ตอนที่ 76 ตรวจสอบของโบราณ

คุยกันต่ออีกครู่หนึ่ง ทั้งสองคนก็เอ่ยลาเตรียมขึ้นไปพักผ่อนบนชั้นบน ฉู่เทียนเสียงมองแจกันกระเบื้องเคลือบบนโต๊ะอีกรอบ คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ ประคองแจกันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง มือซ้ายรองใต้ก้นแจกัน สี่นิ้วของมือขวาสอดเข้าไปลูบคลำผนังด้านในปากแจกันไปมาอย่างละเอียด คิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อย จากนั้นก็วางแจกันลงแล้วเดินขึ้นบันไดไป ผู้เฒ่าปรายตามองอาเสียงแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้พูดอะไร

ไต้ตงกลับมาที่ห้องของตัวเอง ล้างหน้าล้างตาคร่าวๆ เตรียมจะขึ้นเตียงนอนพักผ่อนสักหน่อย เพราะวงเหล้าคืนนี้ไม่มีทางราบรื่นเหมือนเมื่อวานอย่างแน่นอน ล้วนเป็นคนรุ่นราวคราวเดียวกันทั้งนั้น เหล้าย่อมต้องดื่มไม่น้อยแน่ ต้องเก็บแรงไว้ก่อน หากต้องดวลเหล้ากันขึ้นมาจริงๆ จะให้เสียหน้าคนเมืองหลวงไม่ได้เด็ดขาด

ในตอนนั้นเองก็มีเสียงเคาะประตูดัง "ก๊อกๆ" ไต้ตงเดินไปเปิดประตู พอเห็นว่าเป็นอาเสียง จึงเอ่ยถาม "ทำไมยังไม่พักผ่อน มีเรื่องอะไรหรือ"

ฉู่เทียนเสียงเดินเข้ามา ปิดประตูแล้วพูดกับไต้ตงว่า "อาไต้ครับ มีเรื่องหนึ่ง ผมเองก็ไม่ค่อยแน่ใจ แต่ถ้าไม่พูดแล้วเก็บไว้ในใจมันอึดอัดน่ะครับ"

"เรื่องอะไรหรือ" ไต้ตงถามด้วยความกังวลใจเล็กน้อย ในที่แห่งนี้ เขาทำหน้าที่เสมือนผู้ปกครองของฉู่เทียนเสียง อย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นเชียว

ฉู่เทียนเสียงนั่งลงบนโซฟา เรียบเรียงคำพูดครู่หนึ่ง "ผมไม่รู้ว่าสิ่งที่ผมพูดจะถูกไหม แต่ผมรู้สึกว่าแจกันกระเบื้องเคลือบสองใบข้างล่างของคุณปู่ซุน มีใบหนึ่งเป็นของปลอมครับ แต่ผมไม่รู้ว่าใบไหน"

"ของปลอม! เธอรู้ได้ยังไง" ไต้ตงเบิกตากว้างถาม

"มันเหมือนกับการดูหินดิบเลยครับ แจกันสองใบนี้ไม่ได้ออกมาจากบ่อเดียวกัน"

"หา! เรื่องแบบนี้เธอก็ดูออกด้วยหรือ" ไต้ตงตกใจยกใหญ่

ไต้ตงลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามว่า "เรื่องนี้เธอมั่นใจแค่ไหน"

"ถ้าคุณอาถามว่าใบไหนแท้ใบไหนปลอม ผมไม่มั่นใจเลยสักนิดครับ แต่แน่ใจว่าแจกันสองใบนี้ไม่ใช่ของแบบเดียวกัน มันเหมือนกับตอนที่ผมดูหินดิบเลยครับ"

ไต้ตงครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เงยหน้าขึ้นมองฉู่เทียนเสียงแวบหนึ่ง ซึ่งฉู่เทียนเสียงก็พยักหน้ารับ

ไต้ตงจึงพูดว่า "เอาอย่างนี้ เธอเพิ่งกลับไปที่ห้องของตัวเองก่อน อย่าเพิ่งนอน รอฉัน ฉันจะลงไปข้างล่างสักรอบ" พูดจบ เขาก็สวมเสื้อคลุมแล้วเดินออกไปทันที

ด้านล่าง

ผู้เฒ่ากำลังนั่งคุยกับพ่อบ้านอยู่ เมื่อเห็นไต้ตงเดินลงมาจากชั้นบน ก็รู้สึกแปลกใจเล็กน้อย

