ตอนที่ 74 วาจาสะท้านคน

บรรยากาศในห้องเป็นไปอย่างชื่นมื่น เจิงหนิงถือว่าคุ้นเคยกับไต้ตงและฉู่เทียนเสียงเป็นอย่างดี เธอเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในงานประมูลเอกชนที่รุ่ยหนิงให้ทุกคนฟัง เรื่องราวสุดพิลึกพิลั่นขนาดนี้ทำเอาทุกคนอดหัวเราะลั่นไม่ได้

ผู้เฒ่าพูดกับทุกคนว่า "อาหลานคู่นี้รังแกตาแก่อย่างฉันที่ไปจากต่างถิ่น ของราคายี่สิบกว่าล้าน ขาดไปแค่แสนเดียวฉันก็ไม่ได้ของ สุดท้ายเลยทำให้ฉันต้องควักกระเป๋าเพิ่มไปอีกตั้งหลายร้อยล้าน"

เจิงจิ้ง หลานสาวคนเล็กแย่งพูดขึ้นว่า "คุณปู่คะ ปู่ดูพลาดไปเองมากกว่า ไม่อย่างนั้นพวกคุณอาไต้คงไม่เขียนสูงกว่าปู่แค่แสนเดียวหรอกค่ะ"

ไต้ตงรีบส่ายหน้า "เจิงจิ้ง เธอไม่รู้อะไร ตอนนั้นพวกอาปรึกษากันว่าจะใส่ราคายี่สิบห้าล้าน ซึ่งน้อยกว่าคุณปู่ไปแสนเดียว แต่พอตอนอาเขียนใบเสนอราคา มือมันดันซุกซนบวกเพิ่มไปอีกสองแสน ถึงได้เกิดเรื่องต่อจากนั้นขึ้นมา ไม่เชื่อเธอลองถามเทียนเสียงดูสิ ตอนประกาศผลบอกว่าสองพันห้าร้อยยี่สิบหมื่น เทียนเสียงถึงกับอึ้งไปเลย คิดว่าพวกเราประมูลพลาดไปแล้ว"

ฉู่เทียนเสียงพูดอย่างเกรงใจว่า "ผมสนใจหินก้อนนั้นมากครับ พอได้ยินว่าประมูลไม่ได้ ตอนนั้นก็เลยมึนงงไปพักใหญ่จริง ๆ"

ลูกชายคนโตเคยร่วมทำธุรกิจหยกและผ่านความยากลำบากมากับผู้เฒ่า เขาเข้าใจความรู้สึกของพวกไต้ตงในตอนนั้นดี จึงเอ่ยว่า "เรื่องแบบนี้ในลานประมูลเกิดขึ้นบ่อยครับ ไม่แปลกหรอก ที่น่าแปลกคือพวกคุณยังกล้าควักเงินสองล้านซื้อเศษหินที่ผ่าทิ้งกลับมาอีก ถ้าเกิดดูพลาดไป ก็คือเจ๊งหมดเนื้อหมดตัวเลยนะ"

เจิงหนิงพูดขึ้น "พ่อคะ พ่อไม่รู้หรอกว่าอาไต้กับคนอื่น ๆ ต้องเปลืองแรงขนาดไหนเพื่อซื้อเศษหินนั่นมา อาเฉินคนนั้นยอดคนตัวจริงเลยล่ะ แกล้งพูดสำเนียงมณฑลจิ้นเหน่อ ๆ เชย ๆ จนหลอกคนทั้งงานได้สนิท พอผ่าออกมาได้เขียวเต็มเม็ดแล้วทุกคนแห่กันเข้ามาดู พ่อไม่เห็นหรอกว่าเขายืนแสยะยิ้มอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา เหมือนมองดูกลุ่มคนโง่ไม่มีผิด"

เจิงจิ้งถาม "พี่เทียนเสียง พี่ดูหินเก่งขนาดนั้นจริง ๆ เหรอคะ"

ฉู่เทียนเสียงรีบตอบ "ไม่เก่งหรอกครับ ฟลุกเดาถูกมากกว่า"

ผู้เฒ่าหัวเราะลั่นพลางว่า "เสี่ยวฉู่ เดี๋ยวฉันจะให้เธอดูของที่เธอฟลุกได้มาสักหน่อย"

