ตอนที่ 80 ราคาพุ่งทะยาน

เจิงฟ่านหลินกระซิบถามไต้ตง "อาไต้ครับ เทียนเสียงไปเรียนรู้มาจากไหน ทำไมถึงเก่งขนาดนี้ล่ะครับ"

ไต้ตงยิ้มพลางว่า "เมื่อกี้เธอแอบบ่นฉันอยู่ในใจใช่ไหมล่ะว่ากลับคำไปมา"

เจิงฟ่านหลินรีบบอก "เปล่าเลยครับ ไม่ได้บ่นเลย แค่รู้สึกว่ามันดูแปลกๆ ไปหน่อย"

"อยู่ที่รุ่ยหนิงนะ ขอแค่ใครกล้าค้านความเห็นเขานะ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็โดนตบหน้ากลับมาฉาดใหญ่ทันควัน ไม่เคยต้องรอข้ามคืนเลย เธอคิดดูสิว่าพวกเราที่เป็นอาๆ เนี่ยจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน"

ไต้ตงพูดต่อ "ตอนนี้เลยกลายเป็นปฏิกิริยาสะท้อนกลับไปแล้ว ถ้าเทียนเสียงพูดเรื่องหิน รับรองว่าถูกต้องแน่นอน ต้องเชื่อแบบไม่มีเงื่อนไข ไม่อย่างนั้นก็เตรียมหน้าแหกได้เลย"

"ฟ่านหลินเอ๊ย เมื่อก่อนพวกเราชอบการพนันหินกันมาก ไม่อย่างนั้นก็คงไม่รู้จักกับเทียนเสียงหรอก แต่ตอนนี้ไม่มีกะจิตกะใจจะเล่นเลย เธอนั่งส่องอยู่ครึ่งค่อนวัน ยังสู้เขาดูแค่สิบนาทีไม่ได้ แล้วมันจะไปเหลือความสนุกอะไรล่ะ" ไต้ตงพูดอย่างเหงาหงอย

เจิงฟ่านหลินเงยหน้ามองฉู่เทียนเสียงที่กำลังนั่งคุยเป็นเพื่อนผู้เฒ่าซุน พอเห็นสีหน้าท่าทางที่ดูไร้พิษภัยแบบนั้น ในใจก็คิดว่า "นี่มันตัวประหลาดชัดๆ!"

เจิงจิ้งเดินเข้าไปนั่งข้างฉู่เทียนเสียง แล้วเอ่ยถามอย่างระมัดระวัง "พี่เทียนเสียง พี่เก่งจังเลย แต่ถึงอย่างนั้นก็รังแกพี่ใหญ่ของฉันไม่ได้นะ"

"ฉันไม่กล้าหรอก"

"งั้นการเดิมพันเมื่อกี้ถือว่าโมฆะใช่ไหม"

"แล้วแต่เธอเลย"

"การเดิมพันถือเป็นโมฆะ!" เจิงจิ้งตะโกนเสียงดัง จากนั้นก็คว้าเงินสองร้อยเหรียญฮ่องกงบนโต๊ะมาถือไว้ในมือทันที

"ฮ่าๆๆๆ" ทุกคนต่างพากันหัวเราะลั่น จนทำเอาเจิงจิ้งถึงกับเขินหน้าแดง

"นี่มันเงินของฉันตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่นา" เด็กสาวพึมพำ

ชายชราเอ่ยถามหลานชาย "ฟ่านหลิน เอารูปหินก้อนนั้นให้เสี่ยวฉู่ดูหน่อยสิ"

เจิงฟ่านหลินได้ยินดังนั้นก็รีบเปิดโทรศัพท์มือถือแล้วส่งให้ฉู่เทียนเสียง

ภาพบนหน้าจอคือรูปหินก้อนหนึ่ง มันคือหินเฮยอูซาหมายเลขหนึ่งในงานประมูลเอกชนของนายกสมาคมจางนั่นเอง ฉู่เทียนเสียงจำได้ว่าเหมือนจะปิดประมูลไปที่เจ็ดสิบถึงแปดสิบกว่าล้าน หลังจากดูเสร็จเขาก็ส่งโทรศัพท์ต่อให้ไต้ตง

เขามองชายชราที มองเจิงฟ่านหลินที ราวกับกำลังถามว่า "หมายความว่ายังไงหรือครับ"

เจิงฟ่านหลินกล่าวว่า "บริษัทที่ฮ่องกงแห่งหนึ่งประมูลได้ไปครับ แต่เพราะหินก้อนนี้มีความเสี่ยงในการพนันสูงมาก พวกเขาเลยอยากจะร่วมทุนผ่ากับผม คุณปู่พอได้ยินเรื่องนี้เข้าก็สั่งห้ามไม่ให้ผมตอบตกลงไปก่อน ตอนนี้ทางโน้นยังรอคำตอบจากผมอยู่เลยครับ"

