ตอนที่ 69 รื่นเริงในงานเลี้ยง (1)

ทั้งสองคนกลับมาที่ร้าน ไม่นานนัก หินทั้งหมดก็ถูกส่งมาถึง เสี่ยเกามาส่งด้วยตัวเอง เขาแวะมาบอกให้ทั้งสองรออยู่ที่ร้านในตอนค่ำ เดี๋ยวเขาจะขับรถมารับ

หลังจากขนหินลงเรียบร้อย เสี่ยเกาก็ทักทายกับคนอื่นๆ สองสามคำแล้วขับรถออกไป

ทั้งสองคนนั่งลงคุยเล่นกัน เฉินเจิ้งเซิงเอ่ยถามขึ้นมาลอยๆ "เทียนเสียง หินรอบนี้เป็นไงบ้าง"

"มีหลายก้อนที่ดีมากครับ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด มีสองก้อนที่เป็นเนื้อน้ำแข็งลายลอยเขียว แค่ก้อนเดียวก็คืนทุนแล้วครับ"

ฉู่เทียนเสียงพูดต่อ "นายกสมาคมจางมีเส้นสายมาจากไหนไม่รู้ มักจะมีหินดีๆ เสมอ แต่ว่า ในห้องเขามีหินอยู่สองก้อน ถ้าผ่าออกมานี่ถึงตายได้เลย ราคาคงอยู่ที่หลักหลายล้านขึ้นไปแน่ๆ ครับ"

เฉินเจิ้งเซิงหัวเราะพลางพูด "งั้นก็ต้องดูแล้วล่ะว่าใครจะซวยกว่ากัน"

ทั้งสองคนหัวเราะร่า

เฉินเจิ้งเซิงนึกถึงตอนที่เขาเพิ่งรู้จักกับฉู่เทียนเสียง หินก้อนใหญ่ที่พวกเขาผ่าในตอนนั้น เงินล้านกว่าหยวนแทบจะละลายหายไปกับตา

เวลาหกโมงเย็น เสี่ยเกาขับรถเบนซ์คันใหม่เอี่ยมมารับทั้งสองคน ซึ่งถือเป็นการให้เกียรติอย่างยิ่ง

ไม่ถึงสิบนาที รถก็แล่นมาถึงด้านหน้าโรงแรมหมางซาที่หรูหราที่สุดและเปี่ยมไปด้วยเอกลักษณ์ชนเผ่าที่สุดในเมืองรุ่ยหนิง ทั้งสามคนลงจากรถแล้วเดินเข้าสู่ห้องโถง ทั้งโถงตกแต่งด้วยรูปแบบเรือนไท มีพนักงานเสิร์ฟสวมชุดประจำเผ่าเดินขวักไขว่ไปมาทั่วทั้งโถง

ทั้งสามคนเดินตัดผ่านห้องโถงไปยังสวนหลังโรงแรม ก็เห็นศาลาน้อยใหญ่กระจายตัวอยู่ใต้ร่มเงาไม้เขียวขจี เปี่ยมไปด้วยบรรยากาศแปลกตา เสี่ยเกาพาทั้งสองคนเดินลึกเข้าไปยังศาลาด้านในสุด บนโต๊ะกลมขนาดใหญ่ใจกลางศาลามีคนนั่งกระจัดกระจายอยู่ไม่กี่คน เฉินเจิ้งเซิงรีบสาวเท้าก้าวเร็วๆ ยื่นมือทั้งสองข้างออกไปแล้วเอ่ยอย่างโอเวอร์ "นายกสมาคมจาง ผู้น้องมาช้าแล้ว ขออ

นายกสมาคมจางเงยหน้าขึ้นเห็นเฉินเจิ้งเซิงเดินแกมวิ่งเข้ามาก็รีบลุกขึ้นยืน คนข้างๆ อีกสองสามคนก็ลุกตาม นายกสมาคมจางจับมือเฉินเจิ้งเซิงไว้ พลางเอ่ยอย่างยินดีว่า "เสี่ยเฉิน ขอบคุณที่ให้เกียรติคนแก่อย่างฉันนะ รู้ว่าพอกลับมานายก็ยุ่งมาก"

สายตาของนายกสมาคมจางมองเลยไปทางด้านหลังของเฉินเจิ้งเซิง แล้วเอ่ยขึ้นว่า "นี่คงเป็นเสี่ยวฉู่สินะ ฉู่เทียนเสียง เคยเจอกันอยู่ตั้งหลายครั้ง คราวนี้กู้หน้าให้พวกเราชาวรุ่ยหนิงได้จริงๆ"