พูดจบก็หันไปส่งสายตาให้พ่อบ้าน พ่อบ้านรีบเดินออกไปทันที

ชั่วครู่หนึ่ง พ่อบ้านก็ประคองกล่องใบใหญ่เดินกลับเข้ามา เขาเหลือบมองผู้เฒ่าแวบหนึ่ง ผู้เฒ่าพยักหน้ารับ พ่อบ้านจึงเปิดกล่องออก หยิบฐานรองชิ้นหนึ่งออกมาวางไว้ใจกลางโต๊ะอาหาร จากนั้นก็อุ้มของทรงกลมที่ห่อด้วยผ้าสีแดงออกมาวางบนฐานรอง แล้วค่อย ๆ ปลดผ้าสีแดงออก ทุกคนต่างเบิกตากว้างจ้องมองตาไม่กะพริบ

เมื่อผ้าสีแดงถูกเปิดออกจนหมด สิ่งที่อยู่บนฐานรองคือลูกแก้วกลมเกลี้ยงสีเขียวมรกตขนาดพอ ๆ กับลูกฟุตบอลขนาดย่อม

ทั่วทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบกริบ ไร้สรรพสำเนียงใด ๆ

เทคนิคการขัดเงาระดับสุดยอดได้ดึงเอาความโดดเด่นของก้อนเขียวนี้ออกมาอย่างสมบูรณ์แบบ สีเขียวมรกตสดใสมีความเข้มอ่อนพอเหมาะพอดี ไม่มีรอยร้าว ไม่มีฝ้าขาว ไม่มีสีเพี้ยน เนื้อน้ำแข็งชั้นสูงประดุจระลอกคลื่นสีเขียวที่กำลังไหลเวียนอยู่ภายใน

ผู้เฒ่ายิ้มอย่างปลาบปลื้ม การซื้อขายครั้งนี้คุ้มค่าเกินคุ้มจริง ๆ ตอนนั้นเขาแค่อยากจะช่วยพวกนั้นสักครั้ง ใครจะไปคิดว่าจะได้อุ้มก้อนทองล้ำค่ากลับมา เขาเอ่ยถามขึ้นว่า "เสี่ยวฉู่ เธอลองดูสิว่ามันหนักเท่าไหร่"

ฉู่เทียนเสียงได้ยินดังนั้นจึงพินิจดูอย่างละเอียด แล้วตอบว่า "หกหรือเจ็ดกิโลกรัมขึ้นไป ไม่น่าจะเกินเจ็ดกิโลกรัมครับ"

"6.666 กิโลกรัม พอดีเป๊ะยันระดับกรัม" ผู้เฒ่ายิ้มอย่างภาคภูมิใจพลางบอก

เพื่อเจียรลูกกลมลูกนี้ให้ได้น้ำหนักตามเป้าอย่างพอดิบพอดี เศษหินมีค่าที่ต้องเจียรทิ้งไปอย่างน้อยต้องหลักหลายล้าน ผู้เฒ่าช่างยอมทุ่มทุนสร้างจริง ๆ

เจิงเตี้ยนเผิงลูกชายคนโตรู้เพียงว่าคุณปู่ไปซื้อหินจากรุ่ยหนิงกลับมาก้อนหนึ่ง ใครจะไปนึกว่าจะได้ของล้ำค่าระดับสุดยอดเช่นนี้กลับมา ในฐานะคนรู้เรื่องวงการนี้เป็นอย่างดี เขาจึงพูดขึ้นว่า "สมบัติชิ้นนี้เกินหนึ่งพันล้านแน่นอนครับ"

ผู้เฒ่ายิ้มอย่างมีเล่ห์เหลี่ยม "ตาแก่ตระกูลหลี่ให้ราคาสิบหกเปอร์เซ็นต์ของร้อยล้าน ฉันยังไม่สนเลย เขาจะขอเพิ่มอีก ฉันก็ปฏิเสธไปคำเดียวจบ"

"คุณปู่ครับ เอาไปวางที่ร้านผมเป็นสมบัติประจำร้านเถอะ แค่วางไว้ตรงนั้น รับรองว่าลูกค้าจะเพิ่มขึ้นอีกห้าสิบเปอร์เซ็นต์แน่นอนครับ" เจิงฟ่านหลินเสนอ

"ไม่ได้! ฉันยังชื่นชมไม่เบื่อเลย" ผู้เฒ่าปฏิเสธทันควัน

จากนั้นก็หันไปสั่งพ่อบ้าน "รีบเก็บไป เอาไปซ่อนไว้ให้ดีนะ คนพวกนี้เริ่มหมายตากันแล้ว ระวังวันไหนจะหายเข้า"

เจิงจิ้งรับมุกคุณปู่ทันที "คุณปู่คะ หนูไม่ได้หมายตานะคะ ลูกบอลลูกใหญ่ขนาดนี้ ต่อให้ยกให้หนู หนูก็เอาไปสวมใส่ไม่ได้อยู่ดีค่ะ"