"เสี่ยวฉู่ เธอมีความเห็นว่ายังไงบ้างล่ะ" ชายชราถาม

อาเสียงตอบว่า "นี่มันหินดิบหมายเลขหนึ่งนี่ครับ ผมเคยดูอย่างละเอียดแล้ว ข้อดีที่ควรมีก็มีครบหมด ชวนให้ดึงดูดใจมากจริงๆ ตอนนั้นคุณปู่ซุนเองก็อยู่ในงานด้วย"

"แต่หินก้อนนี้แตะต้องไม่ได้เด็ดขาดครับ! ผิวเปลือกนอกมองดูเหมือนผ่านกระบวนการออกซิเดชันรอบสอง อุณหภูมิและความดันล้วนเพียงพอ จึงแสดงลักษณะของหินเก่าชั้นดีออกมา

แต่โครงสร้างเม็ดทรายด้านในของหินมันผิดปกติ มันหลวมมาก แสดงว่าตอนที่ก่อตัวเป็นหยกด้านในครั้งแรกสุดนั้น ความดันหรืออุณหภูมิจะต้องมีอย่างใดอย่างหนึ่งที่ไม่ถึงเกณฑ์ เนื้อพื้นข้างในจึงหยาบมากครับ"

พอฉู่เทียนเสียงพูดจบ ทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ

ตอนนี้ทุกคนต่างมีความคิดเกี่ยวกับฉู่เทียนเสียงแตกต่างกันไป

ไต้ตงนั้นคิดอะไรง่ายที่สุด "เจ้าเด็กนี่พูดอะไรก็ถูกไปหมดแหละ ถึงอยากจะเถียงก็ไม่กล้าหรอก ประเดี๋ยวจะขายหน้าเอาเปล่าๆ"

ความคิดของชายชราคือ "คนที่ใช้มือคลำหินแล้วเก่งกาจน่ะเคยเห็นมาแล้ว แต่คนที่สองมือคลำหินแล้วปากยังบรรยายวิชาธรณีวิทยาไปด้วยเนี่ย เพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกนี่แหละ"

ส่วนเจิงฟ่านหลินกระอักกระอ่วนใจที่สุด "ตัวประหลาด แถมยังเป็นตัวประหลาดที่มีความรู้อีกต่างหาก"

ครั้งนี้เจิงจิ้งถึงกับมึนงงไปหมดแล้ว "ทำไมพี่เทียนเสียงถึงรู้ไปหมดทุกเรื่องเลยนะ"

มีเพียงเจิงหนิงเท่านั้นที่นิ่งสงบที่สุด เธอไม่ได้มีความทะเยอทะยานเหมือนคุณปู่ที่คิดจะดึงตัวฉู่เทียนเสียงเข้ามาอยู่ในตระกูลให้ได้

พอบ่ายสามโมงกว่า ชายชราซุนก็ออกคำสั่งให้ทุกคนเดินทางกลับที่พัก

ตลอดทางขากลับ แทบไม่มีใครพูดคุยกัน ต่างหลับตาพักผ่อน แต่เจิงฟ่านหลินกลับหรี่ตาลง สมองแล่นคิดอย่างรวดเร็ว ตอนนี้เขาอยากจะปรึกษากับคุณปู่ใจจะขาด เพื่อดูว่าพอจะมีโอกาสร่วมมือกับฉู่เทียนเสียงได้หรือไม่ ในแง่ของธุรกิจแล้ว เมื่อเผชิญหน้ากับโอกาสแบบนี้ เขาไม่มีทางปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด

เมื่อกลับมาถึงบ้านพักตากอากาศ ทุกคนต่างแยกย้ายเข้าห้องของตัวเองเพื่อพักผ่อน ชายชรารู้สึกเหนื่อยล้าจริงๆ ไม่ใช่แค่ทางร่างกาย แต่รวมถึงสภาพจิตใจด้วย

อาหารมื้อค่ำยังคงรับประทานกันที่บ้าน พูดตามตรงว่าอาหารกวางตุ้งไม่ค่อยถูกปากฉู่เทียนเสียงเท่าไรนัก ยกเว้นอาหารทะเล รสชาติอาหารของรุ่ยหนิงจะเน้นไปทางเผ็ดและเปรี้ยวเป็นหลัก ความจืดชืดของอาหารกวางตุ้งจึงทำให้เขากินแล้วไม่รู้สึกเจริญอาหารสักเท่าไร

พอกินข้าวเสร็จ ผู้เฒ่าก็เรียกไต้ตงไปที่ห้องหนังสือ ดูท่าทางคงอยากจะคุยกับเขาอย่างจริงจัง เจิงจิ้งเซ้าซี้จะพาฉู่เทียนเสียงไปนั่งเล่นที่บาร์ในหลานกุ้ยฟาง เจิงหนิงห้ามไม่อยู่ จึงได้แต่ปล่อยเลยตามเลย

