ตอนที่ 79 ตบหน้าฉาดใหญ่

ชายชราวางธนบัตรหนึ่งร้อยดอลลาร์ฮ่องกงลงบนโต๊ะน้ำชาแล้วเอ่ยว่า "การเดิมพันเริ่มขึ้นแล้ว ฟ่านหลินกับเทียนเสียงดวลเดิมพันกัน พวกเธอจะถือหางใครล่ะ?"

เจิงจิ้งหยิบเงินหนึ่งร้อยหยวนออกมาวางบนโต๊ะน้ำชาบ้างแล้วพูดว่า "ฉันเชื่อพี่ใหญ่ค่ะ"

เจิงหนิงลังเลเล็กน้อยก่อนตอบว่า "ฉันเชื่อเทียนเสียงค่ะ"

เจิงจิ้งร้อนใจขึ้นมาทันที "พี่ ไม่เชื่อพี่ใหญ่เหรอคะ"

เจิงหนิงบอกว่า "เรื่องอื่นฉันเชื่อพี่ใหญ่ แต่เรื่องนี้ฉันขอเชื่อเทียนเสียงดีกว่า"

เจิงจิ้งพะงาบๆ ปาก ไม่ได้พูดอะไรต่อ

ไต้ตงได้แต่ยิ้มเจื่อน ชายชราคนนี้กะจะบีบให้คนตายชัดๆ!

หากว่ากันตามความรู้สึกจริงๆ เขาย่อมเชื่อการตัดสินใจของตัวเองอยู่แล้ว เพราะเขาคลุกคลีกับวงการหยกมานานหลายปี หินที่เคยผ่ามีไม่ถึงพันก็ต้องมีแปดร้อยก้อน แถมแต่ละก้อนราคาก็ไม่ใช่ย่อยๆ หากเป็นหินดิบเต็มก้อนเขาอาจสู้เทียนเสียงไม่ได้ในตอนนี้ ซึ่งเรื่องนั้นเขายอมรับ แต่หินเปิดหน้าผ่าครึ่งแบบนี้ สำหรับเถ้าแก่เปิดร้านหยกอย่างเขาแล้ว ความเสี่ยงถือว่าน้อยมาก หากถึงขนาดนี้แล้วยังดูพลาดอีก ก็คงไร้เหตุผลเกินไปแล้วจริงๆ

ทว่าปัญหาในตอนนี้คือ จะเชื่อตัวเอง หรือเชื่อเทียนเสียงดี?

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็หันไปพูดกับเจิงฟ่านหลินด้วยสีหน้ารู้สึกผิด "ฟ่านหลิน อาไต้ต้องขอโทษเธอด้วยนะ อาขอเชื่อเทียนเสียง"

"งั้น...งั้น..." เจิงฟ่านหลินคิดจะพูดอะไรบางอย่าง แต่อึกอักอยู่นานก็พูดไม่ออก สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ถึงขั้นแอบสงสัยว่านิสัยของไต้ตงมีปัญหาหรือเปล่า

ตอนนั่งยองๆ ยังอยู่ฝ่ายเดียวกันแท้ๆ พอลุกขึ้นยืนปุ๊บก็ย้ายไปอยู่ฝ่ายตรงข้ามเฉยเลย คุณอาเปลี่ยนขั้วเร็วเกินไปแล้วมั้ง!

ชายชราไม่สนใจหลานชาย หันไปถามฉู่เทียนเสียงว่า "เสี่ยวฉู่ ต่อไปจะทำยังไงต่อล่ะ?"

ฉู่เทียนเสียงรู้สึกลำบากใจขึ้นมา นี่มันกะจะตบหน้ากันจังๆ เลยนี่นา!

เขาจึงเสนอว่า "เอาแบบนี้แล้วกันครับ ไม่ต้องผ่าทั้งสองก้อนหรอก ก้อนม่วงแซมเขียวมีลักษณะดี เก็บเอาไว้ส่งงานประมูลกลางเถอะครับ ส่วนก้อนเนื้อน้ำแข็งลายลอยให้ผ่าสักหนึ่งมีด เอาก้อนใหญ่นั่นแหละครับ ผ่าให้หนาสักสองเซนติเมตรครึ่ง หรือหนากว่านั้นหน่อย ไม่อย่างนั้นจะมองไม่ออก"

ชายชราถามขึ้นว่า "ฟ่านหลิน เธอเห็นด้วยไหม?"

