ตอนที่ 75 การแสดงออกอันไร้ที่ติ

"แปะ แปะ..." มีเสียงปรบมือดังขึ้น พอทุกคนหันไปมอง เจิงจิ้งก็หน้าแดงก่ำแล้วรีบพูดว่า "หนูว่าที่พี่เทียนเสียงพูดมันถูกนี่คะ ไม่ควรปรบมือเหรอ?"

เจิงหนิงรีบช่วยไกล่เกลี่ย "ฉันก็เห็นด้วยกับที่เทียนเสียงพูดนะ สมควรปรบมือจริงๆ นั่นแหละ" พูดจบ เธอก็ปรบมือตามไปสองที

เจิงเตี้ยนเฉิง ลูกชายคนที่สองหัวเราะพลางพูดขึ้น "แย่ละสิ กลายเป็นว่าฉันเป็นตัวร้ายซะงั้น"

"คุณพ่อไม่ใช่ตัวร้ายหรอกค่ะ แค่คุณพ่อไม่เคยสัมผัสกับหยก เลยไม่เข้าใจต่างหาก" เจิงจิ้งพูดกับพ่อ

เจิงฟ่านหลิน หลานชายคนโตก็พูดเสริม "ผมเองยังคิดไม่ลึกซึ้งเท่าเทียนเสียงเลยครับ"

ผู้เฒ่ารู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง คำพูดของฉู่เทียนเสียงเมื่อครู่นี้ หากไม่มีพื้นฐานความรู้ทางวัฒนธรรมและไม่มีความคิดความอ่านที่เป็นตัวของตัวเอง ย่อมไม่มีทางพูดออกมาได้แน่ เขาจึงเอ่ยถาม "เสี่ยวฉู่ เธอจบการศึกษาจากโรงเรียนไหนมาล่ะ?"

"ผม..." พอได้ยินคำถาม ฉู่เทียนเสียงก็รู้สึกกระอักกระอ่วนใจขึ้นมาทันที

ไต้ตงจึงรีบชิงรับคำพูดมาตอบแทน

"ลุงซุนครับ เทียนเสียงฐานะทางบ้านยากจนมาตั้งแต่เด็ก จบ ม.ต้น ก็ต้องดรอปเรียนออกมาหาเงินแล้ว แต่เด็กคนนี้มีความทะเยอทะยานสูงมาก หลายปีมานี้ไม่เพียงแต่อ่านตำราศึกษาศาสตร์จีนโบราณ ประวัติศาสตร์ และคัมภีร์ต่างๆ ด้วยตัวเองจนแตกฉาน ยังเขียนพู่กันจีนได้สวยงามมาก แถมยังศึกษาหลักสูตรปริญญาตรีสาขาธรณีวิทยาของมหาวิทยาลัยด้วยตัวเองอีกด้วยครับ"

"เด็กคนนี้รักการเรียนรู้และมีวินัยในตัวเองสูงมาก ห้องเล็กๆ ขนาดสิบตารางเมตรของเขานอกจากเตียงหนึ่งหลังกับโต๊ะหนึ่งตัวแล้ว ที่เหลือก็มีแต่หนังสือ ลำบากเขาจริงๆ ครับ"

"จักจั่นอยู่สูงส่ง สำเนียงก้องไกลไพเราะ" เจิงจิ้งเอ่ยบทกวีวรรคหนึ่งใส่ฉู่เทียนเสียงขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ฉู่เทียนเสียงได้ยินบทกวีที่เจิงจิ้งเอ่ยออกมาก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจได้ในทันทีว่าอีกฝ่ายกำลังทดสอบตนอยู่

เขาจึงท่องต่อ "หาใช่เพราะพึ่งพาสายลมสารท"

"ลงจากหลังม้าดื่มสุรากับสหาย"

"เอ่ยถามท่านจะมุ่งหน้าไปแห่งใด"

"ผู้ใดเอ่ยว่าโศกศัลย์เพียงลำพังจนมิเห็นใคร"

"ยิ่งชวนให้จันทราสาดส่องผ้าแพรสีเหลือง"

เจิงจิ้งยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ยามจากลากำชับคำมั่นอย่างสุดซึ้ง"

ฉู่เทียนเสียงหน้าแดงวาบ "ในถ้อยคำมีคำสาบานที่สองใจต่างรู้ดี"

สองวรรคนี้ฟังดูมีความหมายแฝงไปในทางชู้สาวอยู่บ้าง

เจิงจิ้งไม่ถามต่อแล้ว แต่ฉู่เทียนเสียงกลับเหงื่อกาฬแตกพล่าน หากเมื่อครู่ตอบไม่ได้ ไม่เพียงแต่ตนเองจะขายหน้า แม้กระทั่งหน้าตาของอาไต้ก็คงไม่เหลือเช่นกัน อาไต้เล่นคุยโวโอ้อวดไว้เสียใหญ่โตเชียว