ในห้องหนังสือ เจิงฟ่านหลินกับเจิงหนิงก็นั่งอยู่บนโซฟาด้วยเช่นกัน ชายชราเอ่ยถามไต้ตง "บริษัทที่รุ่ยหนิงมีขนาดใหญ่แค่ไหน ทำธุรกิจอะไรบ้างล่ะ"

ไต้ตงรู้ว่าเข้าเรื่องสำคัญแล้ว ชายชราไม่มีทางเรียกตนเองกับฉู่เทียนเสียงมาฮ่องกงโดยไม่มีเหตุผลแน่ ได้มาเจอคนมหัศจรรย์แบบนี้ หากชายชราไม่คิดการใหญ่อะไรไว้สิถึงจะแปลก

ไต้ตงตอบว่า "คุณอาซุนครับ บริษัทที่รุ่ยหนิงพูดตามตรงก็คือเปิดมาเพื่อเทียนเสียง เพิ่งก่อตั้งหลังเทศกาลตรุษจีนปีนี้เอง ตอนนี้มีผู้ถือหุ้นห้าคน สิ้นปีนี้จะมีคนหนึ่งถอนตัว ธุรกิจชั่วคราวตอนนี้คือรับซื้อหินดิบ จากนั้นก็ผ่าเปิดหน้าส่งไปงานประมูลกลางที่ผิงโจวหรือไม่ก็หาคนมารับซื้อเป็นการส่วนตัวครับ"

"ขนาดใหญ่ไหม"

"ไม่ทราบว่าที่คุณอาพูดถึงขนาด หมายถึงอะไรหรือครับ" ไต้ตงถาม

ชายชรากล่าว "ฉันหมายถึงว่าเดือนๆ หนึ่งเธอปล่อยหินดิบผ่าเปิดหน้าได้มากเท่าไร"

พูดจบเขาก็หันไปถามเจิงฟ่านหลิน "ฟ่านหลิน เธออยากรู้เรื่องนี้ใช่ไหมล่ะ"

เจิงฟ่านหลินกระอักกระอ่วนใจยิ่งนัก สู้ถามเองตั้งแต่แรกยังดีกว่า

ไต้ตงกล่าวว่า "เดิมทีพวกเรามีเงินทุนจำกัด อีกอย่างพวกเราหลายคนยังไม่รู้ซึ้งถึงความสามารถของเทียนเสียงมากนัก ก็เลยตั้งเงื่อนไขว่าเขาต้องเห็นเนื้อหินที่ยอดเยี่ยมจริงๆ ถึงจะลงมือได้ ในช่วงแรกจึงเก็บหินมาได้ไม่มากเท่าไรครับ"

"พอกลับจากงานประมูลกลางที่ผิงโจวเมื่อสิ้นปีที่ผ่านมา พวกเราก็เร่งความเร็วในการกว้านซื้อหินดิบ ตอนนี้น่าจะมีหินดิบอยู่สักเจ็ดแปดสิบก้อนได้ แต่ยังไม่ได้ผ่า คาดว่าต่อไปในแต่ละเดือนน่าจะได้ราวๆ สี่สิบห้าสิบก้อนครับ"

เจิงฟ่านหลินถาม "อาไต้ครับ ผมไม่ได้มีเจตนาอื่นนะ แค่อยากถามว่า ตอนนี้พวกคุณมีเงินทุนพอไหมครับ"

ขอเพียงไต้ตงบอกว่าเงินทุนไม่พอ ก็สามารถอัดฉีดเงินทุนเข้าไปได้ทันที เจิงฟ่านหลินคิดคำนวณมาอย่างดี

ไต้ตงยิ้มพลางกล่าวว่า "ตอนนี้เรื่องเงินทุนไม่ใช่ปัญหาหรอกครับ ในบัญชียังมีอยู่อีกสองพันกว่าล้านได้ เพียงแต่หาหินดีๆ ไม่ได้ ตอนนี้ขอแค่เทียนเสียงเห็นหินก้อนไหนทำกำไรพุ่งเกินห้าเท่าก็กว้านซื้อไว้หมดเลยครับ"

ชายชราตกใจ เอ่ยถาม "ตอนตั้งบริษัทพวกคุณ ผู้ถือหุ้นลงขันกันเท่าไร"

"ห้าสิบสองล้านครับ เงินสดล้วนๆ"

คนทั้งหลายฟังแล้วถึงกับมึนงงไปหมด "นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย เวลาแค่ครึ่งปีกว่า พวกคุณฟันกำไรไปเท่าไรกัน สองพันกว่าล้านเลยเหรอ ปล้นธนาคารยังไม่เร็วขนาดนี้เลยมั้ง นี่มันปล้นเทพเจ้าแห่งโชคลาภมาชัดๆ!"