ตอนที่ 72 ข้อตกลงดวลเดิมพัน

ลู่เหลียงพูดอย่างกลัดกลุ้ม "ทางฝั่งพม่าตอนเหนือมีหินส่งเข้ามาเรื่อยๆ ราคาถูก สภาพดี หลายคนก็ถูกเชิญให้ไปดู เฉียวหลินอาศัยว่าตัวเองเป็นคนท้องถิ่น แถมพ่อยังเป็นนายกสมาคม ทำตัวกร่างวางก้าม คิดแต่จะฮุบคนเดียว กินรวบคนเดียว พวกเราแม้จะเคยกระทบกระทั่งกันเล็กน้อยมาสองสามครั้ง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นฉีกหน้าแตกหัก ทว่าคราวนี้จุดอ่อนดันตกไปอยู่ในมือมันเต็มๆ"

เฉินเจิ้งเซิงถึงกับพูดไม่ออก การแย่งลูกค้านี่ถือเป็นข้อห้ามร้ายแรงของวงการจริงๆ ซ้ำยังเป็นธุรกิจก้อนโตมูลค่าหลายล้าน ทว่าเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ตอนนี้ก็ต้องดูว่าจะจัดการอย่างไร เขาจึงเอ่ยถาม "ทางนั้นมีเงื่อนไขอะไรบ้าง"

"ถ้าไม่ปิดร้าน ก็ต้องดวลเดิมพัน"

"ดวลเดิมพันเหรอครับ" ฉู่เทียนเสียงอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาเสียงดัง

เฉินเจิ้งเซิงมองฉู่เทียนเสียงด้วยความสงสัยแล้วเอ่ยปากถาม "จะตะโกนเสียงดังทำไมกัน ดวลเดิมพันมันทำไมรึ"

ฉู่เทียนเสียงเหลือบมองเฉินเจิ้งเซิงแวบหนึ่ง แต่ไม่ได้ตอบเขา ก่อนจะหันไปถามลู่เหลียง "พี่ลู่ พี่รู้ไหมครับว่าดวลเดิมพันคืออะไร"

ลู่เหลียงตอบ "ผมจะไปรู้ได้ยังไง วันนี้ก็เพิ่งเคยได้ยินจากปากพวกมันนี่แหละ"

ฉู่เทียนเสียงจึงบอกว่า "นี่เป็นวิธีตัดสินข้อพิพาทของแต่ละชนเผ่าในยุคโบราณตอนขุดหยกครับ สองชนเผ่าที่มีเรื่องขัดแย้งกันจะเอาหินออกมาฝ่ายละห้าก้อน ภายในเวลาที่กำหนด แต่ละชนเผ่าจะต้องเลือกหินที่มีมูลค่าสูงที่สุดออกมาสี่ก้อน แล้วผ่าหินตรงนั้นทันที ใครเลือกได้มูลค่าสูงกว่าก็เป็นฝ่ายชนะ แน่นอนว่าถ้าหากหินสี่ก้อนที่ทั้งสองชนเผ่าเลือกมามีมูลค่าเสมอกัน ก็จะให้ต่างฝ่ายต่างเลือกหินจากฝั่งตรงข้ามมาฝ่ายละก้อน แล้วตัดสินแพ้ชนะกันที่หินก้อนนั้นก้อนเดียวครับ"

ลู่เหลียงตั้งใจฟังอย่างละเอียด อีกฝ่ายให้เวลาเขาแค่ห้าวัน ให้เลือกระหว่างปิดร้านกับดวลเดิมพัน แต่ปัญหาคือดวลเดิมพันมันคืออะไร ต้องเดิมพันยังไงเขาก็ยังไม่รู้เลย

ช่วงนี้เขาก็เด่นเกินหน้าเกินตาไปจริงๆ พลั้งพลาดทำผิดกฎเหล็กของวงการเข้า จะยอมจ่ายเงินขอโทษอีกฝ่ายก็ไม่ให้โอกาส มีแต่จะบีบให้ปิดร้านม้วนเสื่อกลับบ้านสถานเดียว

ที่สำคัญคือเบื้องหลังของอีกฝ่ายยังมีนายกสมาคม ซึ่งเป็นผู้นำเบอร์หนึ่งหนุนหลังอยู่ นี่แหละคือจุดตายที่สุด ในสมาคมการค้าใดก็ตาม รองนายกสมาคมมีอยู่เป็นพรวน สิทธิ์ในการออกเสียงของรองนายกสมาคมมีจำกัด อีกทั้งส่วนใหญ่ยังเป็นตำแหน่งกิตติมศักดิ์ มีไว้แค่ประดับชื่อ ทว่าตำแหน่งนายกสมาคมตัวจริงนั้นกลับมีอำนาจชี้เป็นชี้ตายในวงการ หากเขาเกิดเขม่นบริษัทไหนขึ้นมา บริษัทนั้นก็เตรียมตัวอยู่อย่างตกนรกทั้งเป็นได้เลย

ฉู่เทียนเสียงถามต่อ "พี่ลู่ แล้วเดิมพันในการดวลคืออะไรครับ"

ลู่เหลียงกวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก "ฝั่งนั้นวางเงินสดเจ็ดสิบล้าน ส่วนผมคือร้านนี้"

