ตอนที่ 68 พบเสี่ยเกาอีกครั้ง

เฉินเจิ้งเซิงพูดต่อว่า "กินข้าวเสร็จ เราสองคนไปที่คลับของนายกสมาคมจางกัน ไปดูว่ามีหินเหมาะ ๆ ให้เก็บไหม ยึดตามหลักที่ฉันเพิ่งบอกแกไป ชิ้นไหนรู้สึกดีอย่าปล่อยให้หลุดมือเด็ดขาด"

ฉู่เทียนเสียงพยักหน้าตอบตกลง แผนการของอาเฉินเขาปฏิเสธไม่ได้อยู่แล้ว เรื่องความสำคัญก่อนหลังอาเฉินชั่งน้ำหนักได้ดีกว่าเขามาก กะดูแล้วอาเฉินคงปฏิเสธไม่ไหวจริง ๆ ดูท่าคงเป็นไปตามคำโบราณที่ว่า "คนกลัวเด่น หมูกลัวอ้วน" ถึงได้มีคนคอยจ้องจะหาประโยชน์จากตัวเองมากมายขนาดนี้

บ่ายสองกว่า ๆ ฉู่เทียนเสียงกับเฉินเจิ้งเซิงเดินทอดน่องมาถึงคลับของนายกสมาคมจาง

ทั้งสองเดินเข้าประตูไป ก็เห็นเสี่ยเกากับคนแปลกหน้าอีกสองคนนั่งดื่มชาคุยกันอยู่ตรงนั้น นายกสมาคมจางไม่ได้อยู่ด้วย

เสี่ยเกาเห็นเฉินเจิ้งเซิงกับฉู่เทียนเสียงเดินเข้ามาก็รีบลุกขึ้นทักทาย อีกสองคนก็ลุกขึ้นพยักหน้าให้กัน พอทุกคนนั่งลงและรินชาเรียบร้อย เสี่ยเกาก็แนะนำแขกด้านข้าง ที่แท้ก็เป็นเถ้าแก่เปิดร้านแถวนี้ ไม่มีอะไรทำเลยแวะมานั่งคุยเล่น

เสี่ยเกาถามเฉินเจิ้งเซิงว่าจะให้โทรตามนายกสมาคมจางกลับมาไหม เฉินเจิ้งเซิงบอกว่าไม่ต้องตามหรอก ได้ยินว่านายกสมาคมจางมีหินชุดใหม่เข้ามา เลยผ่านมาแวะดูเฉย ๆ

เสี่ยเกาดีใจยกใหญ่ สองท่านนี้กระเป๋าหนักสุด ๆ หินราคาสูงลิ่ว คนอื่นเขาซื้อกันทีละก้อน แต่สองคนนี้กวาดทีละหลายก้อน นี่สิถึงเรียกว่าของจริง

เสี่ยเกาพูดอย่างตื่นเต้นว่า "เสี่ยเฉิน เทียนเสียง ข่าวพวกคุณไวจริง ๆ นะ หินชุดนี้เพิ่งมาถึงได้แค่สามวัน พวกคุณก็รู้แล้วเหรอ"

เฉินเจิ้งเซิงคิดในใจ 'ไวบ้าอะไรล่ะ ฉันแค่พูดส่งเดชไปงั้น ดันเดาถูกซะนี่'

เขาหัวเราะร่าพลางว่า "เสี่ยเกา ตอนค่ำก็ต้องเจอนายกสมาคมจางอยู่แล้ว ตอนนี้อย่าไปรบกวนท่านเลย พวกเราแค่เดินดูเล่น ๆ น่ะ"

เสี่ยเการู้ความหมายดี จึงรีบกวักมือเรียกเด็กหนุ่มคนหนึ่งมา "เธอไปคอยดูแลเสี่ยฉู่ดูหินนะ คล่องแคล่วหน่อย หินมันก้อนใหญ่ ระวังอย่าให้โดนตัวเสี่ยฉู่บาดเจ็บล่ะ เดี๋ยวฉันนั่งคุยเป็นเพื่อนเสี่ยเฉินตรงนี้เอง"

เด็กหนุ่มขานรับคำหนึ่ง แล้วผายมือเชิญฉู่เทียนเสียงไปดูหิน

ฉู่เทียนเสียงหยิบไฟฉายบนโต๊ะ แล้วเดินตรงไปยังชั้นวางของในห้องโถงใหญ่

พอกวาดสายตามองคร่าว ๆ ฉู่เทียนเสียงก็ต้องมองนายกสมาคมจางใหม่เลยทีเดียว หินบนชั้นวางเดิมเปลี่ยนไปถึงหนึ่งในสามแล้ว แสดงว่าหินขายดีมากจริง ๆ

