ตอนที่ 71 มรสุมของลู่เหลียง

ร้านของลู่เหลียงตั้งอยู่ในตลาดค้าอัญมณีหนานย่า อยู่ไม่ไกลจากร้านของพวกฉู่เทียนเสียง ทั้งสองคนจึงเดินทอดน่องเรื่อยเปื่อยไปตามทางแทนการนั่งรถ

พอเดินมาใกล้ถึงหน้าร้านของลู่เหลียง มองเห็นแต่ไกลก็พบว่าข้างในมีกลุ่มคนหนุ่มสาวกำลังง่วนอยู่กับการทำงาน ดูท่าทางธุรกิจจะคึกคักไม่เบา

เมื่อฉู่เทียนเสียงกับเฉินเจิ้งเซิงก้าวเข้าประตูไป หญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งก็เดินเข้ามาต้อนรับ ก่อนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "สวัสดีค่ะ ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายทั้งสองท่าน มีอะไรให้ดิฉันช่วยไหมคะ"

"สวัสดีครับ พวกเราแค่แวะมาเดินดูเรื่อยเปื่อยก่อนน่ะ" เฉินเจิ้งเซิงเห็นลู่เหลียงไม่ได้อยู่ในโถง จึงตอบไปตามสบาย

หญิงสาวเชิญให้ทั้งคู่นั่งลงที่โซฟา รินน้ำชามาให้สองถ้วย แล้วเอ่ยอย่างอ่อนหวานอีกว่า "คุณผู้ชายทั้งสองท่าน อยากดูหินดิบหรือดูชิ้นงานสำเร็จรูปคะ"

เฉินเจิ้งเซิงรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าง การต้อนรับขับสู้แบบนี้เป็นสไตล์เมืองชั้นในแท้ ๆ พอมาเจอแบบกะทันหันในรุ่ยหนิงก็ชวนให้ปรับตัวไม่ทันอยู่เหมือนกัน

ฉู่เทียนเสียงเอ่ยถาม "เสี่ยลู่ ลู่เหลียงอยู่ไหมครับ"

"เสี่ยลู่อยู่ค่ะ เดี๋ยวฉันไปตามให้นะคะ ไม่ทราบว่าคุณผู้ชายแซ่อะไรคะ"

"บอกแค่ว่าแซ่เฉินก็พอแล้วครับ"

หญิงสาวหมุนตัวเดินจากไป ทั้งสองคนจึงเริ่มกวาดตามองการจัดวางผังของห้องโถง สไตล์การตกแต่งร้านของลู่เหลียงทันสมัยมาก ไม่มีพวกเฟอร์นิเจอร์สำนักงานแบบดั้งเดิมที่ดูเทอะทะเลย

ทางซ้ายมือเป็นชุดโซฟาหลายชุด ดูท่าทางมีไว้สำหรับรับรองแขก ส่วนทางขวามือเป็นชั้นวางของแบบขั้นบันไดหลายแถว ดูแปลกใหม่สะดุดตายิ่งนัก

"พี่เฉิน เทียนเสียง พวกคุณมากันได้ยังไงเนี่ย ไม่บอกกล่าวล่วงหน้าสักคำ เสียมารยาทที่ไม่ได้ออกไปต้อนรับจริง ๆ เลยครับ"

พอมองตามเสียงไป ก็เห็นลู่เหลียงสาวเท้าก้าวเร็ว ๆ ออกมาจากห้องด้านใน ทั้งสองคนรีบลุกขึ้นยืน หลังจากจับมือทักทายและนั่งลงแล้ว ลู่เหลียงก็เปิดปากพูดขึ้น "พี่เฉิน วันนี้ว่างขนาดนี้เชียวหรือครับ ถึงได้มาหาผมที่ร้านเล็ก ๆ แห่งนี้ได้"