"เสี่ยวไต้ ทำไมยังไม่พักผ่อนล่ะ"

ไต้ตงเดินมาตรงหน้าผู้เฒ่า พูดด้วยสีหน้าจริงจังว่า "อาซุนครับ มีเรื่องหนึ่งอยากจะคุยกับคุณอาสักหน่อย ถ้าพูดอะไรผิดไป คุณอาโปรดอภัยด้วยนะครับ" นี่คือความหมายที่ว่าจะต้องพูดให้ได้

ผู้เฒ่ายิ้มพลางกล่าวว่า "เรื่องอะไรกันถึงได้ตึงเครียดขนาดนี้ พูดมาเถอะ ฉันไม่ตำหนิหรอก"

ไต้ตงเหลือบมองพ่อบ้านแวบหนึ่ง

ผู้เฒ่าพูดว่า "ไม่เป็นไร พูดมาเถอะ นี่คือพ่อบ้านเก่าแก่ที่อยู่กับฉันมาหลายสิบปีแล้ว"

ไต้ตงพยักหน้ารับแล้วนั่งลง คิดทบทวนครู่หนึ่ง จากนั้นก็เงยหน้าพูดกับผู้เฒ่าว่า "ถ้าอย่างนั้นผมขอพูดตรงๆ เลยนะครับ เมื่อครู่นี้ก่อนที่เทียนเสียงจะขึ้นไปข้างบน เขาดูแจกันใบนั้นของคุณอาอีกรอบ พอขึ้นไปถึงห้องเขาก็บอกกับผมว่า แจกันใบที่ดูทีแรกกับแจกันใบที่ดูทีหลัง ไม่ได้มาจากบ่อเดียวกันครับ"

คำที่ไต้ตงบอกว่าไม่ได้มาจากบ่อเดียวกัน หมายความว่าแจกันสองใบนี้ไม่ได้มาจากยุคสมัยเดียวกัน ย่อมต้องมีใบหนึ่งเป็นของปลอมอย่างแน่นอน

ผู้เฒ่าได้ฟังก็ขมวดคิ้ว "เทียนเสียงดูหินเก่ง แล้วดูของโบราณก็เก่งขนาดนี้ด้วยหรือ"

ไต้ตงกล่าวว่า "นี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาดูของโบราณเหมือนกันครับ แต่เขามั่นใจมาก เรื่องไหนที่ดูไม่ขาด เด็กคนนี้ไม่เคยพูดส่งเดชเลยครับ"

"เรียกเขาลงมา!" ผู้เฒ่าไม่ลังเลแม้แต่น้อย พอพูดจบก็หันไปสั่งพ่อบ้านว่า "เอาแจกันสองใบนั้นไปวางไว้บนโต๊ะในห้องหนังสือของฉัน เดี๋ยวให้เทียนเสียงดูให้ละเอียดอีกที" พ่อบ้านขานรับคำหนึ่งแล้วเดินจากไป ไต้ตงเองก็รีบขึ้นไปตามฉู่เทียนเสียงทันที

เจิงหนิงพอกลับมาถึงห้องของตัวเองก็ล้างหน้าล้างตาเสร็จสรรพ พักผ่อนไปครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นมาเปลี่ยนเสื้อผ้าชุดใหม่เตรียมออกไปนั่งคุยเล่นกับคุณปู่ พอเดินมาถึงห้องโถงเห็นว่าไม่มีใครอยู่ จึงเอ่ยถามคนรับใช้ที่กำลังทำงาน คนรับใช้ชี้ไปทางห้องหนังสือ เธอจึงเดินไปเคาะประตูเบาๆ

"คุณปู่คะ หนูเองค่ะ"

"เข้ามาสิ"

เกิดอะไรขึ้นกันนี่ พลันที่เจิงหนิงก้าวเข้ามาก็พบว่าคุณปู่ อาไต้ และพ่อบ้านต่างนั่งอยู่บนโซฟา ทั้งสามคนนั่งตัวตรงแหน็ว ตาไม่กะพริบจ้องมองไปยังฉู่เทียนเสียงที่นั่งอยู่ข้างโต๊ะทำงานตัวใหญ่ในห้องหนังสือ