คนในห้องต่างพากันหัวเราะครืนขึ้นมาพร้อมกัน

ลูกชายคนที่สองเจิงเตี้ยนเฉิงซึ่งเป็นทนายความชื่อดังเอ่ยขึ้นว่า "หยกเนี่ย เลี่ยงการพนันได้ก็เลี่ยงดีกว่าครับ มันมีกลิ่นอายของการพนัน ทำมาหากินแบบปกติก็ทำเงินได้เหมือนกันนี่ครับ"

"คุณอาสองครับ บ่อนคาสิโนน่ะคือการพนันเอาเงิน แต่อันนี้มันเป็นการเดิมพันด้วยประสบการณ์ เดิมพันด้วยสายตา พูดกันตามตรงเลยนะครับ ถ้าไม่มีการพนันหิน หยกก็เหมือนขาดจิตวิญญาณไปเลย" เจิงฟ่านหลิน ลูกชายคนโตของเจิงเตี้ยนเผิงซึ่งเป็นหลานชายคนโตของตระกูลเจิงเอ่ยแย้ง เขาเป็นคนดูแลธุรกิจหยกทั้งหมดของกลุ่มบริษัท โดยมีร้านสาขาในเครืออยู่ใต้การดูแลกว่าร้อยแห่ง

ผู้เฒ่าพยักหน้ารับ แล้วหันไปถามฉู่เทียนเสียง "เสี่ยวฉู่ เธอมีความเห็นกับเรื่องนี้ยังไงบ้าง"

ฉู่เทียนเสียงนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "อย่างแรกเลยนะครับ ตั้งแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน การพนันหินไม่ใช่เกมการพนัน แต่เป็นทักษะในการเอาชีวิตรอด เป็นรูปแบบหนึ่งของการต่อสู้ดิ้นรนระหว่างมนุษย์กับธรรมชาติครับ"

"ในเขตเหมือง หินส่วนใหญ่ที่คนงานขุดขึ้นมาล้วนเป็นแค่ก้อนหินธรรมดา มีเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้นที่มีเนื้อหยกอยู่ข้างใน แถมคุณภาพก็มีทั้งดีและแย่ สมัยโบราณเครื่องไม้เครื่องมือยังล้าหลัง วิธีการกะเทาะหินให้แตกก็มีแค่เอาไฟเผาหรือไม่ก็ใช้ค้อนเหล็กงัดแงะ ซึ่งกินเวลานานมาก พอเปิดออกมาแล้วถ้าไม่มีหยก หรือคุณภาพหยกไม่ดี ก็จะไม่ได้เงิน เมื่อไม่มีเงินก็ไม่มีข้าวกิน และอาจทำให้คนทั้งครอบครัวต้องอดอยากครับ"

"เพราะฉะนั้นการศึกษาว่าคุณภาพหยกในก้อนหินจะดีหรือแย่ จึงเป็นเรื่องใหญ่ที่ชี้เป็นชี้ตายว่าจะมีกินหรือไม่ จะเอาชีวิตรอดได้หรือเปล่า แม้กระบวนการนี้จะดูโหดร้ายไปสักนิด แต่ผู้ที่แข็งแกร่งกว่าเท่านั้นจึงจะอยู่รอด มันคือกฎเกณฑ์ของธรรมชาติครับ"

"อย่างที่สอง การพนันหินมอบโอกาสในการแข่งขันที่เท่าเทียมกัน ต่อหน้าการพนันหินแล้ว ไม่ว่าคุณจะรวยหรือจน ราคาจะพุ่งขึ้นหรือดิ่งลงล้วนเท่าเทียมกันหมดจริง ๆ แม้จะมีคนจำนวนมากก้าวเข้ามาด้วยความฝันว่าจะรวยชั่วข้ามคืน แต่สุดท้ายกลับต้องหมดเนื้อหมดตัว ทว่าในทางกลับกัน ธุรกิจไหนบ้างล่ะครับที่ไม่มีคนหมดเนื้อหมดตัว ไม่มีคนล้มละลายจนต้องกระโดดตึก หรือแม้แต่ในชีวิตประจำวัน พวกเราเองก็กำลังเดิมพันอยู่ตลอดเวลาในทุกเรื่อง เพียงเพราะมันมีคำว่า 'พนัน' แปะอยู่ คนทั่วไปก็เลยมองว่าการพนันหินเป็นการเล่นการพนัน ซึ่งผมคิดว่ามันค่อนข้างจะไม่เป็นธรรมไปหน่อยครับ"