"แต่ร้านของผมมูลค่าเกินเจ็ดสิบล้านไปไกล ตอนนี้เงินทุนของผมแทบทั้งหมดจมอยู่กับร้านนี้ ในมือแทบไม่มีเงินสดเหลือแล้ว ถ้าชนะก็ดีไป แต่ถ้าแพ้ขึ้นมา แม้แต่โอกาสจะลืมตาอ้าปากก็ไม่มีอีกเลย"

ลู่เหลียงกลืนน้ำลายลงคออึกหนึ่งแล้วพูดต่อ "ถ้าตอนนี้ปิดร้าน ผมยังพอรักษาทรัพย์สินทั้งหมดไว้ได้ แต่พวกมันยื่นคำขาดว่าผมต้องไสหัวออกไปจากรุ่ยหนิงเดี๋ยวนี้ ตอนนี้ ทันที ทว่าทุกสิ่งทุกอย่างของผมที่นี่เพิ่งจะเข้ารูปเข้ารอย อยู่ที่นี่ต่อไปผมจะยิ่งพัฒนาไปได้ไกลกว่าเดิม หากผมต้องจากไปแบบนี้ ผมไม่ยอมจริงๆ ครับ แต่ถ้ายังอยากจะอยู่รุ่ยหนิงต่อ ผมก็ต้องเอาร้านนี้ หรือก็คือเอาสมบัติแทบทั้งหมดในชีวิตไปเดิมพันกับพวกมัน"

"ในเมื่อฝั่งนั้นกล้าเปิดเงื่อนไขการดวลเดิมพันออกมาแบบนี้ แสดงว่าพวกมันคงมั่นใจเต็มร้อย เพราะงั้นตอนนี้ผม...ผมเลยไม่รู้แล้วว่าจะทำยังไงดี"

เฉินเจิ้งเซิงถาม "เหล่าลู่ ลองไปหานายกสมาคมจางกับหวงฮั่นให้ช่วยพูดให้ไม่ได้เหรอ"

"มีแต่จะยิ่งพังกว่าเดิมครับ นายกสมาคมจางกับหวงฮั่นเป็นพวกเดียวกัน ส่วนนายกสมาคมเฉียวอยู่อีกขั้วหนึ่ง ปกติก็เป็นไม้เบื่อไม้เมากันอยู่แล้ว ให้พวกเขาไปพูดก็เหมือนเอาน้ำมันไปราดกองไฟ"

ทั้งเฉินเจิ้งเซิงและฉู่เทียนเสียงต่างก็คิดหาหนทางที่ดีไม่ออกไปชั่วขณะ ดูท่าวันนี้คงจะไม่ได้ดูหินแล้ว หลังจากคุยเรื่องสัพเพเหระกันต่ออีกครู่หนึ่ง ทั้งสองจึงเอ่ยปากลา

ระหว่างที่เดินกลับ อารมณ์ของทั้งคู่ก็ค่อนข้างหม่นหมอง ฉู่เทียนเสียงเอ่ยขึ้นมาอย่างกะทันหัน "พี่ลู่ก็เป็นคนดีคนหนึ่งนะครับ"

เฉินเจิ้งเซิงหันขวับกลับมา แล้วตวาดใส่ฉู่เทียนเสียงอย่างเข้มงวด "เรื่องนี้แกห้ามเข้าไปยุ่งเด็ดขาด ได้ยินชัดเจนไหม!"

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉู่เทียนเสียงเห็นลุงเฉินพูดจาเข้มงวดกับตนขนาดนี้ เขาจึงรีบยิ้มเจื่อน "แหะๆ ไม่ยุ่งครับ ไม่ยุ่งแน่นอน"

เดินไปได้อีกสองสามก้าว เฉินเจิ้งเซิงจึงปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงแล้วพูดว่า "เทียนเสียง แกคิดทบทวนดูให้ดีว่าทำไมฉันถึงไม่ยอมให้แกช่วยลู่เหลียง"

"ครับ ลุงเฉิน"

ฉู่เทียนเสียงยังคงคิดไม่ตกอยู่ดี

วันต่อมาไต้ตงก็มาถึง

ตั๋วเครื่องบินไปฮ่องกงจองเอาไว้ล่วงหน้านานแล้ว อีกสองวันไต้ตงกับฉู่เทียนเสียงจะบินไปหยางเฉิงก่อน จากนั้นค่อยนั่งรถไฟไปเซินเจิ้นเพื่อข้ามด่านหลัวหูเข้าสู่ฮ่องกง

เมื่อถึงวันที่ต้องเดินทางไปฮ่องกง ฉู่เทียนเสียงกล่าวลาอาจารย์และแม่ แล้วบินไปหยางเฉิงพร้อมกับไต้ตง ส่วนเฉินเจิ้งเซิงก็เดินทางกลับซานซี เพราะคณะกรรมการของเหมืองถ่านหินหลายแห่งกำลังรอให้ท่านประธานไปสรุปผลงานปลายปี

ระหว่างทาง ฉู่เทียนเสียงเล่าเรื่องที่ผิงโจวให้ฟังรอบหนึ่ง ไต้ตงไม่ได้ออกความเห็นว่าดีหรือไม่ ทว่าเรื่องของลู่เหลียงนั้น ไต้ตงกลับเห็นพ้องกับการตัดสินใจของเฉินเจิ้งเซิงว่าอย่าเพิ่งช่วยลู่เหลียง อย่างน้อยที่สุดก็ไม่ใช่ตอนนี้