เจิงจิ้งหันกลับไปพูดกับคุณปู่ "คุณปู่คะ ทดสอบเสร็จแล้วค่ะ เคยเรียนศาสตร์จีนโบราณมาจริงๆ ด้วย อย่างน้อยบทกวีราชวงศ์ถังก็เก่งมาก หนูคัดบทที่ไม่ค่อยมีคนรู้จักมาทดสอบทั้งนั้นเลยนะคะ"

เจิงหนิงเป็นนักศึกษาคณะอักษรศาสตร์ สาขาวิชาภาษาจีน การท่องบทกวีถือเป็นวิชาชีพของเธอ เมื่อกี้เธอก็แค่นึกถามขึ้นมาลอยๆ ไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะตอบได้หมดจริงๆ

ส่วนคนอื่นๆ ต่างพากันเหงื่อตก เจิงจิ้งวู่วามเกินไปแล้ว หากฉู่เทียนเสียงตอบไม่ได้ขึ้นมา ย่อมเป็นการเสียมารยาทอย่างยิ่ง อย่างน้อยก็คงอธิบายกับไต้ตงได้ยาก

พ่อของเจิงจิ้งถลึงตาใส่เธออย่างดุเดือด เจิงจิ้งเองก็เริ่มนึกกลัวขึ้นมาทีหลัง เธอรีบลุกขึ้นแล้วพูดกับไต้ตง "อาไต้คะ พี่เทียนเสียง เมื่อกี้หนูวู่วามไปหน่อย ขอให้พวกคุณทั้งสองคนยกโทษให้หนูด้วยนะคะ"

การแสดงออกอันไร้ที่ติของฉู่เทียนเสียงทำให้ไต้ตงแอบหัวเราะร่าอยู่ในใจ มันช่างสะใจจริงๆ พอเห็นเจิงจิ้งพูดเช่นนั้น เขาก็เอ่ยเย้าเล่น "หลานเจิงจิ้ง ขอบใจหนูนะที่ช่วยทดสอบเขา ไม่อย่างนั้นพวกอาคงคิดว่าเขาเป็นพวกต้มตุ๋นไปแล้ว เอาแต่บอกว่าตัวเองท่องบทกวีได้ ใครจะไปรู้ว่าหลอกพวกเราหรือเปล่า"

ทุกคนต่างหัวเราะฮาครืน บรรยากาศช่วงนี้เริ่มต้นด้วยความระทึกใจ แต่ลงเอยได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ผู้เฒ่าดีใจมาก เจ้าหนุ่มคนนี้เป็นคนมีความสามารถจริงๆ

หลังจากมื้อสุราผ่านพ้นไป หลายคนก็นั่งดื่มชาพูดคุยกันอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ผู้เฒ่าเอ่ยว่า "เสี่ยวไต้เอ๊ย พรุ่งนี้ให้อาหนิงพาพวกเธอไปเที่ยวนะ มีที่ไหนที่อยากไปเป็นพิเศษก็บอกเธอ ส่วนที่เหลือก็ให้เธอจัดการเถอะ"

ไต้ตงไม่ได้เกรงใจเช่นกัน "ผมไม่มีที่ไหนที่อยากดูเป็นพิเศษหรอกครับ เทียนเสียงไม่เคยมา คงต้องรบกวนเจิงหนิงพาไปตระเวนดูสถานที่ท่องเที่ยวชื่อดังของฮ่องกงสักหน่อย ทางฝั่งลุงซุนมีธุระอะไรก็จัดการไปก่อนได้เลยครับ"

เจิงจิ้งออดอ้อนเจิงหนิง "พี่คะ หนูก็อยากไปเที่ยวด้วยอะ"

เจิงหนิงเลิกคิ้วเรียวขึ้นพลางเอ่ย "ไปเรียนหนังสือของเธอเถอะ ไว้สุดสัปดาห์ค่อยว่ากัน"

เจิงจิ้งบ่นพึมพำในลำคอ ไม่กล้าเถียงอะไรอีก

เจิงเตี้ยนเผิง ลูกชายคนโตพูดขึ้น "พรุ่งนี้เย็นฉันจะเลี้ยงข้าวพี่น้องไต้ตงกับเทียนเสียงที่แชงกรี-ลา อย่าปฏิเสธเชียวนะ สองตระกูลเราสนิทกันมารุ่นต่อรุ่น นายมาแล้วฉันไม่เลี้ยงข้าว วันหน้าฉันคงไม่มีหน้าไปเมืองหลวงแล้วล่ะ"

ไต้ตงรีบตอบรับทันที "ผมตามใจพี่ใหญ่ทุกอย่างเลยครับ"

ผู้เฒ่าเอ่ยขึ้นว่า "มะรืนนี้อย่าเพิ่งออกไปเที่ยวนะ ฉันจะวานให้เสี่ยวฉู่ช่วยทำธุระสักหน่อย ฟ่านหลินตามไปด้วย ส่วนคนอื่นถ้าใครอยากไปดูด้วยก็ไป น่าสนุกดีนะ"

