ตอนที่ 67 บ่มเพาะผู้ช่วย

หลังทำงานเสร็จ ทั้งสามคนก็มานั่งดื่มชาพูดคุยกันในศาลา ตั้งแต่จางลี่มาทำงาน ของว่าง ผลไม้แห้ง และผลไม้ตามฤดูกาลในศาลาก็ไม่เคยขาดเลย สิ่งนี้ทำให้พวกเสี่ยไต้พอใจเป็นอย่างมาก

"พี่เทียนเสียง กวางตุ้งสนุกไหมคะ" จางลี่ถาม เธอเป็นเด็กบ้านนอก ย่อมใฝ่ฝันถึงเมืองใหญ่อยู่แล้ว

"ก็พอดูได้นะ คิดว่าคงสู้เมืองหลวงไม่ได้หรอก เธอเคยอยู่เมืองหลวงมาไม่ใช่เหรอ"

"เมืองหลวงก็ต้องดีอยู่แล้วสิคะ มีที่เที่ยวเยอะแยะเลย แต่ของแพงเกินไป ถูกใจแค่ไหนก็ไม่มีปัญญาซื้อ" จางลี่พูดอย่างหดหู่

ฉู่เทียนเสียงถามขึ้นกะทันหัน "จางลี่ เธอจบจากโรงเรียนอะไรมาเหรอ"

"โรงเรียนการเงินและการบัญชีค่ะ เป็นระดับปวช. แต่ฉันสอบคัดเลือกส่วนกลางเข้าไปนะ ไม่ใช่พวกปวช.ที่จ่ายเงินแล้วเข้าเรียนได้เลย" จางลี่พูดอย่างภาคภูมิใจ

"แค่นั้นก็พอแล้ว" ฉู่เทียนเสียงเอ่ย

"ตั้งแต่วันพรุ่งนี้เป็นต้นไป เธอคอยคุมหลี่เจี๋ยคัดลายมือ พยายามฝึกให้ได้เรื่องภายในครึ่งปี ยังไงตอนนี้บริษัทก็ไม่ได้มีงานอะไรมาก เธอไปหาหลักสูตรการศึกษาทางไกลระดับปริญญาตรีหรืออนุปริญญาด้านบัญชีเรียนเพิ่มสักใบ ค่าใช้จ่ายทั้งหมดฉันออกให้เอง"

"จริงเหรอคะ! ดีจังเลย" จางลี่พูดอย่างตื่นเต้น เด็กสาวคนนี้ยังมีความทะเยอทะยานใฝ่ดีอยู่มาก

"พี่เทียนเสียง ผมเรียนไม่เก่งตั้งแต่เด็กแล้ว ไม่อยากคัดลายมือเลยครับ" หลี่เจี๋ยเอ่ยเสียงเบา

"ไม่ได้ ต้องคัดลายมือ แล้วยังต้องเรียนวิชาการด้วย สองปี อย่างมากสุดก็สามปี พวกเราทุกคนจะต้องก้าวออกไป ไปเมืองหลวง หรือไม่ก็ไปหยางเฉิง ไปใช้ชีวิตและทำงานที่นั่น ขนาดตัวหนังสือแกยังเขียนได้ไม่ดี แล้วจะให้ฉันพาแกออกไปได้ยังไง" ฉู่เทียนเสียงเอ่ยเสียงเข้ม

หลี่เจี๋ยพอใจกับงานปัจจุบันเป็นที่สุด แม้จะบอกว่าเป็นเงินเดือนละสองพันหยวน แต่ตอนนี้ในแต่ละเดือนได้รับเงินเข้ากระเป๋าอย่างไรก็มีห้าหกพันหยวน สาเหตุหลักก็คือทุกครั้งที่พวกเถ้าแก่ผ่าหินแล้วราคาพุ่งก็มักจะแจกอั่งเปาให้ ซึ่งล้วนเป็นเงินหลักพันหยวนทั้งสิ้น เรื่องแบบนี้เมื่อก่อนแทบเป็นไปไม่ได้เลย ตอนนี้เวลากลับบ้านจึงพูดจาได้อย่างเต็มปากเต็มคำ

ตอนนี้ครอบครัวของโต้วโต้วทำงานรับจ้างอยู่ในรุ่ยหนิงกันทุกคน เขามีพี่สาวอยู่สองคน คนหนึ่งแต่งงานไปแล้ว อีกคนทำงานอยู่บริษัทนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ พ่อแม่มีรายได้คนละไม่ถึงสองพันหยวนต่อเดือน ส่วนพี่สาวได้สูงกว่าหน่อย การใช้ชีวิตจะว่าดีก็ไม่เชิง จะว่าลำบากก็ไม่ถึงขนาดนั้น แต่ตอนนี้รายได้ของเขากลับเทียบเท่ากับรายได้ของคนทั้งบ้านรวมกันแล้ว พ่อแม่และพี่สาวต่างก็ดีใจกันมาก กำชับกำชาเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าให้ตั้งใจทำงาน อย่าทำตกงานเป็นอันขาด

