ตอนที่ 78 ไม่อยากตบหน้า

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง ฉู่เทียนเสียงก็เดินออกมา เขาถามผู้เฒ่าว่า "ปู่ซุนครับ หินพวกนี้จะเอายังไงดีครับ" ความหมายของเขาคือจะจัดการกับหินเหล่านี้อย่างไร

ผู้เฒ่าเงยหน้าขึ้นพูดว่า "เล็งก้อนไหนไว้ก็ผ่าก้อนนั้น ผ่าแค่คมเดียว เจ้าเข้าใจไหม"

ฉู่เทียนเสียงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายของผู้เฒ่าในทันที เขาหันไปถามผู้ดูแล "มีไฟฉายกับปากกาสีไหมครับ" ในตู้คอนเทนเนอร์มืดมาก

ผู้ดูแลรีบสั่งให้คนงานไปเอามาให้ทันที

ฉู่เทียนเสียงถือไฟฉายกับปากกาสีเดินเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์ ไม่ถึงสิบนาที เขาก็เดินออกมาบอกผู้ดูแลว่า "ช่วยยกหินก้อนที่ผมขีดเส้นไว้แล้วออกไปครับ ผ่าตามรอยที่ผมขีดไว้เลยนะ ห้ามผ่าเบี้ยวเด็ดขาด"

พูดจบก็หันหลังเดินกลับเข้าไปในตู้คอนเทนเนอร์อีกครั้ง ทยอยทำแบบนี้เรื่อยๆ จนผ่านไปหนึ่งชั่วโมง หินทั้งสามก้อนก็ถูกคนงานยกออกไปผ่าจนหมด อาจเป็นเพราะกลัวว่าเสียงดังจะรบกวนเจ้านายใหญ่ เครื่องเลื่อยหินจึงไม่ได้ตั้งอยู่ในโรงงานนี้

หินก้อนแรกถูกลากกลับมา ผู้เฒ่าเอ่ยกับไต้ตง "ไปดูกันเถอะ" ทุกคนจึงรีบเดินตามผู้เฒ่าไปที่หน้าก้อนหิน

หินหนักกว่าสองร้อยกิโลกรัม ถูกผ่าแบ่งเป็นสองซีก หน้าตัดผ่านการขัดเงาเรียบๆ มาแล้ว พื้นเนื้อน้ำแข็ง มีลายลอยสีคราม เนื้อแก่จัด รอยแตกไม่มาก สามารถทำกำไลได้กองโตเลยทีเดียว นี่คือราคาพุ่งกระฉูดอย่างแท้จริง

ผู้เฒ่าพิจารณาหินอย่างละเอียดรอบหนึ่ง แล้วหันไปพูดกับไต้ตงและเจิงฟ่านหลินว่า "ต่อไปขึ้นอยู่กับพวกเจ้าแล้วนะ ลองประเมินของดู"

ก้อนที่สองก็หนักกว่าสองร้อยกิโลกรัมเช่นกัน ตอนที่ถูกลากเข้ามา หญิงสาวทั้งสองคนก็ส่งเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้น "สวยเหลือเกิน ชุนไต้ฉ่ายนี่นา"

บนหน้าตัดของหินเผยให้เห็นสีม่วงอมแดงเข้มอ่อนกระจายเป็นวงกว้าง มีแถบสีเขียวทอดยาวคดเคี้ยวไปมา สีสันเข้มข้นสะดุดตาอย่างยิ่ง

ในหยกชิ้นเดียวกันหากมีทั้งสีม่วงและสีเขียว ภาษาในวงการจะเรียกว่า "ชุนไต้ฉ่าย"

ผู้เฒ่าเองก็ตื่นเต้นเช่นกัน สีม่วงนั้นพนันยากที่สุด การได้สีม่วงบริเวณกว้างขนาดนี้นับว่าหาได้ยากจริงๆ ยิ่งได้พื้นเนื้อข้าวเหนียวละลาย กำไลแค่วงเดียวก็ราคาเกินหลักล้านแล้ว มูลค่าของก้อนนี้สูงกว่าก้อนลายลอยเมื่อครู่นี้มากนัก

หินก้อนที่สามหนักหกสิบกว่ากิโลกรัม เป็นหินฮวาชิง ขาวสลับเขียว เนื้อข้าวเหนียวละเอียด เนื้อหยกละเอียดเนียนอย่างยิ่ง เหมาะสำหรับนำไปทำชิ้นงานแกะสลักตั้งโชว์ระดับยอดฝีมือ

ไต้ตงกับเจิงฟ่านหลินช่วยกันคำนวณมูลค่าคร่าวๆ ของหินแต่ละก้อน

เจิงฟ่านหลินพูดขึ้นว่า "คุณปู่ครับ ผมกับอาไต้ลองคำนวณดูทั้งสามก้อนแล้ว สภาพดีทั้งหมด เอาไปแปรรูปเป็นชิ้นงานสำเร็จให้หมดเลยดีไหมครับ"

ผู้เฒ่าหันไปมองฉู่เทียนเสียง เพื่อรอคำตอบจากเขา

ฉู่เทียนเสียงเห็นผู้เฒ่ามองมาที่ตน จึงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "พี่ใหญ่ซุนครับ ก้อนฮวาชิงไม่มีปัญหา แต่อีกสองก้อนนั้นผ่าต่อไม่ได้แล้วครับ"

เจิงฟ่านหลินถามอย่างสงสัย "ทำไมล่ะ" ไต้ตงเองก็ไม่ค่อยเข้าใจเช่นกัน

ฉู่เทียนเสียงค่อยๆ อธิบาย "ปู่ซุนให้ผมผ่าแค่คมเดียว นั่นก็เพื่อผ่าเอาด้านที่ดีที่สุดออกมา ตอนนี้ที่พวกคุณเห็นอยู่ก็คือส่วนที่ดีที่สุดแล้วครับ"