เขาเริ่มส่องดูหินทีละก้อนอย่างละเอียด เด็กหนุ่มนั่งอยู่บนเก้าอี้หวายข้าง ๆ คอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของฉู่เทียนเสียงตลอดเวลา

ผ่านไปสี่สิบกว่านาที ฉู่เทียนเสียงก็พูดกับเด็กหนุ่มว่า "เปิดห้องข้างในหน่อยครับ ผมอยากดูหินข้างใน"

หินข้างในยิ่งเปลี่ยนไปมากกว่าเดิม ของเดิมเหลืออยู่แค่ประมาณครึ่งเดียว ดูท่าทั้งงานประมูลเอกชนและงานประมูลกลางผิงโจวจะทำให้นายกสมาคมจางฟันกำไรไปไม่น้อยเลย

ผ่านไปอีกชั่วโมงกว่า ฉู่เทียนเสียงเดินออกจากห้องมาที่โต๊ะน้ำชาแล้วพูดขึ้นว่า "เสี่ยเกา ผมถูกใจอยู่หลายก้อน ช่วยลดราคาพิเศษให้หน่อยสิครับ"

เสี่ยเกาผุดลุกขึ้นยืนพรวด พลันรู้สึกตัวว่าเสียมารยาทจึงยิ้มแหยพลางแก้เก้อ "ไปดูกันครับ เทียนเสียงเอ่ยปากทั้งที ต่อให้ไม่ได้กำไรก็ต้องขายให้อยู่แล้ว"

ทุกคนลุกขึ้นยืน เสี่ยเกาไม่อยากให้สองคนนั้นตามมา แต่ก็พูดปฏิเสธไม่ได้ พอเข้ามาในห้อง ฉู่เทียนเสียงก็ชี้ไปที่หินก้อนหนึ่งแล้วถามว่า "ก้อนนี้เท่าไหร่ครับ"

"สองล้านหกแสน"

"ก้อนนี้ล่ะครับ"

"สามล้าน"

"แล้วก้อนใหญ่ก้อนนี้เท่าไหร่ครับ"

"ก้อนนี้แพงหน่อยครับ เป็นก้อนที่นายกสมาคมจางลงขันซื้อร่วมกับคนอื่น เปิดราคาอยู่ที่สิบสองล้าน"

ถามติดต่อกันไปห้าก้อน ฉู่เทียนเสียงลองคำนวณดู หินทั้งห้าก้อนนี้เปิดราคารวมกันอยู่ที่ราว ๆ ยี่สิบสามล้านกว่า

ฉู่เทียนเสียงเดินออกจากห้องมาที่ชั้นวางของในห้องโถงใหญ่แล้วพูดว่า "หนึ่ง สอง สาม สามก้อนนี้ราคาเท่าไหร่ครับ"

หัวใจของเสี่ยเกาแทบจะกระดอนออกมา แปดก้อนเชียวนะ ต่อให้ตกลงซื้อขายได้แค่สี่ก้อน ส่วนแบ่งค่านายหน้าของเขาก็ปาเข้าไปหลักแสนแล้ว

"สามก้อนนี้ค่อนข้างถูกครับ เฮยอูซาสามแสน เปลือกทรายเหลืองสองแสนสาม บ่อฮุ่ยข่าสี่แสนห้า"

ฉู่เทียนเสียงเหลือบมองอาเฉินแวบหนึ่งโดยไม่พูดอะไร

เฉินเจิ้งเซิงเข้าใจได้ในทันที จึงพูดกับเสี่ยเกาว่า "หินแปดก้อน คุณเปิดราคาเหมามาเลย ถ้าสมเหตุสมผลพวกเราจะเอาหมดนี่แหละ"

เสี่ยเกาคิดคำนวณในใจครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดขึ้นว่า "ห้าก้อนในห้องคิดราคาเหมารวมสิบแปดล้าน ส่วนข้างนอกไม่เอากำไรเลยครับ สามก้อนแปดแสนถ้วน"

เฉินเจิ้งเซิงส่ายหน้า แล้วพูดอย่างเนิบนาบว่า "ราคาสูงไป เสี่ยเกาเห็นผมเป็นคนนอกซะแล้ว"

เสี่ยเการ้อนใจขึ้นมา รีบพูดว่า "เสี่ยเฉิน พี่เฉินครับ ไม่ได้เปิดราคาเผื่อเลยจริงๆ พี่ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ไปเอาหินจากหน้าบ่อมาราคามันแพงขนาดไหน"

