ตอนที่ 77 ดูการพนันหินอีกครั้ง

พ่อบ้านถอนหายใจยาวออกมาด้วยความโล่งอก ในเมื่อซัทเทอบีส์ไม่ได้หลอกลวง เช่นนั้นก็ชัดเจนว่าใบที่เพิ่งได้มาใหม่นี่มีปัญหา

เวลานั้น ผู้เฒ่าซุนจึงหันไปสั่งพ่อบ้านว่า "ส่งคนถือเจ้านี่บินไปลอนดอนเดี๋ยวนี้" เขาชี้ไปที่แจกันใบที่ต้องสงสัยว่าเป็นของปลอม

จากนั้นกล่าวต่อว่า "ตรวจหาอายุด้วยวิธีคาร์บอน 14 ให้เร็วที่สุดเพื่อระบุยุคสมัย ถ้าจำเป็นต้องใช้ชิ้นส่วนตัวอย่าง ก็กะเทาะออกมาสักชิ้นได้เลย แจกันใบนี้ฉันซื้อเอง"

ไต้ตงเข้าใจเจตนาของผู้เฒ่าซุนได้ในทันที ความเด็ดขาดระดับนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะทำได้

การยอมซื้อของปลอมดูเผินๆ เหมือนต้องเสียเงินก้อนโต ทว่าเมื่อพิสูจน์ได้ว่าการประเมินของฉู่เทียนเสียงถูกต้อง นั่นจะยิ่งกว่าคำว่าคุ้มค่ามหาศาล ในวงการของเก่านั้นมีเรื่องพลาดพลั้งตาถั่วบ่อยจนนับไม่ถ้วน หากมีฉู่เทียนเสียงอยู่ ย่อมเท่ากับซื้อประกันภัยชั้นหนึ่งเอาไว้ เสียเงินแค่นี้ มีคำเดียวสั้นๆ คือ คุ้ม!

เจิงหนิงมองดูเหตุการณ์จนตาลาย ไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น รอจนพ่อบ้านประคองแจกันออกไป ไต้ตงกับพวกก็กลับห้องไปพักผ่อนแล้ว เธอจึงเอ่ยถาม "คุณปู่คะ เกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?"

"เกิดอะไรขึ้นน่ะหรือ? เจ้าหนุ่มคนนี้มันฝืนลิขิตฟ้าชัดๆ" ชายชราตอบ

"แจกันเจ้าแม่กวนอิมลายครามเฉียนหลงใบโปรดของฉัน เธอจำได้ใช่ไหม สองวันนี้มีคนเอามาเสนอให้อีกใบ ฉันอยากได้เข้าคู่กันมาตลอด ถ้าจับคู่ได้สำเร็จเธอลองคิดดูสิว่าฉันจะดีใจแค่ไหน แต่ฉันก็กลัวจะได้ของปลอม เลยให้คนช่วยดูตั้งหลายคน ทุกคนก็ยืนยันว่าเป็นของแท้ อีกสองวันนี้ฉันก็ตั้งใจจะจ่ายเงินอยู่แล้ว แต่พอเจ้าหนูฉู่เทียนเสียงเข้ามาในห้องหนังสือ ลูบคลำทีเดียวก็บอกว่าเป็นของปลอม เธอว่าแบบนี้มันไม่ฝืนลิขิตฟ้าหรือไง"

เจิงหนิงยิ่งงุนงงหนักกว่าเดิม "ไม่ใช่ว่าพอฉู่เทียนเสียงทักว่าปลอมแล้วมันจะปลอมจริงๆ เสียหน่อยนี่คะ ผู้เชี่ยวชาญพวกนั้นกินข้าวเปล่ากันหรือไง?"