เจิงหนิงและเจิงจิ้งรีบแย่งกันพูด "หนูไปด้วยค่ะ"

ฉู่เทียนเสียงรีบตอบตกลงทันที

เช้าวันต่อมา เจิงหนิงก็มาถึงวิลล่าของผู้เฒ่าแต่เช้าตรู่ เธอแต่งงานแล้วและเรียนจบด้านการแพทย์ ตอนนี้ไม่ได้ออกไปทำงานที่ไหน จึงทำหน้าที่เป็นเหมือนแพทย์ดูแลสุขภาพและเลขาฯ ส่วนตัวของผู้เฒ่าไปในตัว

อาเจิ้นเป็นคนขับรถ ซึ่งเป็นรถตู้โตโยต้า จุดหมายแรกก็คืออ่าววิกตอเรีย

ฮ่องกงไม่ได้กว้างใหญ่อะไรนัก หลังจากตระเวนเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวไปหลายแห่ง บ่ายสองกว่าๆ ก็กลับมาถึงวิลล่า เพราะช่วงค่ำยังมีงานเลี้ยงของเจิงเตี้ยนเผิงรออยู่

ทันทีที่ก้าวเข้าห้องโถง ก็เห็นผู้เฒ่ากำลังถือแจกันกระเบื้องเคลือบใบเดิมนั่งพิจารณาอยู่ พ่อบ้านยืนพูดอะไรบางอย่างอยู่ด้านข้าง คนอื่นๆ เอ่ยทักทายผู้เฒ่าแล้วพากันนั่งล้อมรอบอยู่ข้างๆ

ไต้ตงเอ่ยถาม "อาซุน ท่านชอบเล่นของโบราณด้วยหรือครับ"

"ชอบอะไรกันล่ะ ฉันมันคนหยาบๆ เห็นคนอื่นเขาชอบกัน ก็ตามไปเล่นเปะปะกับเขาบ้าง หวังจะทำตัวมีรสนิยมก็แค่นั้นเอง" ผู้เฒ่าหัวเราะเยาะตัวเอง

"ปู่ซุน นี่คืออะไรเหรอครับ" ฉู่เทียนเสียงถาม

ผู้เฒ่าตอบว่า "แจกันทรงกวนอิมลายครามน่ะ"

ผู้เฒ่าวางแจกันลงบนโต๊ะแล้วลุกขึ้นยืน เอ่ยกับทั้งสองคนว่า "มาดูของสะสมของฉันสิ" พูดพลางพาคนทั้งคู่เดินไปยังห้องหนังสือของตน

ห้องนี้ตกแต่งอย่างเรียบหรูคลาสสิก ผนังด้านหนึ่งเป็นชั้นวางของโบราณตลอดทั้งแนว บนนั้นมีเครื่องกระเบื้องเคลือบรูปทรงแปลกตาหลากหลายวางเรียงรายอยู่ ผู้เฒ่าคอยแนะนำให้ทั้งสองคนฟังโดยมีพ่อบ้านเดินตามหลังมาติดๆ ไต้ตงไม่รู้เรื่องของโบราณ ส่วนฉู่เทียนเสียงยิ่งไม่ประสีประสาหนักเข้าไปใหญ่ แต่ทั้งสองคนไม่อยากขัดอารมณ์ของคนแก่ จึงทำได้เพียงพยักหน้ารับคำไปตามน้ำ

ทันใดนั้นฉู่เทียนเสียงก็เหลือบไปเห็นแจกันกระเบื้องเคลือบใบหนึ่งที่เหมือนกับใบในห้องรับแขกไม่มีผิดเพี้ยน เขาถามด้วยความประหลาดใจว่า "ปู่ซุน แจกันใบนี้กับใบข้างนอกนั่นไม่ได้เหมือนกันหรอกหรือครับ"

ผู้เฒ่าหันกลับไปมองแวบหนึ่งแล้วอธิบายว่า "ใบนี้ฉันประมูลมาจากสถาบันประมูลซัทเธอบีส์เมื่อหลายปีก่อน ฉันอยากจะรวมให้ได้เป็นคู่ แต่ใบข้างนอกนั่นยังดูไม่ค่อยขาดเท่าไร"

ฉู่เทียนเสียงยื่นมือไปลูบแจกันใบนั้นเบาๆ ผิวสัมผัสเนียนเรียบมาก จากนั้นเขาก็สอดนิ้วทั้งสี่เข้าไปที่ด้านในปากแจกันแล้วค่อยๆ ลูบวนไปมาซ้ายขวา

ผู้เฒ่าเห็นว่าทั้งสองคนดูท่าทางจะไม่สนใจของโบราณเท่าไร ก็รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังสีซอให้ควายฟัง จึงได้แต่ยิ้มเจื่อนแล้วพาทั้งคู่เดินออกมา