ตอนที่ 70 งานเลี้ยงรื่นเริง 2

เจียงเสี่ยวนิงเอ่ยถาม "เสี่ยเฉินครับ บริษัทพวกคุณทำธุรกิจอะไรเป็นหลักเหรอครับ"

เฉินเจิ้งเซิงตอบว่า "บริษัทเพิ่งตั้งได้ไม่นานหรอกครับ หลัก ๆ ก็รับซื้อหินดิบนิดหน่อย อย่างหนึ่งคือเอาไว้พนันเล่นเอง อีกอย่างคือทางแผ่นดินใหญ่มีร้านสาขาอยู่สองสามแห่ง ก็ต้องใช้ของเหมือนกัน พวกเราส่งของกลับไปแผ่นดินใหญ่ปีละหลายรอบอยู่ครับ"

"เฉินลี่ที่ตลาดหย่าหลง เสี่ยเซวี่ยที่เจี่ยเกา แล้วก็พานโหย่วเหวยที่หน้าสถานี พวกเราล้วนเป็นเพื่อนกันทั้งนั้น ผมกับนายกสมาคมจางก็รู้จักกันที่ร้านของเฉินลี่นี่แหละครับ"

นายกสมาคมจางพูดกับเจียงเสี่ยวนิงว่า "เสี่ยเฉินฐานะมั่นคงมาก ตัวเขาเองยังมีธุรกิจอื่นอีก หยกนี่เป็นแค่ส่วนเล็กนิดเดียว ถ้าเป็นหินที่ถูกใจ เขาไม่เคยลังเลเลยสักครั้ง"

เขาพูดต่ออีกว่า "เสี่ยเฉินกับเสี่ยฉู่ ทั้งสองท่านนี้ผมแนะนำให้ทุกคนรู้จักแล้วนะ คราวนี้ก็ขึ้นอยู่กับพวกคุณแล้วว่าจะแสดงฝีมือกันยังไง"

คำพูดของนายกสมาคมจางเปรียบเหมือนสัญญาณเป่าแตรเปิดศึกดวลเหล้า บรรดาเถ้าแก่ต่างพากันยกแก้วเข้ามาคารวะทั้งสองคน นี่มันเทพเจ้าแห่งโชคลาภชัด ๆ ดื่มตอนนี้เพิ่มอีกสักสองแก้ว หันกลับไปอาจจะขายหินได้เพิ่มขึ้นตั้งเท่าไร

เมื่อร่ำสุราไปได้ครึ่งค่อน หวงฮั่นก็เอ่ยขึ้นว่า "เทียนเสียงเป็นคนท้องถิ่นใช่ไหม สำเนียงเหมือนมากเลยนะ"

ฉู่เทียนเสียงตอบว่า "ผมโตที่รุ่ยหนิงมาตั้งแต่เด็กครับ แต่พ่อแม่เป็นคนแผ่นดินใหญ่"

หวงฮั่นพูดว่า "วีรบุรุษกำเนิดจากวัยเยาว์จริง ๆ ทำเอาอาหวงคนนี้ละอายใจเลย ถ้าว่างเมื่อไหร่ อาจะพาเธอไปพบพ่อของอาหน่อยนะ ท่านอยากจะกล่าวขอบคุณเธอต่อหน้าด้วยตัวเอง"

ฉู่เทียนเสียงได้ยินดังนั้นก็รีบลุกขึ้นยืน ตอบอย่างนอบน้อมว่า "มิกล้ารับครับ มิกล้ารับ ถ้าว่างผมจะไปคารวะผู้เฒ่าหวงแน่นอนครับ"

ลู่เหลียงแทรกขึ้นมาทันควัน "เสี่ยฉู่ครับ ถ้ามีเวลาอยากจะขอให้คุณช่วยสอนผมดูการพนันหินหน่อย ผมชอบการพนันหินมากเลยครับ"

ฉู่เทียนเสียงรีบตอบ "พี่ลู่เกรงใจเกินไปแล้วครับ ฝีมือผมยังไม่เท่าไหร่ ไว้ว่าง ๆ ผมจะแวะไปเยี่ยมที่ร้านของคุณนะครับ"

