ตอนที่ 73 ไข่มุกแห่งบูรพา

หลังจากข้ามด่านหลัวหูมาแล้ว ฉู่เทียนเสียงก็รู้สึกอึดอัดพิกล ฮ่องกงทำไมถึงเป็นแบบนี้ ถนนทั้งแคบทั้งคดเคี้ยว เดี๋ยวขึ้นเนินเดี๋ยวลงเนิน ตึกสูงระฟ้าก็เยอะเกินไป แถมยังตั้งตรงดิ่งเหมือนแท่งดินสอเสียบไว้ คนเราจะไปอยู่ในที่แคบๆ แบบนั้นได้อย่างไรกัน

รถก็เยอะแถมยังวิ่งเร็ว รถสารพัดแบบจนเรียกชื่อแทบไม่ถูก คนเดินถนนก็ก้าวเท้ากันเร็วมาก ดูรีบร้อนวุ่นวายไปหมด ป้ายร้านรวงในตัวเมืองก็ตั้งระเกะระกะเต็มไปหมด ไม่เป็นระเบียบเอาเสียเลย ช่างแตกต่างจากฮ่องกงในจินตนาการของเขาโดยสิ้นเชิง

รถที่มารับพวกเขาวิ่งไปราวสี่สิบกว่านาที ก็มาถึงคฤหาสน์หรูบนไหล่เขา รอบด้านร่มรื่นไปด้วยต้นไม้เขียวขจี ตัดกับความจอแจของตัวเมืองเมื่อครู่อย่างเห็นได้ชัด

รถจอดลงที่หน้าประตูคฤหาสน์หลังใหญ่ นี่คือวิลล่าสี่ชั้นที่มีสนามหญ้าล้อมรอบ ตกแต่งอย่างเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยบรรยากาศคลาสสิก คนที่มีลักษณะเหมือนพ่อบ้านเดินเข้ามาเปิดประตูรถ แล้วเอ่ยทักทายทันที "ยินดีต้อนรับคุณไต้ คุณฉู่ ที่มาเยือนตระกูลซุนครับ" ท่าทีดูสงบเสงี่ยมแต่เปี่ยมด้วยมารยาท

ไต้ตงพยักหน้ารับ ทั้งสองคนเดินผ่านประตูบ้านเข้าไปยังห้องโถงใหญ่ ก็เห็นผู้เฒ่าซุนนั่งอยู่บนโซฟากลางห้อง กำลังถือแว่นขยายส่องดูแจกันลายครามอยู่ ข้างๆ เขามีคนนั่งอยู่อีกสองคน

"อาซุน ผมมาเยี่ยมคุณอาแล้วครับ" ไต้ตงส่งเสียงทักทายเสียงดังตั้งแต่ก้าวเข้าห้องโถง

เมื่อได้ยินเสียง ผู้เฒ่าก็เงยหน้าขึ้น พอเห็นว่าเป็นไต้ตงกับฉู่เทียนเสียง ก็รีบวางของในมือลงแล้วพูดอย่างยินดี "ไต้ตงนี่เอง เสี่ยวฉู่ด้วย ยินดีต้อนรับมาพักที่บ้านนะ"

ทั้งสองรีบเข้าไปทักทายแสดงความเคารพ จากนั้นจึงนั่งลง ผู้เฒ่าหันไปพูดกับสองคนที่นั่งอยู่ด้านข้าง "ที่บ้านมีแขกมา ของวางไว้ที่ฉันก่อนแล้วกัน อีกสองสามวันฉันค่อยให้คำตอบที่แน่นอน" ทั้งสองคนรีบกล่าวขอบคุณแล้วเอ่ยลาจากไป

พ่อบ้านคนนั้นเดินเข้ามาเก็บแจกันลายครามใส่กล่อง แล้วประคองยกออกไป

ผู้เฒ่าถามทั้งสองคน "เดินทางราบรื่นดีไหม เสี่ยวฉู่นี่คงเพิ่งเคยมาฮ่องกงเป็นครั้งแรกสินะ"