ฉู่เทียนเสียงยิ้มพลางพูดขึ้นว่า "เสี่ยเกา รู้จักกันมาตั้งนานแล้ว คุณก็รู้ว่านิสัยใจคอของพวกเราสองอาหลานเป็นยังไง ผมจะเปิดราคารวมไปคำเดียว ถ้าได้ พวกเราก็เหมาหมด ถ้าไม่ได้ก็ถือว่าแล้วกันไปครับ"

เสี่ยเกาไม่รอให้ฉู่เทียนเสียงพูดจบประโยคด้วยซ้ำ รีบพูดละล่ำละลักว่า "น้องว่ามาเลย ว่ามาเลย"

"ในห้องสิบสามล้านห้าแสน ข้างนอกสามก้อนห้าแสน"

เสี่ยเกากำลังจะอ้าปากพูด ฉู่เทียนเสียงก็ชิงตัดบทขึ้นมาก่อน "เสี่ยเกาครับ คุณแค่ตอบว่าได้หรือไม่ได้ก็พอ ไม่ต้องอธิบายเพิ่ม ถ้าคุณตัดสินใจเองไม่ได้ จะโทรหานายกสมาคมจางดูก่อนก็ได้นะครับ"

เสี่ยเกาอึกอักอ้าปากพะงาบๆ นิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วจึงพูดว่า "งั้นผมขอโทรหาเจ้านายก่อนแล้วกันครับ"

เสี่ยเกาหยิบโทรศัพท์แล้วเดินออกจากห้องไป เถ้าแก่สองคนที่อยู่ในห้องเห็นแล้วถึงกับมึนตึ้บ "เกิดมาไม่เคยพบไม่เคยเห็นคนซื้อหินแบบนี้มาก่อน ซื้อยกกองเหมาเข่ง นึกว่ามาเดินจ่ายตลาดซื้อผักกาดขาวหรือยังไงกัน!"

ในเมืองรุ่ยหนิง หินพนันราคาสูงขนาดนี้คิดจะขายออก ถ้าไม่มีเวลาสักสิบวันครึ่งเดือน ไม่ผ่านการต่อรองราคาดึงเชิงกันหลายยก ก็อย่าหวังว่าจะปิดการขายได้เลย สองคนนี้เป็นใครมาจากไหนกัน ไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน เมืองรุ่ยหนิงมีตัวตึงสายลุยโผล่มาตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย?

เถ้าแก่คนหนึ่งในนั้นรีบทำหน้าที่แทนเจ้าของห้องทันที เขาเริ่มรินน้ำชาเติมน้ำให้เฉินเจิ้งเซิงกับฉู่เทียนเสียง พยายามชวนคุยเพื่อสืบสาวที่มาที่ไปของคนทั้งสอง แต่เฉินเจิ้งเซิงไม่เคยหวั่นกับสถานการณ์แบบนี้อยู่แล้ว คุยกันไม่กี่ประโยคก็แลกเบอร์โทรศัพท์กันเรียบร้อย สองคนนี้คนหนึ่งแซ่หลี่ อีกคนแซ่หยาง เปิดร้านอยู่ที่ตลาดค้าอัญมณีมู่ซิงทั้งคู่

เสี่ยเกาเดินกลับเข้ามาในห้อง เขายิ้มพลางยื่นโทรศัพท์ให้เฉินเจิ้งเซิงแล้วพูดว่า "พี่เฉินครับ นายกสมาคมจางอยากคุยกับพี่สักสองสามคำ"

เฉินเจิ้งเซิงรับโทรศัพท์มา พูดจาตามมารยาทกับนายกสมาคมจางอย่างยิ้มแย้มสองสามประโยค จากนั้นเขาก็วางสายแล้วหันไปพูดกับเสี่ยเกาว่า "ขอบคุณเสี่ยเกาที่ช่วยพูดให้นะ งั้นก็รูดบัตรเลยแล้วกัน ส่วนหินช่วยหาคนส่งไปที่ร้านของผมด้วย"

เสี่ยเกายิ้มจนรอยย่นบนหน้าผากคลี่ออก รีบพูดละล่ำละลักว่า "ไม่มีปัญหาครับ ขอบคุณพี่เฉิน ขอบคุณน้องเทียนเสียงที่ช่วยอุดหนุนกิจการของพวกเรานะ" พอเขาตื่นเต้นจัด ลำดับรุ่นอาหลานเลยปนเปตีกันมั่วไปหมด