ปากลู่เหลียงพูดไปแบบนั้น แต่ในใจกลับยังไม่ค่อยยอมรับเท่าไร เขามั่นใจว่าความสามารถในการอ่านหินของตัวเองนั้นสูงมากแล้ว ทั้งยังมีพรสวรรค์เป็นเลิศ เส้นที่ฉู่เทียนเสียงลากไว้บนลานหิน เวลานี้ถูกเล่าลือในรุ่ยหนิงจนวิเศษมหัศจรรย์ราวกับเทพสร้าง ตอนนั้นเขาก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย เพียงแต่ไม่ได้สนใจเรื่องนี้มากนัก จึงคิดอยากนัดฉู่เทียนเสียงมาประลองแลกเปลี่ยนกันสักตั้ง ไม่ได้มีเจตนาร้ายอื่นใด

งานเลี้ยงดำเนินไปนานกว่าสามชั่วโมง ตัวหลักหลายคนเริ่มเมามายกันได้ที่ เฉินเจิ้งเซิงเห็นว่าได้จังหวะเวลาพอเหมาะแล้วจึงเสนอให้เลิกรา ทว่าหวงฮั่นกลับปฏิเสธหัวชนฝา จะต้องลากเฉินเจิ้งเซิงกับฉู่เทียนเสียงไปนั่งต่อที่บาร์ให้ได้ แม้แต่เจียงเสี่ยวนิงกับลู่เหลียงก็พลอยเห็นดีเห็นงามไปด้วย ดูท่าทั้งสองสามคนนี้คงจะนัดแนะกันไว้ล่วงหน้าแล้ว

นายกสมาคมจางอายุมากแล้ว ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้จึงขอกลับบ้านไปก่อน เฉินเจิ้งเซิง ฉู่เทียนเสียง หวงฮั่น เจียงเสี่ยวนิง และลู่เหลียง รวมกันหลายคนจึงพากันมายังโรงแรมที่เฉินเจิ้งเซิงเคยพัก ไนต์คลับที่นี่ขึ้นชื่อว่าหรูหราที่สุดในรุ่ยหนิง

เมื่อก่อนฉู่เทียนเสียงเคยมากับเฉินเจิ้งเซิงสองสามครั้ง ล้วนเป็นพวกเถ้าแก่ระดับพานโหย่วเหวยเป็นคนเลี้ยง ยามนี้เขาจึงไม่มีท่าทีประหม่าเงอะงะเหมือนยายหลิวเข้าสวนต้ากวานหยวนอีกต่อไปแล้ว สามารถเผชิญหน้ากับพนักงานเสิร์ฟสาวที่แต่งตัวเปิดอกเว้าหลังได้อย่างสงบผ่อนคลาย

หวงฮั่นเองก็เปิดตัวเต็มที่ ไม่เพียงแต่เปิดห้องวีไอพีขนาดใหญ่ที่สุด บนโต๊ะน้ำชาตัวเขื่องยังเต็มไปด้วยเหล้านอก เบียร์ ของว่าง ผลไม้ และกับแกล้มสารพัดอย่างวางเรียงรายจนแน่นขนัด จากนั้นเขาก็เรียกมาม่าซังเข้ามา บังคับจัดเด็กสาวมาประกบให้ทุกคนคนละหนึ่งนาง หลังจากนั้นก็เป็นมหกรรมความสำราญ ร่ำสุราร้องเพลง ทอยลูกเต๋าเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน

เฉินเจิ้งเซิงเป็นพวกเจนโลก รู้ดีว่าสถานการณ์ไหนควรทำตัวอย่างไร ในสถานที่แบบนี้เขาจึงเอาตัวรอดได้อย่างสบาย ลื่นไหลไปตามน้ำได้ทุกรูปแบบ ทว่าฉู่เทียนเสียงกลับไม่ชอบสถานที่พรรค์นี้สักเท่าใด เขาไม่มีทักษะทางดนตรีแม้แต่น้อย ร้องเพลงก็เพี้ยนตกคีย์ นี่อาจเป็นจุดด้อยเพียงหนึ่งเดียวของเขา จะขอตัวกลับก็ดูไม่เหมาะ จึงได้แต่นั่งนิ่ง ๆ มองดูคนอื่นเขาสนุกสุดเหวี่ยงกันไป