ไต้ตงตอบว่า "คุณอาซุนครับ ตลอดทางราบรื่นดีมากครับ เทียนเสียงไม่เคยมาฮ่องกงมาก่อน ครั้งนี้ก็อาศัยบารมีของคุณอาถึงได้มีโอกาสมาฮ่องกงครับ"

ผู้เฒ่าหัวเราะร่า "ฉันแก่ป่านนี้แล้ว ยังจะมีบารมีอะไรกันอีกล่ะ"

ฉู่เทียนเสียงรีบยิ้มแล้วกล่าวว่า "คุณปู่ซุนครับ คุณปู่เป็นผู้เฒ่าผู้มีทั้งวาสนาและอายุยืนยาวเชียวนะครับ"

พอพูดจบ ทุกคนก็พากันหัวเราะขึ้นมา

ผู้เฒ่ากล่าวว่า "ในเมื่อมาถึงที่นี่แล้ว ก็ไม่ต้องไปพักโรงแรมหรอก พักที่บ้านคนแก่อย่างฉันนี่แหละ"

จากนั้นก็หันไปสั่งพ่อบ้าน "เธอพาพวกเขาไปห้องพักแขกที่ชั้นสอง เดินทางมาเหนื่อยๆ ให้ไปพักผ่อนกันก่อนสักครู่"

ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นกล่าวขอบคุณ

เมื่อมองส่งทั้งสองคนขึ้นไปพักผ่อนที่ชั้นบนแล้ว ผู้เฒ่าก็เรียกบอดี้การ์ดอย่างอาเจิ้นเข้ามา แล้วถามว่า "ทางรุ่ยหนิงมีสถานการณ์อะไรบ้าง"

อาเจิ้นตอบว่า "มีอยู่เรื่องหนึ่งครับ ฉู่เทียนเสียงไปส่งของที่งานประมูลกลางผิงโจวแล้วเกิดปะทะกับคนในพื้นที่เข้า ซึ่งก็เป็นชนวนความขัดแย้งมาจากงานประมูลเอกชนที่รุ่ยหนิง ทั้งสองฝ่ายลงไม้ลงมือกัน ฉู่เทียนเสียงสู้ตัวคนเดียวกับสี่คน ฝ่ายตรงข้ามบาดเจ็บสาหัสสอง บาดเจ็บเล็กน้อยสอง คนที่สาหัสแขนขวาพิการไปข้างหนึ่ง ส่วนฉู่เทียนเสียงไม่เป็นอะไรเลย ต่อมาถานฮุยกับเฉินเจิ้งเซิงตามไป ทั้งสองฝ่ายเจรจายอมความกัน ฝ่ายนั้นชดใช้เงินให้พวกเขาหนึ่งล้านกับรถอีกหนึ่งคันครับ"

ผู้เฒ่าประหลาดใจเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นถาม "ฉู่เทียนเสียงมีวรยุทธ์ด้วยหรือ"

"น่าจะมีครับ แถมฝีมือยังสูงมากด้วย สี่คนที่ถูกซ้อมจนบาดเจ็บล้วนเป็นพวกฝึกศิลปะการต่อสู้ เคยผ่านเวทีประลองใต้ดินมาแล้วทั้งนั้น"

"ยังมีอะไรอีกไหม"

"เนื่องจากความบาดหมางฝังลึกระหว่างหนานเยว่กับรุ่ยหนิง ครั้งนี้ฉู่เทียนเสียงเอาชนะพวกเขาได้อย่างเด็ดขาด ช่วยระบายความคับแค้นใจแทนคนรุ่ยหนิงได้อย่างสะใจ ตอนนี้พวกเถ้าแก่ในรุ่ยหนิงต่างถือว่าการได้รู้จักฉู่เทียนเสียงเป็นเรื่องน่าภาคภูมิใจ ตอนค่ำมีงานเลี้ยงเชิญไม่ขาดสาย แถมคนที่เชิญพวกเขาล้วนแต่เป็นเถ้าแก่หยกที่มีหน้ามีตาในท้องถิ่นทั้งนั้นครับ"