พอได้ยินพี่เทียนเสียงบอกว่าจะพาไปเมืองใหญ่ เขาก็ตื่นเต้นเช่นกัน แต่พอคิดถึงเรื่องคัดลายมือ ก็แอบเหลือบมองจางลี่แวบหนึ่ง พูดกันตามตรง เขาไม่ได้กลัวพี่เทียนเสียง แต่ค่อนข้างกลัวจางลี่ เด็กสาวคนนี้ฝีปากกล้า ฉลาด หัวไว ไม่ว่าจะชิงไหวชิงพริบกันเรื่องอะไร หลี่เจี๋ยก็เป็นฝ่ายถูกเล่นงานเละเทะตลอด จนกลายเป็นปมในใจไปแล้ว

"พี่เทียนเสียง ไปเมืองใหญ่จะพาฉันไปด้วยไหมคะ" จางลี่ถามอย่างประหม่า

"ขอแค่เธอชอบ และเต็มใจจะตามไป แน่นอนว่าต้องพาเธอไปด้วยอยู่แล้ว แต่เธอต้องทำงานที่ฉันมอบหมายให้สำเร็จก่อนนะ" ฉู่เทียนเสียงยิ้มพลางกล่าว

จางลี่ตอบทันควัน "พี่เทียนเสียง ไม่มีปัญหาค่ะ"

เธอหันขวับไปแผดเสียงใส่หลี่เจี๋ยอย่างดุดัน "เสี่ยวโต้วโต้ว ตอนเย็นไปซื้อสมุดคัดลายมือมาเลยนะ พรุ่งนี้เริ่มคัด ถ้าแกคัดไม่ได้เรื่องละก็ คอยดูเถอะ"

หลี่เจี๋ยก้มหน้านิ่งไม่พูดจา พลางคิดในใจ ฉันเถียงเธอไม่ชนะหรอก รอมีเวลาค่อยไปคุยกับพี่เทียนเสียงอีกที ทางที่ดีถ้าไม่ต้องคัดได้ก็จะไม่คัด

ออกมาข้างนอกได้เกือบปีแล้ว ฉู่เทียนเสียงได้สัมผัสกับสิ่งต่างๆ มากมาย เขาก็ครุ่นคิดถึงอนาคตอยู่เป็นระยะ ตั้งแต่ได้พบฟู่หลินที่ผิงโจว เขาก็รู้สึกว่าข้างกายตัวเองยังขาดคน เรื่องทุกอย่างจะคอยพึ่งพาพวกคุณอาไม่ได้เสมอไป ฟู่หลินมีนิสัยสุขุมเยือกเย็น คิดอ่านรอบคอบไม่ว่าจะเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ นับเป็นคนมีความสามารถที่ดีคนหนึ่ง ตอนนี้ข้างกายตนมีเพียงจางลี่กับหลี่เจี๋ยสองคน งั้นก็เริ่มบ่มเพาะจากสองคนนี้ก่อนแล้วกัน

บริษัทแห่งนี้คงอยู่ได้แค่สองปี ช่วงแรกที่ก่อตั้งเขายังไม่มีสิทธิ์ออกเสียง ทว่าหลังจากผ่านไปสองปี ไม่ว่าอาจารย์หรือพวกคุณอาจะมีข้อคิดเห็นหรือข้อเสนอแนะอะไร ล้วนต้องถามความเห็นจากเขาก่อนแล้ว แม้ในใจจะไม่เคยมีความคิดที่จะแยกทางกับพวกคุณอาเลยก็ตาม แต่เขาก็อยากจะสร้างทีมของตัวเองขึ้นมา ตนเองยังหนุ่มแน่น หนทางข้างหน้ายังอีกยาวไกล อย่างไรก็ต้องหาคนที่อุดมการณ์ตรงกันและนิสัยเข้ากันได้มาคอยติดตามตนสักสองสามคน

ตอนที่เฉินเจิ้งเซิงตื่นนอนก็เกือบสิบเอ็ดโมงแล้ว ขับรถมาระยะทางกว่าสองพันกิโลเมตร ขนาดคนหนุ่มยังแทบทนไม่ไหว นับประสาอะไรกับคนที่อายุจะแตะห้าสิบอย่างเขา

ลุกขึ้นมาล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ หยิบมือถือขึ้นมาดูก็พบว่ามีสายที่ไม่ได้รับถึงแปดสาย เมื่อคืนเขากลัวคนจะโทรมากวนจึงตั้งระบบสั่นปิดเสียงไว้