ฉู่เทียนเสียงรีบก้าวขึ้นหน้า โค้งคำนับแล้วกล่าวว่า "ขอบคุณผู้เฒ่าจางที่ชมครับ เทียนเสียงยังทำได้ไม่ดีพอหรอกครับ"

นายกสมาคมจางหัวเราะร่า หันไปพูดกับคนข้างกายสองสามคนว่า "เจ้าหนุ่มคนนี้ ยังบอกว่าทำได้ไม่ดีพออีกแน่ะ"

คนเหล่านั้นพลอยส่งเสียงหัวเราะฮาครืนขึ้นมาด้วย

นายกสมาคมจางนั่งตำแหน่งประธาน ทางซ้ายคือเฉินเจิ้งเซิง ทางขวาคือฉู่เทียนเสียง ถัดจากฉู่เทียนเสียงเป็นชายวัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่ง รูปร่างไม่สูงนักแต่กำยำล่ำสัน

นายกสมาคมจางแนะนำเฉินเจิ้งเซิงกับฉู่เทียนเสียงให้ทุกคนรู้จัก จากนั้นก็ชี้ไปที่ชายข้างกายฉู่เทียนเสียงแล้วพูดกับทั้งสองว่า "ท่านนี้คือหวงปิน เลขาธิการสมาคมของเรา พ่อของเขาเป็นนายกสมาคมคนแรก อายุเกือบจะเก้าสิบแล้ว ตอนนี้ไม่ยุ่งเรื่องทางโลก พักผ่อนใช้ชีวิตบั้นปลายอย่างสงบสุข"

แล้วชี้ไปยังชายวัยห้าสิบกว่าทางซ้ายมือของเฉินเจิ้งเซิงพลางกล่าวว่า "ท่านนี้ก็อยู่ในสมาคมเราเหมือนกัน เจียงเสี่ยวนิง มีร้านหยกใหญ่อยู่ที่หย่าหลง สายสัมพันธ์กับฝั่งพม่าดีมาก"

ก่อนจะชี้ไปที่ชายวัยสามสิบกว่าปีข้างเจียงเสี่ยวนิง "ส่วนท่านนี้เป็นดาวรุ่งดวงใหม่ในวงการพนันหินของรุ่ยหนิง ลู่เหลียง หนุ่มแน่นไฟแรง กิจการใหญ่โต มีความรู้ความเข้าใจเรื่องหินดิบลึกซึ้งมาก โดยเฉพาะเรื่องการขาย เก่งกาจจนพวกคนแก่อย่างพวกเราสู้ไม่ติดแล้ว"

ยังมีอีกสองคน คนหนึ่งคือผู้ช่วยของหวงปิน อีกคนคือคนที่เจียงเสี่ยวนิงพามาด้วย ส่วนเสี่ยเกานั่งหันหลังให้ขั้นบันได เห็นได้ชัดว่าเป็นแค่ตัวประกอบคนหนึ่ง

งานเลี้ยงเริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ ไม่ว่าจะรู้จักกันมาก่อนหรือเพิ่งเคยพบหน้า ทุกคนต่างก็เป็นกันเอง บรรยากาศบนโต๊ะอาหารครึกครื้นมาก งานแบบนี้ถือเป็นจุดเด่นของเฉินเจิ้งเซิง คารมคมคาย ยิงมุกตลกไม่ขาดสาย เรียกรอยยิ้มและเสียงหัวเราะจากทุกคนได้ตลอดเวลา

เมื่อเว้นจังหวะไปครู่หนึ่ง หวงปินก็ถือจอกเหล้าลุกขึ้นยืน เขาพูดกับเฉินเจิ้งเซิงว่า "พี่เฉิน ครั้งนี้การเดินทางไปผิงโจวของพวกพี่กู้หน้าให้พวกเราชาวรุ่ยหนิงจริงๆ ผมขอเป็นตัวแทนคุณพ่อขอบคุณพี่กับน้องเทียนเสียงที่ช่วยระบายความคับแค้นแทนบ้านเรา จอกนี้ผมขอดื่มหมดแก้ว ส่วนพี่กับน้องเทียนเสียงตามสบายเลยครับ" พูดจบก็ดื่มเหล้าในแก้วจนหมดหยด

