ตอนที่ 66 อาจารย์นึกเสียใจ

เมื่อมาถึงหน้าบ้าน ฉู่เทียนเสียงก็ขับรถตรงเข้าไปในลานบ้านทันที รถเพิ่งจอดสนิท ชายชราก็ผลักประตูเดินออกมา พอเห็นฉู่เทียนเสียงก้าวลงจากรถ แววตาก็เป็นประกายพลางเอ่ยถามว่า "กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ"

"เพิ่งกลับมาถึงนี่ละครับอาจารย์"

"พวกเอ็งขับรถกลับกันมาเรอะ"

ฉู่เทียนเสียงพยักหน้า แล้วเริ่มขนของลงจากรถ เพราะมีรถ ครั้งนี้เขาจึงซื้อของฝากขึ้นชื่อของกวางตุ้งกลับมาไม่น้อย เขาเลือกของสองสามอย่างถือไว้ในมือก่อนจะบอกชายชราว่า "ผมขอขึ้นไปหาแม่ก่อนนะครับ เดี๋ยวค่อยลงมานั่งคุยกับอาจารย์ มีเรื่องอยากปรึกษาอาจารย์อยู่พอดีเลยครับ"

พูดจบ ฉู่เทียนเสียงก็ก้าวขายาว ๆ วิ่งขึ้นชั้นบนอย่างรวดเร็ว แล้วก็เห็นแม่ยืนมองลงมาจากระเบียงทางเดิน เธอรู้แล้วว่าลูกชายกลับมา

"แม่ครับ ผมกลับมาแล้ว ร่างกายเป็นยังไงบ้างครับ สบายดีไหม" ฉู่เทียนเสียงพูดพลางประคองแม่กลับเข้าห้อง แล้ววางของที่ถือติดมือมาไว้บนโต๊ะ

"แม่ไม่เป็นไร ช่วงนี้รู้สึกดีขึ้นมากเลยละ อาจารย์ของลูกไปตามหาหมอยาชาวไทสูงอายุมาให้คนหนึ่ง ฝีมือดีมาก พอกินยาของเขาแล้วก็รู้สึกว่าร่างกายไม่ค่อยหนาวสะท้านเหมือนก่อนแล้ว"

"แม่ครับ งั้นแม่ก็ต้องกินยาอย่างต่อเนื่องนะครับ ช่วงนี้ผมคิดว่าคงไม่ได้ออกไปไหนแล้ว จะอยู่เป็นเพื่อนแม่ทุกวันเลย"

แม่ถามว่า "ไปรอบนี้ราบรื่นดีไหมลูก"

ฉู่เทียนเสียงโพล่งตอบทันที "ราบรื่นมากครับ ของทั้งหมดขายออกหมดเลย แถมยังได้ราคาสูงมากด้วยครับ"

ต่อให้ตีให้ตาย ฉู่เทียนเสียงก็ไม่มีทางเล่าเรื่องที่ตัวเองไปมีเรื่องชกต่อยที่ผิงโจวให้แม่ฟังเด็ดขาด

สองแม่ลูกคุยกันอยู่ครู่หนึ่ง ฉู่เทียนเสียงก็ลงมาชั้นล่างเพื่อไปหาอาจารย์

ทั้งสองนั่งดื่มชาในศาลา ฉู่เทียนเสียงพูดขึ้นว่า "เรื่องขายหินราบรื่นดีมากครับ แต่ผมไปมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่นมา มีการลงไม้ลงมือ เจ็บไปสองคน ส่วนผมไม่เป็นอะไรครับ"

ชายชราเอ่ยด้วยสีหน้าเรียบเฉยว่า "เล่ามาซิว่าเกิดอะไรขึ้น เล่ามาตั้งแต่ต้นจนจบ"

