงฟ่านหลินเริ่มรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาอีกครั้ง ในประเทศนั้น สินค้าหลักที่ร้านสาขาหยกจำหน่ายกันทั่วไปมักอยู่ในช่วงหลายพันจนถึงประมาณหนึ่งหมื่น สินค้าระดับหมื่นอัปหรือหลักแสนจำเป็นต้องมีไว้บ้าง แต่จะเอามาเป็นสินค้าชูโรงหลักของร้านไม่ได้ เพราะกลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่ที่รองรับยังคงเป็นมนุษย์เงินเดือน แน่นอนว่าต้องยกเว้นพวกร้านบูติกสินค้าเกรดพรีเมียมเป็นพิเศษ

เจิงฟ่านหลินกัดฟันพูด "อาไต้ครับ ถ้าราคาสมเหตุสมผลก็ไม่มีปัญหา อย่างแย่ที่สุดผมก็แค่หยุดรับของจากฝั่งพม่าไปเลย"

"เรื่องนี้เธอวางใจได้เลย ราคาถูกแน่นอน อย่างน้อยก็ถูกกว่าฝั่งพม่าแน่ๆ ช่วงก่อนในงานประมูลกลางที่ผิงโจวพวกเราปล่อยของออกไปแปดสิบกว่าล้าน เธอไม่รู้หรอกว่าพวกเราไม่ได้ตั้งราคาขั้นต่ำเอาไว้เลยสักบาท"

การไม่ตั้งราคาขั้นต่ำในงานประมูลกลางหมายความว่า ถ้าโชคดี ใครก็ได้สามารถประมูลหินก้อนนั้นไปได้ด้วยเงินเพียงหนึ่งหยวน โดยไม่ต้องสนใจว่าหินก้อนนั้นจะมีมูลค่าเท่าไร แต่แน่นอนว่าเงื่อนไขคือต้องมีคุณคนเดียวเท่านั้นที่ยื่นประมูลหินก้อนนั้น

ซึ่งในความเป็นจริง มันเป็นไปไม่ได้เลย

การไม่ตั้งราคาขั้นต่ำเป็นความคิดของถานฮุย เขาแค่อยากให้หินที่ลงงานประมูลกลางถูกปล่อยออกไปทั้งหมด เพื่อดูว่าตลาดจะรับราคาหินของพวกเขาได้แค่ไหน ยังไงเสียจะขายแบบไหนก็กำไรอยู่แล้ว ต่างกันแค่มากหรือน้อยเท่านั้น

ไต้ตงพูดว่า "ฟ่านหลิน อาไม่โกหกเธอหรอกนะ เรื่องร่วมมือน่ะไม่มีปัญหา เรื่องราคายิ่งไม่ใช่ปัญหา แต่ถ้าจะร่วมมือกันอย่างใกล้ชิดระยะยาวคงต้องรอก่อน อีกอย่าง ฝั่งเทียนเสียงจะต้องเป็นฝ่ายกุมอำนาจหลัก เรื่องนี้เธอต้องเตรียมใจไว้ด้วย มันไม่ใช่เรื่องที่ว่าใครมีเงินมากกว่าแล้วคนนั้นเป็นคนตัดสิน รายละเอียดมากกว่านี้อาคงอธิบายไม่ได้ แต่ความจริงมันเป็นแบบนั้น"

"พูดจาล่วงเกินไปหน่อยนะ แต่อนาคตความสำเร็จของฉู่เทียนเสียงจะไม่ด้อยไปกว่าคุณปู่หรอก"

เจิงหนิงได้ยินดังนั้นสีหน้าก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย เธอถามขึ้นว่า "การพนันหินกำไรเยอะก็จริง แต่มันไม่น่าถึงขั้นฝืนลิขิตฟ้าขนาดนั้นมั้งคะ?"

ไต้ตงกล่าวว่า "อาหนิง พอถึงเวลานั้น แม้แต่ตระกูลเจิงก็ยังตามเขาไม่ทันหรอก"

สองพี่น้องตระกูลเจิงถึงกับอ้าปากค้าง ตระกูลเจิงเป็นถึงตระกูลระดับแนวหน้าของฮ่องกง มีทรัพย์สินเป็นแสนล้าน

ไต้ตงกล่าวด้วยสีหน้าจริงจัง "ถ้าไม่มีตระกูลเจิงก็ไม่มีตระกูลไต้ในวันนี้ ตัวอาก็ถือเป็นคนในครอบครัวนี้คนหนึ่ง อาไม่ได้พูดจาให้ตื่นตระหนก และไม่มีความจำเป็นต้องกดคนในครอบครัวเพื่อไปยกยอปอปั้นคนอื่นด้วย"

พูดจบ ไต้ตงก็ลุกขึ้นเดินจากไป

สองพี่น้องร่วมอุทรหันมามองหน้ากัน เจิงฟ่านหลินพูดว่า "อาหนิง พรุ่งนี้ไปคุยปรึกษากับคุณพ่อดูเถอะ ดูท่าคุณปู่คงไม่อยากเข้ามายุ่งแล้วล่ะ"

กลางดึกคืนนั้น เจิงหนิงได้รับโทรศัพท์ว่า ฉู่เทียนเสียงกับเจิงจิ้งเกิดเรื่องแล้ว