"หินของพวกเขาในงานประมูลกลาง คุณภาพเป็นอย่างไรบ้าง"

"ดีมากครับ อย่างแย่ที่สุดก็ยังเป็นของระดับกลางค่อนไปทางดี ทั้งหมดเป็นหินเปิดหน้าผ่าครึ่ง หินของพวกเขาแย่งกันซื้ออย่างดุเดือด ในงานประมูลกลางไม่ได้เห็นหินดีขนาดนี้มานานแล้ว ที่สำคัญคือปริมาณยังมีเยอะมากด้วยครับ"

"เส้นทางเปิดกว้างแล้ว ชื่อเสียงก็สร้างขึ้นมาได้แล้ว ต่อไปคงจัดการไม่ง่ายแล้วสิ" ผู้เฒ่าพึมพำกับตัวเองด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

"อืม... นายรีบเรียกอาหนิงกลับมาเดี๋ยวนี้ ให้เป็นหน้าที่ของอาหนิงคอยดูแลพวกเขาตลอด นายก็ไปด้วย พวกเขาอยากไปไหนก็พาไป แล้วต้องคอยจับตาดูท่าทีของฉู่เทียนเสียงไว้ให้ดี ตอนนี้เอาแค่นี้ก่อน นายไปเถอะ"

"รับทราบครับท่าน" อาเจิ้นขานรับคำหนึ่งแล้วเดินออกไป

งานเลี้ยงมื้อค่ำจัดขึ้นที่บ้าน โดยมีลูกชายสองคน ลูกสาวหนึ่งคนของท่านผู้เฒ่า และทายาทรุ่นที่สามที่เป็นหลานชายหนึ่งคนกับหลานสาวสองคนมาร่วมโต๊ะ ถือเป็นธรรมเนียมการต้อนรับที่ให้เกียรติอย่างยิ่ง ฉู่เทียนเสียงไม่ได้มีหน้ามีตายิ่งใหญ่ขนาดนั้น ทว่าคนของตระกูลไต้แห่งเมืองหลวงมาเยือน ไม่ว่าจะมองในแง่มุมไหน ทั้งสองตระกูลก็นับเป็นมิตรสหายผูกพันกันมาหลายรุ่น ย่อมไม่อาจละเลยได้เด็ดขาด

เพื่อเอาใจแขกจากแผ่นดินใหญ่ทั้งสองคน อาหารค่ำมื้อนี้จึงยังคงเป็นอาหารจีนแบบดั้งเดิม เพียงแต่เน้นไปที่อาหารกวางตุ้งเป็นหลัก

ลูกชายคนโตของท่านผู้เฒ่าชื่อเจิงเตี้ยนเผิง ปัจจุบันเป็นประธานคณะกรรมการบริหารของกลุ่มบริษัทตระกูลเจิง อายุเกือบหกสิบปี เคร่งขรึมไม่ชอบพูดเล่น ลูกชายคนรองเจิงเตี้ยนเฉิงเป็นทนายความชื่อดัง มีสำนักงานกฎหมายเป็นของตัวเอง ฝีปากคมคาย หลานชายของท่านผู้เฒ่าอายุเกือบสี่สิบปีแล้ว ชื่อเจิงฟั่นหลิน เป็นหลานชายคนโตของสายเอกตระกูลเจิง หลานสาวคนโตก็คือเจิงหนิง อายุสามสิบกว่าปีแล้ว ส่วนหลานสาวคนเล็กอายุสิบแปดสิบเก้าปี ยังเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ชื่อเจิงจิ้ง เป็นลูกสาวของลูกชายคนรองเจิงเตี้ยนเฉิง