เจิงฟ่านหลินมองไปยังไต้ตง แม้ตอนนี้จะไม่ได้อยู่ฝ่ายเดียวกันแล้ว แต่เขาก็ยังอยากฟังความเห็นของคุณอาไตู้อยู่ดี

ไต้ตงเข้าใจความหมายของเจิงฟ่านหลิน เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ผ่าก้อนม่วงแซมเขียวจะพิสูจน์ได้ชัดเจนกว่านะ"

เจิงฟ่านหลินยกนิ้วโป้งให้พลางพูดว่า "อาไต้ช่างมีสายตาเฉียบแหลมจริงๆ ครับ" ดูท่าเขาก็คิดแบบนี้เหมือนกัน

ชายชรายิ้มบางๆ แล้วพูดกับฉู่เทียนเสียงว่า "ผ่าทั้งคู่นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีใครยอมรับหรอก เสี่ยวฉู่ ไปตีเส้นเถอะ"

ฉู่เทียนเสียงตอบรับคำหนึ่งแล้วเดินไปตีเส้น เจิงฟ่านหลินกับไต้ตงยืนจ้องเขม็งอยู่ข้างๆ เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้มันเหนือความคาดหมายของพวกเขาไปหน่อย

เจิงจิ้งแอบกระซิบถามเจิงหนิงว่า "พี่ พี่เทียนเสียงเก่งขนาดนั้นจริงๆ เหรอคะ?"

เจิงหนิงชำเลืองมองน้องสาวแล้วพูดว่า "ไม่ใช่แค่เก่งขนาดนั้นจริงๆ แต่เป็นโคตรเก่งเลยต่างหากล่ะ! เธอไม่เห็นตอนที่เขาขีดเส้นส่งๆ ในงานประมูลเอกชนที่รุ่ยหนิง พอผ่าออกมาทุกคนแทบคลั่งกันหมด ก็ไอ้ลูกแก้วกลมๆ ที่คุณปู่เอาออกมาโชว์ในงานเลี้ยงค่ำวันนั้นนั่นแหละ"

เจิงจิ้งกะพริบตาปริบๆ พึมพำกับตัวเองว่า "ถึงเขาจะเก่ง แต่ฉันก็ยังเชื่อพี่ใหญ่อยู่ดีนั่นแหละ"

หินถูกยกไปผ่าแล้ว ไต้ตงกับเจิงฟ่านหลินไม่วางใจ จึงเดินตามไปด้วยกันทั้งคู่

เจิงจิ้งเอ่ยถามว่า "พี่เทียนเสียง พี่ไปเรียนวิชาการพนันหินมาจากไหนเหรอคะ?"

ฉู่เทียนเสียงยิ้มแล้วตอบว่า "ผมเรียนกับอาจารย์มาตั้งแต่เด็กๆ ท่านเป็นชาวจีนโพ้นทะเลในพม่า ตอนนี้อายุกว่าเจ็ดสิบปีแล้วครับ"

"งั้นวิชาจีนศึกษาพี่ก็เรียนกับเขาด้วยเหรอคะ?"

"จีนศึกษาผมเรียนกับคุณแม่ครับ อาจารย์ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่"

จู่ๆ ชายชราก็แทรกขึ้นมาว่า "กังฟูก็ได้อาจารย์คนนี้สอนมาด้วยงั้นสิ?"

ฉู่เทียนเสียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบตอบว่า "คุณปู่ซุนครับ อาจารย์ผมเป็นคนสอนเองครับ เพียงแต่บางครั้งผมก็ลงมือหนักมือไปหน่อย ต้องขออภัยด้วยนะครับ" เมื่อเห็นชายชราถามเรื่องวิชากังฟู เขาก็รู้ทันทีว่าชายชราคงได้ยินเรื่องที่ผิงโจวมาแล้ว จึงรีบกล่าวอธิบาย

ชายชราไม่ได้ส่งเสียงตอบรับใดๆ

ฉู่เทียนเสียงจึงหันไปถามเจิงจิ้งว่า "ภาควิชาภาษาจีนของมหาวิทยาลัยฮ่องกงกับทางแผ่นดินใหญ่ต่างกันยังไงบ้าง เธอรู้ไหม?"

เจิงจิ้งตอบอย่างเขินๆ "ฉันก็ไม่รู้แน่ชัดหรอกค่ะ แค่ได้ยินมาว่าทางแผ่นดินใหญ่จะเข้มงวดเรื่องภาษาจีนโบราณมาก ปีหน้าฉันกะว่าจะไปเรียนต่อปริญญาโทที่เมืองหลวง ก็เลยเน้นเรียนภาษาจีนโบราณมากหน่อยค่ะ"

เจิงหนิงถามขึ้นมาอย่างกะทันหันว่า "เทียนเสียง ทำไมเธอถึงไม่ไปเรียนมหาวิทยาลัยล่ะ? ตอนนี้เธอก็มีความพร้อมแล้วนี่นา"

ฉู่เทียนเสียงตอบ "พี่หนิงครับ ถ้าปีนี้ไม่ได้พวกอาไต้คอยช่วยไว้ ผมคงไม่มีแม้แต่เงินพาแม่ไปรักษาด้วยซ้ำ จะเอาเงินที่ไหนไปเรียนล่ะครับ"

เจิงหนิงรู้สึกกระอักกระอ่วนอย่างยิ่ง คำถามเมื่อครู่ออกจะโพล่งถามกะทันหันเกินไปจริง ๆ

เจิงจิ้งถามขึ้น "เธอมีความสามารถขนาดนี้ยังหาเงินไม่ได้อีกเหรอ?"