"ก้อนลายลอยก้อนนั้น ผิวหน้าดูเหมือนจะได้กำไลตั้งหลายวง น่าจะได้สักสิบกว่าวง แล้วหินใหญ่ขนาดนี้ อย่างน้อยก็น่าจะผ่าได้อีกสิบกว่าแผ่น มูลค่าประเมินไว้สูงมาก แต่ความจริงด้านล่างมีรอยแตกซ่อนอยู่เพียบ นอกจากบนผิวหน้านี้แล้ว ที่เหลือแทบจะทำกำไลไม่ได้เลยครับ"

"ก้อนชุนไต้ฉ่ายยิ่งแย่กว่า มีสีแค่สองแผ่นเท่านั้น ข้างล่างขาวโพลนไปหมดแล้ว เนื้อก็เปลี่ยนกลายเป็นเนื้อข้าวเหนียวละเอียดธรรมดา"

พูดจบ ฉู่เทียนเสียงก็มองผู้เฒ่าแล้วไม่ได้เอ่ยอะไรอีก

"เป็นไปไม่ได้!" เจิงฟ่านหลินร้องออกมา เขารีบหยิบไฟฉายแล้วนั่งยองๆ ลงส่องดูหินทันที

ไต้ตงเองก็แปลกใจอยู่บ้าง เมื่อก่อนตอนฉู่เทียนเสียงผ่าหินไม่เคยเกิดกรณีแบบนี้มาก่อนเลย ทำไมคราวนี้ผลลัพธ์ถึงต่างกันลิบลับขนาดนี้ หลังลังเลอยู่ชั่วครู่ เขาก็นั่งยองๆ ลงไปตรวจดูหินร่วมกับเจิงฟ่านหลิน ทั้งสองคนกระซิบกระซาบปรึกษากันไปด้วย

ผู้เฒ่ากวักมือเรียกให้ฉู่เทียนเสียงมานั่ง เจิงหนิงรินน้ำชาถ้วยหนึ่งส่งให้ฉู่เทียนเสียง เจิงจิ้งจึงเอ่ยถาม "พี่เทียนเสียง ทำไมพี่ถึงมั่นใจขนาดนั้นล่ะคะ"

"ผมทำงานด้านนี้นี่ครับ ถ้าดูพลาดจะไปรอดได้ยังไง" ฉู่เทียนเสียงตอบ

"พี่ชายฉันทำธุรกิจหยกมาเกือบยี่สิบปีแล้ว ฝีมือเขาก็สูงมากเหมือนกันนะคะ" เจิงจิ้งบอก

"ทำมาร้อยปีก็ไม่ได้หรอก อาจิ้ง เรื่องนี้มันคนละเรื่องกัน" ผู้เฒ่าเอ่ยขึ้น

"คุณปู่ เข้าข้างฝั่งไหนกันแน่คะเนี่ย หนูน่ะเชื่อมั่นในพี่ชายหนูที่สุดเลย" เจิงจิ้งพูดออดอ้อน

สองคนนั้นยังคงนั่งยองๆ ส่องดูหินอยู่บนพื้น ส่วนคนทางนี้ก็เริ่มนั่งคุยจิบน้ำชากัน ฉู่เทียนเสียงมีจิตใจสงบนิ่งดั่งสายน้ำ ไร้ซึ่งความหวั่นไหวใดๆ เช่นเคย

เจิงฟ่านหลินกระซิบถามไต้ตง "อาไต้ อาเห็นอย่างที่เทียนเสียงบอกไหมครับ"

ไต้ตงไม่ลังเลเลย "ไม่เห็น อย่างน้อยถ้าดูจากรอยผ่า เทียนเสียงก็ดูผิดแล้ว สีม่วงของชุนไต้ฉ่ายจมลึกขนาดนั้น ไม่มีทางที่จะผ่าแผ่นเดียวแล้วหายไปหมดหรอก ส่วนก้อนลายลอยนั่น รอยร้าวบนผิวหน้ามีอยู่นิดเดียว อย่างน้อยก็น่าจะผ่าได้สักสามถึงห้าแผ่น พอใกล้ถึงเปลือกนอกนู่นแหละถึงอาจจะมีรอยร้าวละเอียดโผล่ขึ้นมา"

"ผมก็ประเมินแบบนี้เหมือนกัน ความเห็นเราตรงกันครับ" เจิงฟ่านหลินลุกขึ้นยืน เขาอายุรุ่นราวคราวเดียวกับไต้ตง แต่อาวุโสน้อยกว่าหนึ่งรุ่น

เจิงฟ่านหลินพูดกับฉู่เทียนเสียงว่า "เทียนเสียง พี่เห็นตรงกับอาไต้ นายทายไม่ถูกหรอก"

ผู้เฒ่าเอ่ยกับเจิงจิ้ง "เอาเงินให้ปู่สักร้อยสิ" เจิงจิ้งรีบหยิบเงินหนึ่งร้อยออกมาจากกระเป๋าถือแล้วส่งให้ผู้เป็นปู่

ผู้เฒ่าวางเงินหนึ่งร้อยดอลลาร์ฮ่องกงลงบนโต๊ะน้ำชา พลางเอ่ยว่า "การพนันเริ่มขึ้นแล้ว ฟ่านหลินกับเทียนเสียงดวลเดิมพันกัน พวกเธอจะถือหางฝั่งไหนกันล่ะ"