เล่นสนุกกันจนถึงตีสามกว่า ทุกคนถึงได้แยกย้ายกันไปด้วยความหนำใจ

วันรุ่งขึ้นฉู่เทียนเสียงกับเฉินเจิ้งเซิงก็ออกไปตระเวนหาซื้อหินดิบในตอนกลางวันและร่วมวงเหล้าในตอนค่ำตามปกติ แต่คราวนี้เฉินเจิ้งเซิงยืนกรานเด็ดขาดว่าจะไม่ไปไนต์คลับอีก เรื่องดื่มเหล้าเขาก็รับหน้าอยู่คนเดียว แล้วให้ฉู่เทียนเสียงดื่มเพียงเครื่องดื่มธรรมดาแทน

อย่าเห็นว่าเฉินเจิ้งเซิงทำตัวโผงผางไม่คิดอะไรไปวัน ๆ แท้จริงแล้วคนที่ประสบความสำเร็จคนไหนบ้างที่ไม่ใช่พวกแสร้งทำเป็นหมูหลอกกินเสือ ตอนค่ำใครเป็นเจ้าภาพเลี้ยง กลางวันเขาก็จะไปเหมาหินที่บ้านคนนั้น ต่อให้แย่แค่ไหนก็ยังเลือกติดมือมาสักก้อนสองก้อน นี่คือสิ่งที่เขากำชับไว้กับฉู่เทียนเสียง อีกทั้งทั้งคู่ยังไม่กดราคาจนเกินไป ทำให้บรรดาเถ้าแก่ที่เป็นเจ้าภาพต่างรู้สึกซาบซึ้งใจ คิดว่าสองคนนี้ทำการค้าใจกว้างแถมยังมีเงินหนา ซึ่งนี่ก็คือภาพจำที่เฉินเจิ้งเซิงอยากทิ้งไว้ให้เถ้าแก่เหล่านั้นอยู่แล้ว

ตอนนี้พวกเขาไม่ขาดเงินจริง ๆ ขาดแค่ไม่มีหินให้ดูเท่านั้น

อีกไม่นานก็จะถึงเทศกาลตรุษจีนแล้ว ก่อนสิ้นปีถือเป็นช่วงไฮซีซั่นของสินค้าหยกสำเร็จรูป แต่สำหรับหินดิบกลับเป็นช่วงซบเซา ในเวลานี้พวกเถ้าแก่ที่ขาดเงินสดหมุนเวียนต่างก็ร้อนใจอยากปล่อยของออก เฉินเจิ้งเซิงจึงคิดจะฉวยโอกาสทองนี้กวาดซื้อครั้งใหญ่

หกวันติดต่อกันที่ฉู่เทียนเสียงกับเฉินเจิ้งเซิงเดินสายดูหินและร่ำสุรากันจนหัวหมุน ในที่สุดก็ทนรับมือไม่ไหวอีกต่อไป เฉินเจิ้งเซิงจึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากสั่งหยุดเอง หินไม่ดูแล้ว วงเหล้าก็บอกปัดทั้งหมด

หลังจากพักผ่อนไปหลายวัน วันนี้ฉู่เทียนเสียงกับเฉินเจิ้งเซิงก็เตรียมตัวจะไปดูที่ร้านของลู่เหลียง ลู่เหลียงเป็นดาวรุ่งพุ่งแรงของเมืองรุ่ยหนิงในช่วงสองปีมานี้ อายุสามสิบกว่าปี เป็นคนหนานไห่ สติปัญญาในการเรียนรู้สูงลิ่ว มีมุมมองเฉพาะตัวในการวิเคราะห์หินดิบ อีกทั้งยังมีวิสัยทัศน์กว้างไกล พาลูกน้องหนุ่มสาวกลุ่มหนึ่งกรุยทางฟันฝ่าขึ้นมาจนมีที่ยืนในรุ่ยหนิงได้อย่างน่าทึ่ง