เฉินเจิ้งเซิงกล่าวว่า "แวะมาดูให้รู้จักร้านไว้ แล้วก็ถือโอกาสมาดูหินด้วย สองวันมานี้ฉันได้ยินมาหนาหูเลยนะ ว่าเสี่ยลู่เป็นยอดฝีมือที่อายุน้อยที่สุดในรุ่ยหนิงเชียว"

ลู่เหลียงกล่าวอย่างถ่อมตัว "พี่เฉิน อย่าพากันยกย่องผมขนาดนั้นเลยครับ ผมมันก็แค่รุ่นน้องรุ่นเด็ก ยังมีเรื่องที่ต้องเรียนรู้จากพี่อีกเยอะเลย"

ทั้งสามคนทักทายกันพอเป็นพิธี ลู่เหลียงก็เอ่ยอย่างเกรงใจว่า "พี่เฉิน เทียนเสียง ในห้องผมยังมีแขกอยู่อีกคนหนึ่ง รับมือยากชะมัด พวกคุณสองคนเดินดูก่อนนะ เดี๋ยวผมให้รองผู้จัดการของผมคอยอยู่เป็นเพื่อน ต้องขออภัยพวกคุณทั้งสองคนด้วยจริง ๆ ครับ" พูดพลางประสานมือคารวะ

เฉินเจิ้งเซิงเอ่ยอย่างใจกว้าง "ไม่เป็นไร เหล่าลู่ นายมีธุระก็ไปจัดการก่อนเถอะ พวกเราเดินดูกันเองได้"

ลู่เหลียงเดินกลับเข้าห้องด้านใน ทั้งสองคนก็ลุกขึ้นเดินไปที่ชั้นวางแล้วเริ่มดูหิน โดยมีชายหนุ่มสวมแว่นตาคนหนึ่งเดินตามอยู่ด้านหลัง เขาชื่อหลิวอี้ เป็นรองผู้จัดการของลู่เหลียง

ฉู่เทียนเสียงเริ่มเข้าสู่โหมดการทำงาน ส่วนเฉินเจิ้งเซิงก็ยืนคุยเรื่อยเปื่อยกับหลิวอี้อยู่ข้าง ๆ

ทันใดนั้น ในห้องที่ลู่เหลียงอยู่นั้นก็มีเสียงทะเลาะกันอย่างรุนแรงดังเล็ดลอดออกมา แถมเสียงยังดังขึ้นเรื่อย ๆ คนในห้องโถงรวมถึงลูกค้าอีกสองสามคนต่างพากันหันไปมองทางห้องนั้น หลิวอี้กล่าวขอตัวกับเฉินเจิ้งเซิงคำหนึ่ง แล้วรีบสาวเท้าก้าวเข้าไปในห้องทันที

ไม่นานนัก คนในห้องโถงก็เห็นเด็กสาวคนหนึ่งวิ่งร้องไห้ออกมาจากห้อง แล้ววิ่งพรวดพราดออกประตูใหญ่ไปเลย

ฉู่เทียนเสียงกับเฉินเจิ้งเซิงสบตากัน หินก็ไม่ดูกันแล้ว พากันกลับไปนั่งที่โซฟา รอดูสถานการณ์อย่างเงียบ ๆ

ไม่ถึงสิบนาที ประตูห้องก็เปิดออก มีคนสามคนเดินออกมาจากข้างใน เป็นคนหนุ่มสองคนและคนวัยกลางคนหนึ่งคน ดูจากการแต่งเนื้อแต่งตัวแล้วน่าจะเป็นคนท้องถิ่น ใบหน้าเต็มไปด้วยโทสะและรอยยิ้มเยาะหยัน ก่อนจะเดินสะบัดก้นออกจากประตูใหญ่ไป

ทันทีที่ฉู่เทียนเสียงเห็นคนหนุ่มที่อยู่ตรงกลาง สายตาก็ชะงักไป จากนั้นจึงกระซิบกับเฉินเจิ้งเซิงว่า "เฉียวหลิน ลูกชายคนที่สองของนายกสมาคมเฉียวแห่งสมาคมรุ่ยหนิงครับ"