"เขาไม่ได้บอกว่าเป็นของปลอม เขาแค่บอกว่าสองใบนี้ไม่ได้มาจากยุคสมัยเดียวกัน"

"แบบนี้ก็ได้เหรอคะ? วงการตรวจของโบราณเขาเล่นกันแบบนี้แล้วหรือ?" ความคิดของเจิงหนิงสับสนปนเปไปหมด

"ฉันถึงได้สั่งให้พ่อบ้านรีบไปลอนดอนเพื่อตรวจหาผลคาร์บอน 14 ไงล่ะ"

ปัจจุบันนี้ การตรวจวัดปริมาณคาร์บอน 14 ถือเป็นเทคโนโลยีที่น่าเชื่อถือที่สุดในการพิสูจน์โบราณวัตถุ และมีเพียงชาวอังกฤษเท่านั้นที่เชี่ยวชาญเทคนิคนี้

"คุณปู่คะ จำได้ว่าตอนอยู่รุ่ยหนิงคุณปู่เคยบอกว่าอยากดึงฉู่เทียนเสียงเข้าตระกูลเรา แต่ดูตอนนี้แล้วยากเกินไปค่ะ คุณปู่ไม่เห็นหรือว่าอาไต้เฝ้าฉู่เทียนเสียงไว้แน่นเหมือนแม่ไก่หวงไข่ขนาดนั้น พวกเราไม่มีโอกาสหรอกค่ะ" เจิงหนิงเปลี่ยนเรื่องคุย

"โอกาสมันสร้างขึ้นมาได้ ถ้าไม่พยายามแล้วจะรู้ได้ยังไงว่าไม่มีโอกาส ทั้งเรื่องหยก แล้วนี่ยังมีเรื่องของโบราณอีก ทักษะสองอย่างนี้อาจซ่อนขุมทรัพย์มหาศาลไว้เบื้องหลัง ตระกูลเจิงคิดจะยืนหยัดมั่นคงนับร้อยปี ย่อมต้องมีศักยภาพที่คนอื่นไม่มี ไม่ว่าอย่างไร เจ้าหนุ่มคนนี้ถ้าไม่เข้ามาอยู่ในตระกูล ก็ต้องร่วมมือกับตระกูลเราอย่างใกล้ชิด วันมะรืนพวกเราจะไปดูหินดิบกัน ถึงตอนนั้นค่อยดูสถานการณ์แล้ววางแผนก้าวต่อไป" ชายชราดูอ่อนล้าเล็กน้อย กล่าวจบก็ลุกขึ้นเดินกลับห้องไปพักผ่อน

เจิงหนิงไม่ได้กลับห้องทันที เธอนั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังด้วยจิตใจที่ว้าวุ่นใจ เธอชื่นชมเด็กหนุ่มที่ชื่อฉู่เทียนเสียงคนนี้อยู่ไม่น้อย แต่ยิ่งรู้จักมากขึ้นเท่าไร เธอก็ยิ่งรู้สึกกังวลมากขึ้นเท่านั้น เจ้าหนุ่มคนนี้มีเรื่องราวลึกลับที่ไม่มีใครรู้อีกมาก เอาแค่เรื่องง่ายที่สุด เธอเป็นแค่เด็กหนุ่มบ้านนอกธรรมดาจากแถบภูเขาห่างไกล จะมาศึกษาศาสตร์โบราณ ท่องบทกวีราชวงศ์ถังไปทำไมกัน?

เบื้องหลังของเขาคงต้องมีเรื่องราวให้ขุดค้นอีกมากทีเดียว

สองวันต่อมาในเวลาสิบโมงเช้า ผู้เฒ่าซุนนั่งรถโรลส์-รอยซ์ แฟนทอม ส่วนพวกคนหนุ่มสาวนั่งรถโตโยต้า มุ่งหน้าไปยังนิคมอุตสาหกรรมในเขตนิวเทร์ริทอรีส์

ไต้ตงนั่งเบาะหลังกับผู้เฒ่าซุน อาเจิ้นนั่งที่เบาะข้างคนขับ โดยมีบอดี้การ์ดอีกคนเป็นผู้ทำหน้าที่ขับรถ

ไต้ตงเองก็ไม่รู้ว่าผู้เฒ่าซุนต้องการให้ฉู่เทียนเสียงทำอะไร คาดว่าคงไม่พ้นเรื่องที่เกี่ยวกับหยก ตลอดทางเขาจึงชวนผู้เฒ่าซุนคุยเรื่องในเมืองหลวงมาโดยตลอด ชายชรามีตำแหน่งทางการเมืองในแผ่นดินใหญ่อยู่บ้าง การทำความเข้าใจความเคลื่อนไหวในเมืองหลวงให้มากขึ้นจึงเป็นเรื่องจำเป็น