ฉู่เทียนเสียงเริ่มเล่าความเป็นมาของเรื่องราวทั้งหมด รวมถึงเรื่องการผ่าหินก้อนนั้นในงานประมูลเอกชนด้วย พอได้ยินว่าที่ผิงโจวมีเพียงฉู่เทียนเสียงแค่คนเดียว ชายชราก็ขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางถามว่า "แล้วพวกไต้ตงทำไมถึงไม่ไปผิงโจวกันล่ะ"

ฉู่เทียนเสียงรีบอธิบายว่า "อาถานอธิบายให้ผมฟังตอนที่ตามไปถึงผิงโจวในวันรุ่งขึ้นแล้วครับ เขาปรึกษากับอาไต้ไว้แล้ว ทางนิตินัยบอกว่าจะไป แต่จริง ๆ แล้วตั้งใจปล่อยให้ผมจัดการเรื่องในงานประมูลกลางทั้งหมดคนเดียว เป็นการฝึกฝนผมไปด้วย ที่สำนักงานของอาถานในผิงโจวก็มีคนคอยประสานงานช่วยเหลือผมอยู่ครับ แถมพอวันรุ่งขึ้นหลังเกิดเรื่อง อาถานกับอาเฉินก็นั่งเครื่องบินเที่ยวแรกสุดรีบมาหาผมที่ผิงโจวทันทีเลยครับ"

"แล้วหลังจากนั้นไปตีกันได้ยังไง" ชายชราถาม

ฉู่เทียนเสียงจึงรีบเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นหลังงานเลี้ยงให้อาจารย์ฟังอย่างละเอียด

โดยเฉพาะช่วงที่ลงมือชกต่อย ฉู่เทียนเสียงถึงกับลุกขึ้นยืนแล้วทำท่าทางสาธิตให้ดูคร่าว ๆ

ชายชราถาม "ไหนว่ามีสี่คนไม่ใช่เรอะ อีกสองคนไม่ได้ลงมือหรือ"

"อีกสองคนที่เหลือ คนหนึ่งตกใจกลัวจนฉี่ราดกางเกง ส่วนอีกคนสติสตังหลุดไปเลยครับ คงเพราะผมลงมือหนักไปหน่อย เสียงกรีดร้องโหยหวนของคนที่สองนี่ฟังแล้วผมยังขนลุกเลย หลังจากนั้นพูดไปยังเสียงสั่นเลยครับ ยังดีที่คนแถวนั้นขวัญอ่อนกว่าผมอีก เลยไม่มีใครสังเกตเห็น ผมเองก็ไม่คิดว่าหมัดนั้นจะรุนแรงขนาดนั้น แขนขวาหมอนั่นแหลกใช้การไม่ได้ไปเลยครับ"

ชายชราทอดถอนใจยาว ก้มหน้าเอ่ยว่า "หลายปีก่อนหน้านั้นอารมณ์ข้าไม่ค่อยดี ในใจมีแต่ความคับแค้น อัดอั้นตันใจ ปกติก็มีแต่เอ็งนี่แหละที่ข้าพอจะได้พูดคุยด้วยบ้าง พอตอนสอนวรยุทธ์ให้เอ็ง ก็เผลอถ่ายทอดวิชาเอาชีวิตรอดในสนามรบให้ไปจนหมด แต่ละกระบวนท่าล้วนกะเอาถึงตาย ตอนนั้นยังไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิด แต่พอมาดูตอนนี้ ข้าทำผิดไปจริง ๆ" ใบหน้าของชายชราเต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและเสียใจ

"วันข้างหน้าถ้าเลี่ยงการลงไม้ลงมือกับคนอื่นได้ก็พยายามอย่าลงมือ ยุคนี้เป็นยุคสงบสุข กำลังความรุนแรงไม่มีทางแก้ปัญหาได้ทุกเรื่องหรอก" ชายชราตักเตือน

ชายชราพูดจบ ก็รู้สึกเหมือนมีตรงไหนแปร่ง ๆ จึงรีบเสริมขึ้นว่า "แต่ถ้ามีใครมารังแกเหยียบย่ำถึงหัวเมื่อไหร่ ถึงคราวต้องลงมือก็ต้องลงมือ ไม่ต้องไปสนผลลัพธ์ที่จะตามมา"