เฉินเจิ้งเซิงไม่เข้าใจเรื่องราว เขาไม่ได้ดื่มเหล้า จึงหันไปมองนายกสมาคมจางด้วยความสงสัย ราวกับจะถามว่า "นี่มันเรื่องอะไรกันครับเนี่ย"

นายกสมาคมจางถอนหายใจยาวพลางเอ่ย "เหล่าเฉิน นี่เป็นเรื่องเก่าเล่าความหลังน่ะ ราวๆ สามสิบปีก่อน ตอนที่หยกเพิ่งจะเริ่มบูม พ่อของหวงปินซึ่งก็คือนายกสมาคมคนแรกของเรา โดนไต้โหย่วเหวยเล่นงานเข้าที่กวางตุ้ง ส่งของไปสิบคันรถแต่ถูกตีกลับมาแค่สี่คัน เงินก็ไม่ได้สักแดง ปัญหาก็คือของตั้งเยอะแยะไปยืมคนอื่นมา อดีตนายกสมาคมหวงต้องใช้เวลาถึงหกปีเต็มกว่าจะชดใช้หนี้สินหมด ไต้โหย่วเหวยคนนี้มันเป็นจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์ วางหมากซับซ้อนแยบยลจนฟ้องร้องขึ้นโรงขึ้นศาลก็เอาผิดไม่ได้"

หวงปินกล่าวเสริม "งานประมูลเอกชนของนายกสมาคมจางพอได้ยินว่ามันจะมาผมก็เลยไม่ไป ตอนหลังได้ยินว่าไอ้คนต้มตุ๋นเฒ่านั่นเป็นลมล้มพับคาลาน ผมดีใจแทบแย่ ชวนเพื่อนฝูงมาตั้งวงดื่มฉลองกันยกใหญ่ มาคราวนี้พอได้ยินเรื่องที่ผิงโจวเข้า ผมก็รีบเอาทั้งสองเรื่องไปเล่าให้พ่อฟัง พ่อผมพูดมาแค่ประโยคเดียว เวรกรรมไม่ใช่ไม่ตามสนอง แค่ยังไม่ถึงเวลาเท่านั้น"

นายกสมาคมจางกล่าวว่า "ตอนเริ่มต้นใหม่ๆ พ่อค้าหยกอย่างพวกเราชาวรุ่ยหนิงล้วนซื่อตรง ไร้เล่ห์เหลี่ยม มักจะโดนพวกคนหลิ่งหนานหลอกเอาบ่อยๆ ตอนนั้นในประเทศก็ยังไม่มีงานประมูลกลาง พวกนั้นมันเก่งเรื่องคิดคำนวณ ชำนาญขั้นตอนการแปรรูป ทั้งยังมีเครือข่ายกระจายสินค้าสำเร็จรูปทั่วประเทศ ทุกครั้งที่มีการซื้อขายพวกเราเป็นต้องเสียเปรียบเสมอ ต่อมารัฐบาลยื่นมือเข้ามาสนับสนุนให้จัดตั้งสมาคม การซื้อขายล็อตใหญ่ๆ จึงให้สมาคมเป็นตัวแทนออกหน้า ถึงค่อยดีขึ้นมาหน่อย หลังจากนั้นในประเทศก็เริ่มมีงานประมูลกลาง ทุกอย่างจึงค่อยๆ เข้าสู่ระบบอย่างถูกต้อง"

เฉินเจิ้งเซิงอยากจะถามใจแทบขาดว่ากลโกงแบบไหนกันถึงได้ต้มตุ๋นของไปได้มากมายขนาดนั้น แต่คิดดูอีกทีก็ไม่กล้าเอ่ยปาก จึงกล่าวไปว่า "เหล่าหวง หนทางยังอีกยาวไกล วันหน้ายังมีโอกาส คราวนี้ได้รู้จักกันแล้ว ต่อไปพวกเราก็ไปมาหาสู่กันให้สนิทสนมยิ่งขึ้น รุ่ยหนิงของเราแม้จะอยู่ห่างไกลชายแดน แต่ก็ใช่ว่าใครนึกอยากจะมารังแกก็รังแกได้ตามใจชอบ"

นายกสมาคมจางกล่าวรับทันที "เหล่าเฉินพูดถูก พวกเราทำหินดิบ เดิมทีก็อยู่ต้นน้ำอยู่แล้ว ย่อมต้องมีปากมีเสียงมีอำนาจต่อรองสิ"