ส่วนฉู่เทียนเสียง เจิงหนิง เจิงจิ้ง และเจิงฟ่านหลิน นั่งรถคันเดียวกัน

เจิงฟ่านหลินเป็นคนที่มีความฉลาดทางอารมณ์สูงมาก เขานั่งแถวเดียวกับฉู่เทียนเสียงบนรถ และแสดงท่าทีต้อนรับขับสู้เป็นกันเองอย่างยิ่ง ตลอดเส้นทางเขาคอยแนะนำขนบธรรมเนียมประเพณีและทัศนียภาพสองข้างทางของฮ่องกงให้ฉู่เทียนเสียงฟัง ดูท่าแล้วผู้เฒ่าซุนคงจะกำชับอะไรเขาไว้ล่วงหน้าเช่นกัน

นั่งรถไปได้ราวสี่สิบกว่านาทีก็มาถึงข้างอาคารหลังหนึ่งที่ดูคล้ายโรงงาน ทุกคนทยอยลงจากรถ เดินตามหลังผู้เฒ่าเข้าไปในโรงงานขนาดใหญ่โต ภายในจัดวางตู้คอนเทนเนอร์ขนาดต่างๆ ไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย คนกลุ่มหนึ่งข้างในพอเห็นว่าผู้ที่เดินนำเข้ามาคือผู้เฒ่า ชายคนหนึ่งที่ดูท่าทางเป็นหัวหน้างานก็รีบกึ่งวิ่งกึ่งเดินตรงเข้ามาทันที ก่อนจะค้อมตัวลงทักทาย "ท่านครับ ท่านมาแล้ว ของทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมหมดแล้วครับ ผมจะพาท่านไป"

ผู้เฒ่าไม่ได้พูดอะไร เพียงแค่พยักหน้ารับ

ทุกคนพากันมาถึงห้องทำงานในโรงงาน พอผู้เฒ่านั่งลง หัวหน้างานก็เอ่ยขึ้นว่า "ท่านครับ เปิดตู้คอนเทนเนอร์เรียบร้อยแล้ว มีหินก้อนใหญ่สามก้อน บรรจุภัณฑ์ภายนอกแกะออกหมดแล้วครับ"

ผู้เฒ่าปรายตามองหัวหน้างานแวบหนึ่งแล้วพูดว่า "ไปดูกัน"

ตู้คอนเทนเนอร์ขนาดกลางตู้หนึ่งถูกเปิดอ้าไว้ ด้านในมีหินวางอยู่สามก้อน โครงไม้ของบรรจุภัณฑ์ภายนอกถูกถอดวางกองเกลื่อนกลาดอยู่เต็มพื้น

ผู้เฒ่าเดินเข้าไปกวาดตามองคร่าวๆ แล้วหันไปพูดกับฉู่เทียนเสียง "เสี่ยวฉู่ พวกนี้เป็นของที่ฉันเก็บไว้เมื่อหลายปีก่อน เธอช่วยดูให้หน่อยสิ"

ฉู่เทียนเสียงขานรับแล้วก้าวขึ้นหน้าไป เริ่มพินิจดูอย่างละเอียดถี่ถ้วน

บอดี้การ์ดอาเจิ้นกวักมือเรียกหัวหน้างานเข้ามา กระซิบกระซาบอะไรบางอย่างอยู่สองสามประโยค หัวหน้างานก็รีบวิ่งตรงไปยังกลุ่มคนงานพวกนั้นทันที

ชั่วครู่ต่อมา ทั้งโซฟา โต๊ะน้ำชา และชุดน้ำชาในห้องทำงานก็ถูกยกออกมาจัดวางไว้ข้างตู้คอนเทนเนอร์ กลัวว่าที่นั่งจะไม่พอยังอุตส่าห์ยกเก้าอี้มาเพิ่มให้อีกหลายตัว

ฉู่เทียนเสียงศึกษาก้อนหินอยู่ในตู้คอนเทนเนอร์เพียงลำพัง เขาใช้มือลูบคลำอย่างละเอียดรอบคอบ เขารู้ดีว่านี่เป็นอีกครั้งที่ผู้เฒ่ากำลังทดสอบเขา

หินจัดว่ายอดเยี่ยมมากทีเดียว ล้วนเป็นหินรุ่นเก่าทั้งสิ้น