ฉู่เทียนเสียงยิ้มเจื่อน "อาจารย์ผมไม่ให้ใครรู้ว่าผมดูหินเป็น แล้วก็ไม่ยอมให้ผมไปพนันหินด้วยครับ ปีนี้ผมอายุยี่สิบแล้ว อาจารย์ถึงยอมปล่อยผมออกมา"

ขณะที่ทุกคนกำลังคุยกันอยู่ ก็เห็นไต้ตงกับเจิงฟ่านหลินก้าวเร็ว ๆ ตรงเข้ามา เหมือนกำลังถกเถียงหรือพูดคุยอะไรบางอย่างกันอยู่

เจิงฟ่านหลินเดินมาหยุดตรงหน้าฉู่เทียนเสียงแล้วประสานมือคารวะ "เทียนเสียง พี่คนนี้ยอมแพ้จากใจจริงเลย นายทายถูกทั้งหมด"

ผู้เฒ่าได้ยินคำนี้เข้า มือก็อดกระตุกเบา ๆ ไม่ได้ ทว่าไม่มีใครทันสังเกตเห็น

เจิงจิ้งโพล่งถามเร็วปรื๋อ "พี่ใหญ่ พวกเราแพ้แล้วเหรอคะ?"

เจิงฟ่านหลินยิ้มขื่น "อาจิ้ง แพ้จริง ๆ"

ตอนนี้เอง คนงานก็เข็นหินที่ผ่าเสร็จแล้วเข้ามา คราวนี้ทุกคนรวมถึงผู้เฒ่าต่างพากันเดินเข้าไปดู

หินแต่ละก้อนถูกเลื่อยแฉลบตามรอยหน้าตัดเดิมออกมาเป็นแผ่นใหญ่ โดยมีความหนาประมาณสองถึงสามเซนติเมตร

ก้อนที่เป็นชุนไต้ฉ่ายนั้นน่าอนาถที่สุด ด้านหนึ่งงดงามหยาดเยิ้ม สีสันสดใสจนแทบหยดย้อย แต่อีกด้านกลับขาวโพลนไร้ริ้วรอย ไม่เห็นประกายสีม่วงหรือสีเขียวเลยแม้แต่น้อย

ทั้งสีม่วงแดงสดสวยและสีเขียวเข้มข้นล้วนหายวับไปจนสิ้น เห็นแล้วแทบร้องไห้ไม่ออก

ก้อนลายลอยก็ไม่ได้ดีไปกว่ากัน หน้าตัดเดิมยังมีตำแหน่งพอให้ตัดกำไลได้ ทว่าพอพลิกดูอีกด้าน อย่าว่าแต่กำไลเลย แม้แต่ตำแหน่งตัดป้ายหยกแผ่นใหญ่ยังแทบไม่มี รอยแตกวิ่งร้าวเละเทะไปหมด

เจิงจิ้งเอ่ยอย่างหดหู่ "นี่มันน่าโมโหจริง ๆ เลย บทจะไม่มีก็หายวับไปดื้อ ๆ ซะงั้น" เธอชอบหินชุนไต้ฉ่ายก้อนนั้นมาก

ทว่าเจิงฟ่านหลินกลับเหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มตัว ไม่ใช่เพราะร้อนแต่อย่างใด ตอนนี้เขาอายุสี่สิบกว่าปี คลุกคลีกับวงการหยกมานานกว่ายี่สิบปี ยังไม่เคยพลาดท่าเสียเหลี่ยมยับเยินขนาดนี้มาก่อน

หากเป็นหินดิบเต็มก้อน หินสองก้อนนี้ไม่ว่าจะลงมีดตรงไหนก็ถือว่าราคาพุ่งพรวดทั้งนั้น โดยเฉพาะก้อนชุนไต้ฉ่ายก้อนนั้น ขอแค่ผ่าเจอทั้งสีม่วงและสีเขียวก็เปิดเหล้าฉลองได้ทันที

คมมีดแรกของฉู่เทียนเสียงได้ขยายความหวังทั้งหมดขึ้นจนถึงขีดสุด ไม่ว่าใครก็ต้องคลั่งไคล้ หินที่อาจจะซื้อมาแค่ไม่กี่แสนหรือล้านต้น ๆ พอผ่ามีดนี้ลงไป อย่างน้อยที่สุดก็มีมูลค่าหลายสิบล้านแล้ว

ทว่ายิ่งคาดหวังสูงเท่าไรก็ยิ่งผิดหวังแรงเท่านั้น ดีใจสุดขีดจนกลายเป็นทุกข์ถนัด พอลงมีดที่สอง หินราคาหลายสิบล้านก็พลันร่วงลงมาเหลือแค่ไม่กี่ล้านในพริบตา

หินชุนไต้ฉ่ายก้อนนี้ ถ้าผ่ามีดแรกเสร็จแล้วส่งเข้างานประมูลกลางทันที ใครหน้ามืดประมูลเอากลับบ้านไป คงได้หมดเนื้อหมดตัวจนต้องขายกางเกงในวิ่งแก้ผ้าล่อนจ้อนเป็นแน่