เฉินเจิ้งเซิงนั่งลงบนโซฟา พลิกดูเบอร์ในมือถือ มีทั้งของถานฮุย เสี่ยไต้ นายกสมาคมจาง เฉินลี่ และที่เหลือเกือบทั้งหมดล้วนเป็นสายจากบรรดาเถ้าแก่ในเมืองรุ่ยหนิง ให้มันได้อย่างนี้สิ สองสามวันนี้คงไม่มีทางได้อยู่อย่างสงบเสียแล้ว

เขาโทรกลับหาถานฮุยก่อน ถานฮุยไม่ได้มีธุระอะไร คุยกันไม่กี่ประโยคก็วางสาย

แต่ไต้ตงมีธุระสำคัญ เขาบอกว่าจะรีบมาเมืองรุ่ยหนิงในอีกหนึ่งสัปดาห์ พร้อมทั้งกำชับให้เฉินเจิ้งเซิงรีบจัดการทำเอกสารผ่านแดนให้ฉู่เทียนเสียง เพราะผู้เฒ่าซุนจากฮ่องกงโทรมาชวนฉู่เทียนเสียงไปฮ่องกงด้วยตัวเอง

เฉินเจิ้งเซิงโทรกลับหาเถ้าแก่เมืองรุ่ยหนิงอีกสองสามคน คราวนี้จบเห่เลย เรื่องบานปลายจนกู่ไม่กลับ ทั้งหมดล้วนนัดกินข้าวมื้อค่ำ บรรดาเถ้าแก่กระตือรือร้นกันจนออกนอกหน้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ทำให้เฉินเจิ้งเซิงปฏิเสธไม่ลงจริงๆ จำต้องตอบตกลงไปทีละคน ผลปรากฏว่าตารางมื้อค่ำตลอดทั้งหกวันถูกจองเต็มเอี้ยดไปเรียบร้อย

พอมาถึงบริษัทก็ประจวบเหมาะกับเวลาอาหารกลางวันพอดี จางลี่แม่สาวน้อยคนนี้ทำอาหารพื้นบ้านทางเหนือได้คล่องแคล่ว ทุกคนในบริษัทต่างกินกันอย่างเอร็ดอร่อย เว้นก็แต่หลี่เจี๋ยที่ไม่คุ้นลิ้น แต่เนื่องจากสถานะต่ำต้อยไร้น้ำหนัก จึงไม่มีใครใส่ใจความรู้สึกของเขาสักนิด ตามคำพูดของจางลี่ที่ว่า "ฉันยอมทำกับข้าวให้กินก็ถือว่าไว้หน้าแกมากแล้ว ถ้าไม่ชอบกินก็ออกไปกินข้างนอกเองสิ" ทว่าหลี่เจี๋ยเสียดายเงิน จึงตัดใจออกไปซื้อกินไม่ลง

ขณะกินข้าว เฉินเจิ้งเซิงก็เอ่ยกับฉู่เทียนเสียงว่า "เทียนเสียง กลางวันพวกเราสองคนออกไปรับซื้อหิน ส่วนช่วงค่ำของสองสามวันนี้ ทั้งนายทั้งฉันมีนัดกินเหล้าเพียบ ปฏิเสธไม่ได้เลย ต้องไปร่วมให้ได้"

"เมื่อเช้าลุงไต้กับลุงถานของนายก็โทรมา บอกว่านายได้เห็นสถานการณ์งานประมูลกลางที่ผิงโจวมาแล้ว หินของพวกเราเมื่อเทียบกับคนอื่นนับว่าดีมากแล้ว แถมต้นทุนยังต่ำ เพราะงั้นตอนรับซื้อหิน พวกเขาบอกให้นายเคาะราคาได้เต็มที่ ขอแค่มีกำไรเกินห้าเท่าขึ้นไปก็กวาดมาให้หมด ไม่ต้องกลัวเรื่องของค้างสต๊อก"

ฉู่เทียนเสียงกำลังกินข้าวอยู่ เรื่องอื่นไม่ได้เข้าหูเลย ได้ยินแค่ประโยคที่ว่า "ช่วงค่ำมีนัดกินเหล้าเพียบ ปฏิเสธไม่ได้ ต้องไปร่วมให้ได้"

เขาเงยหน้าขึ้นถาม "ลุงเฉิน นัดกินเหล้ามาจากไหนกันครับ"

เฉินเจิ้งเซิงยิ้มแห้งพลางตอบ "คืนนี้เป็นนัดสำคัญ นายกสมาคมจางเป็นเจ้ามือ แล้วยังมีแขกคนสำคัญอีกสองสามคน ส่วนพรุ่งนี้ก็เป็นพวกเถ้าแก่ในเมืองรุ่ยหนิง ปฏิเสธไม่ได้สักคนเดียว ลากยาวไปหกวันเลย"

ฉู่เทียนเสียงถึงกับพูดไม่ออก