เฉินเจิ้งเซิงส่งสายตาให้ฉู่เทียนเสียง ทั้งสองคนลุกขึ้นเดินตรงไปยังห้องนั้น พอมาถึงห้องทำงานของลู่เหลียง ก็เห็นเขานั่งหน้าดำหน้าแดงอยู่ตรงนั้น โดยมีหลิวอี้คอยพูดอะไรบางอย่างด้วยเสียงแผ่วเบา

เฉินเจิ้งเซิงเอ่ยขึ้น "เหล่าลู่ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ มีอะไรให้ช่วยไหม"

ลู่เหลียงเงยหน้าขึ้นกล่าว "ไม่ต้อง

ลู่เหลียงพูดกับหลิวอี้ว่า "นายออกไปก่อนเถอะ ไปดูแลแขกให้ดี ฉันจะคุยกับเสี่ยเฉินสักหน่อย" หลิวอี้ขานรับคำหนึ่งแล้วเดินออกไป

เฉินเจิ้งเซิงกับฉู่เทียนเสียงนั่งลงตรงข้ามลู่เหลียง ฉู่เทียนเสียงเอ่ยขึ้น "ชายหนุ่มคนนั้นเป็นลูกชายคนที่สองของนายกสมาคมเฉียวใช่ไหมครับ"

เฉินเจิ้งเซิงถามต่อทันที "เกิดเรื่องอะไรขึ้นงั้นเหรอ"

ลู่เหลียงเอ่ยอย่างขมขื่น "พนักงานหญิงของผมคนหนึ่ง เป็นเด็กสาวหน้าตาสะสวย ไปแย่งลูกค้าคนสำคัญของเขามาจากตลาดเจี่ยเกา แถมยังแย่งมาต่อหน้าต่อตาพนักงานบริษัทของเขาอีก แต่ก็โทษพนักงานฝั่งนั้นด้วยที่มัวแต่บ้าผู้หญิง พอเห็นสาวน้อยหน้าตาน่ารักของบริษัทผมก็รีบเข้าไปจีบทันที คุยไปไม่กี่คำ พนักงานของผมก็เลยได้จังหวะเข้าไปคุยกับลูกค้าของฝั่งนั้น กว่าหมอนั่นจะรู้สึกตัวว่ามีอะไรไม่ชอบมาพากล มันก็สายเกินไปเสียแล้ว"

"ต้องโทษผมด้วยที่ประมาทไป ตอนที่แม่หนูนั่นพาลูกค้ามาที่ร้าน ผมเองก็ไม่ได้ซักไซ้ไล่เลียงให้ละเอียดว่าไปรู้จักลูกค้าคนนี้มาได้อย่างไร ลูกค้าคนนี้ซื้อหินราคาสูงลิ่วจากผมไปหลายก้อน แต่ละก้อนล้วนหลักหลายล้านทั้งนั้น เงินทองก็เลยหมดไปกับร้านผมเกือบหมด ไม่ได้ไปใช้จ่ายกับทางเฉียวหลินเลยสักหยวน เรื่องมันถึงได้บานปลายกลายเป็นเรื่องใหญ่โตแบบนี้ไงครับ"

"เมื่อกี้ในห้องแม่หนูคนนั้นโดนผมดุไปสองสามคำ แต่สถานการณ์แบบนั้น ผมจำเป็นต้องทำเพื่อแสดงให้พวกนั้นเห็นเท่านั้น ยังไงก็ต้องยอมทนรับความน้อยเนื้อต่ำใจต่อหน้าผู้คนไปก่อน"

เฉินเจิ้งเซิงเบะปาก คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามขึ้น "คงไม่ได้มีแค่สาเหตุนี้อย่างเดียวใช่ไหม"