บนโต๊ะมีแจกันกระเบื้องสองใบวางนอนขวาง ปากแจกันหันออกด้านนอก ใต้แจกันรองด้วยผ้ากำมะหยี่หนานุ่ม ด้านซ้ายขวาของแจกันแต่ละใบมีหนังสือคั่นไว้ เพื่อป้องกันไม่ให้แจกันกลิ้งกระทบกันหรือกลิ้งตกลงไปบนพื้น

พอมองดูฉู่เทียนเสียงอีกที เขากลับหลับตาอยู่ สองมือล้วงเข้าไปในแจกันกระเบื้องทั้งสองใบทีละข้าง ค่อยๆ ลูบคลำพื้นผิวด้านในแจกันอย่างช้าๆ การเคลื่อนไหวแผ่วเบาและเชื่องช้าเป็นอย่างยิ่ง

เจิงหนิงเห็นท่าทางเช่นนี้ก็ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เธอเดินย่องเบาๆ ไปหาที่นั่งลงตรงโซฟา

ผ่านไปราวสิบนาที ฉู่เทียนเสียงจึงลืมตาขึ้นแล้วพูดกับไต้ตงว่า "อาไต้ครับ มาช่วยผมหน่อย สลับตำแหน่งแจกันสองใบนี้ทีครับ" ได้ยินดังนั้น ไต้ตงกับพ่อบ้านจึงรีบลุกขึ้นมาช่วยทันที

ฉู่เทียนเสียงล้วงมือเข้าไปในแจกันอีกครั้ง คราวนี้ยังไม่ถึงสามนาที เขาก็ลืมตาขึ้น ดึงมือออกจากแจกันอย่างระมัดระวัง พลางผ่อนลมหายใจยาว แล้วพูดกับทุกคนว่า "เรียบร้อยแล้วครับ ทั้งสองใบไม่ใช่ของแบบเดียวกันแน่นอน ฝีมือการทำต่างกันมาก แล้วทรายที่ใช้ก็ไม่เหมือนกันด้วยครับ"

คนทั้งหลายลุกขึ้นยืน พ่อบ้านสาวเท้าก้าวขึ้นหน้าอย่างรวดเร็ว ประคองแจกันทั้งสองใบกลับไปวางไว้ที่เดิมอย่างระมัดระวัง

ชายชราเอ่ยถาม "แยกไม่ออกหรือว่าอันไหนจริงอันไหนเก๊"

"ปู่ซุนครับ แยกไม่ออกครับ ผมไม่รู้ว่าของแท้มันควรจะเป็นแบบไหน" ฉู่เทียนเสียงตอบ

เจิงหนิงยังค่อนข้างไม่เข้าใจอยู่บ้าง นึกไม่ถึงว่าจะมีวิธีตรวจเช็กโบราณวัตถุแบบนี้ด้วย

ไต้ตงเกิดความคิดแวบขึ้นมา จึงถามชายชราว่า "อาซุนครับ คุณตามีเครื่องกระเบื้องในยุคเดียวกันที่ยืนยันว่าเป็นของแท้แน่นอนบ้างไหมครับ ต้องเป็นของแท้ชัวร์ๆ นะครับ"

ชายชราได้ยินก็เข้าใจเจตนาของไต้ตงในทันที เขาสาวเท้าเดินไปยังชั้นวางของโบราณ หยิบชามกระเบื้องใบหนึ่งมายื่นให้ฉู่เทียนเสียงโดยตรง ฉู่เทียนเสียงรับมาดูแล้วพูดว่า "ปู่ซุนครับ ไม่ได้ครับ อันนี้เคลือบเงาทั้งข้างนอกข้างใน ผมต้องดูแบบที่ไม่เคลือบน้ำยาครับ" คำว่าเคลือบน้ำยานี้เพิ่งจะเรียนรู้มาเมื่อครู่นี่เอง

ชายชราหยิบแจกันกระเบื้องใบเล็กมาอีกใบ ฉู่เทียนเสียงรับมาพลางยิ้มเจื่อน ปากแจกันแคบเกินไป สอดเข้าไปได้แค่นิ้วเดียวเท่านั้น

คราวนี้ใช้เวลาไม่นาน เขาก็ชี้ไปที่ใบหนึ่งในนั้นแล้วพูดว่า "ใบนี้ฝีมือการทำเหมือนกับแจกันใบเล็กครับ เม็ดทรายก็เหมือนกัน ทั้งสองใบนี้น่าจะอยู่ในยุคเดียวกันครับ"