นั่นไง คำเตือนสติก่อนหน้านี้กลายเป็นพูดเสียเปล่าไปเลย

"แล้วหลังจากนั้นจัดการสะสางเรื่องยังไง"

ฉู่เทียนเสียงจึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นหลังจากถานฮุยกับเฉินเจิ้งเซิงมาถึงให้ฟังอีกรอบ จากนั้นก็ชี้ไปที่รถยนต์ในลานบ้านพลางบอกว่า "รถคันนี้มอบให้อาจารย์ไว้นะครับ"

"เอารถไป ข้าไม่เอา" ชายชราตอบ

จากนั้นก็กล่าวต่อว่า "เรื่องจบลงด้วยดีก็เป็นเรื่องดี แต่จงจำคนพวกนั้นไว้ ระแวดระวังตัวอยู่เสมอ พวกมันต้องลงมืออีกแน่ หนนี้พวกมันเสียหายหนักเกินไป คนที่มีอารมณ์อยู่บ้างย่อมไม่ยอมเลิกราง่าย ๆ นับประสาอะไรกับคนพวกนั้น"

"ผมฟังอาจารย์ครับ" ฉู่เทียนเสียงตอบอย่างนอบน้อม

คืนนั้นผ่านพ้นไปโดยไม่มีเรื่องราวใด

วันรุ่งขึ้น ฉู่เทียนเสียงตื่นแต่เช้าตรู่ เดินไปกินเส้นหมี่ชามหนึ่งที่ปากซอย พอกลับมานั่งจิบชาครุ่นคิดอยู่ในศาลา นี่เป็นความเคยชินที่เขาเพิ่งสร้างขึ้นในช่วงนี้ ทุกเช้าจะสรุปงานของวันก่อนหน้า จากนั้นก็ขบคิดถึงงานของวันนั้น

ใกล้สิบโมง ฉู่เทียนเสียงก็ขับรถไปทำงาน

จางลี่กับหลี่เจี๋ยมาถึงแล้วและกำลังเก็บกวาดทำความสะอาดอยู่ ฉู่เทียนเสียงเดินไปยังโกดัง หินข้างในยังเหลืออยู่ราวสิบกว่าก้อน ทั้งโกดังว่างไปเกินครึ่ง ทว่ายังไม่ได้ผ่าเลยสักก้อนเดียว ฉู่เทียนเสียงถือสมุดบัญชีมาเทียบต้นทุน แล้วพิจารณารูปลักษณ์สภาพของหิน ศึกษาดูว่าก้อนไหนสามารถผ่าได้บ้าง หินที่มีรูปลักษณ์และสไตล์แบบเดียวกันหากปล่อยของออกมาอย่างต่อเนื่องจะส่งผลเสียต่อราคา เขาต้องการทำความเข้าใจให้กระจ่างแจ้ง

อีกทั้งถานฮุยยังเคยบอกเขาตั้งแต่ตอนอยู่ผิงโจวแล้วว่า ถ้ามีก้อนวัตถุดิบทำกำไลระดับเนื้อกึ่งน้ำแข็งขึ้นไปที่เป็นลายลอยสีครามก็ให้รีบผ่าออกมาหน่อย หน้าร้านหลายแห่งในเมืองหลวงเริ่มขาดของแล้ว ตอนนี้ใกล้สิ้นปี ช่วงไฮซีซั่นของการขายหยกกำลังจะมาถึงแล้ว

ฉู่เทียนเสียงเลือกออกมาสองก้อน เตรียมจะผ่าในตอนค่ำ โดยไม่รู้ตัว เขาก็ติดนิสัยที่ต้องผ่าหินตอนค่ำไปเสียแล้ว นี่ไม่ใช่เรื่องงมงาย แต่เป็นเพียงความรู้สึกอย่างหนึ่งเท่านั้น