ตอนที่ 65 ชื่อเสียงขจรขจาย

สามวันต่อมา เมื่อขับรถมาถึงหน้าบริษัท พอลงจากรถก็ได้ยินเสียงหัวเราะดังแว่วมาจากในลาน ทั้งสองคนมองหน้ากันด้วยความสงสัย ก่อนจะก้าวเข้าไปในลาน ก็เห็นคนสี่ห้าคนนั่งอยู่ในศาลา มีทั้งพานโหย่วเหวยและเสี่ยเกา อีกสองคนไม่รู้จัก หลี่เจี๋ยนั่งชงชาให้ทุกคนอยู่ด้านใน บรรยากาศชื่นมื่นกลมเกลียวยิ่งนัก

เมื่อเห็นทั้งสองเดินเข้ามา คนในศาลาก็ลุกขึ้นยืนกันหมด พานโหย่วเหวยพูดอย่างออกท่าออกทาง "ยินดีต้อนรับเสี่ยเฉินกับเสี่ยฉู่กลับมาจากผิงโจวอย่างผู้มีชัยครับ"

ฉู่เทียนเสียงกับเฉินเจิ้งเซิงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าใจความหมายในคำพูดของพานโหย่วเหวยทันที โบราณว่าไว้ 'เรื่องดีไม่ออกจากประตู เรื่องฉาวลือไกลพันลี้' ดูท่าเรื่องที่ผิงโจวจะแพร่สะพัดมาถึงรุ่ยหนิงแล้ว

เฉินเจิ้งเซิงหัวเราะร่า "เสี่ยพาน เสี่ยเกา แล้วก็เพื่อนใหม่อีกสองท่าน ขอพวกเราสองคนไปเข้าห้องน้ำล้างหน้าล้างตาก่อนนะครับ ขับรถมาตั้งสองพันกว่ากิโลเมตรแน่ะ"

ทุกคนรีบตอบรับ ไม่นานเฉินเจิ้งเซิงกับฉู่เทียนเสียงก็เดินออกมา หลังจากทักทายปราศรัยกันครู่หนึ่ง ทั้งสองจึงรู้ว่าอีกสองคนนั้น คนหนึ่งแซ่หลี่ ชื่อหลี่เฟย อายุสามสิบกว่าปี ทำธุรกิจหินดิบ เปิดร้านอยู่ที่ตลาดค้าอัญมณีชีฉ่าย ส่วนอีกคนแซ่หยาง เป็นคนกวางตุ้ง อายุสี่สิบปี เปิดโรงงานแปรรูปหยกอยู่ที่นี่

เมื่อทุกคนนั่งลง หลี่เจี๋ยก็รีบสละที่นั่งให้เฉินเจิ้งเซิง แล้วแวบกลับเข้าไปในห้อง

เฉินเจิ้งเซิงถาม "เถ้าแก่ทั้งหลาย บังเอิญขนาดนี้ รู้ได้ยังไงครับเนี่ยว่าพวกเราจะกลับมาวันนี้"

พานโหย่วเหวยบอก "พวกเราจะไปรู้ได้ยังไงล่ะครับ เมื่อวานโทรหาเทียนเสียงก็ติดต่อไม่ได้ เลยเดาว่าพวกคุณคงขับรถกลับมา วันนี้พวกเราก็เลยนัดกันว่าช่วงบ่ายจะมาชงชาดื่มที่นี่เพื่อถามไถ่สถานการณ์เสียหน่อย ใครจะรู้ว่าพวกคุณกลับมาพอดี ช่างมีวาสนาจริง ๆ"

เสี่ยเกาพูดขึ้น "เรื่องที่ผิงโจวทางนี้ก็ได้ยินมาบ้างเหมือนกัน แต่คนที่รู้ยังมีไม่มาก ครั้งนี้ถือว่าช่วยระบายความอัดอั้นให้คนรุ่ยหนิงเราแท้ ๆ" คนรุ่ยหนิงถูกมองว่าเป็นพวกบ้านนอกคอกนามาโดยตลอด

พานโหย่วเหวยพูดเสริม "เทียนเสียงฝ่าห้าด่านฟันหกขุนพล ส่วนเสี่ยเฉินก็ใช้วาทะโต้วาทีปราบปราชญ์ทั้งหลาย"

พอได้ยินคนชม เฉินเจิ้งเซิงก็หัวเราะลั่นอย่างอดไม่ได้ "ผมไม่ได้เก่งกาจขนาดนั้นหรอกครับ แต่เทียนเสียงน่ะฝีมือของจริง หนึ่งต่อสี่ ซัดเจ็บไปสอง ทำเอาตกใจจนสติหลุดไปสอง ชนะขาดลอยเลย"

เถ้าแก่หลี่เฟยถาม "ได้ยินว่าทางนั้นยังยอมชดใช้ให้หนึ่งล้านกับรถอีกคันด้วยเหรอครับ"

เฉินเจิ้งเซิงก็อยากอวดบารมีอยู่เหมือนกัน จึงกล่าวว่า "ทางนั้นหาเรื่องก่อนโดยไม่มีสาเหตุ พอตีแพ้แล้วจ่ายค่าทำขวัญมาบ้างก็เป็นเรื่องปกติ แต่ว่าอย่าเอาไปเที่ยวพูดข้างนอกล่ะครับ เดี๋ยวจะดูเหมือนพวกเราไม่ใจกว้าง"

ทุกคนต่างพากันหัวเราะร่า

ฉู่เทียนเสียงนั่งเงียบไม่พูดไม่จา ได้แต่คอยฟังนิ่ง ๆ เอาเข้าจริงเรื่องที่ผิงโจวลือมาถึงรุ่ยหนิงก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องดี ลายเส้นที่เขาวาดไว้ในงานประมูลเอกชนก็น่าตื่นตะลึงพออยู่แล้ว นี่ยังมีเรื่องพลังการต่อสู้ระดับสุดยอดเพิ่มมาอีก ต่อไปคิดจะทำตัวเรียบง่ายไม่ให้สะดุดตาคงเป็นไปไม่ได้แล้ว

หลี่เฟยพูดขึ้น "เสี่ยเฉินครับ เย็นนี้ผมเป็นเจ้าภาพ ขอเชิญคุณกับเสี่ยฉู่ไปนั่งคุยกัน ดื่มฉลองกันสักแก้วสองแก้วนะครับ"

เฉินเจิ้งเซิงปฏิเสธ "วันนี้คงต้องขอผ่านก่อนครับ ขับรถมาตั้งสองพันกว่ากิโลเมตร พวกเราสองคนเหนื่อยมาก อีกอย่างเทียนเสียงก็รีบกลับไปหาแม่ด้วย ไว้วันหลังเถอะครับ"

พานโหย่วเหวยรับช่วงต่อ "ให้พี่เฉินกับเทียนเสียงพักผ่อนสักสองวันก่อนดีกว่า มะรืนนี้ตอนค่ำให้โอกาสพวกเราพี่น้องสักมื้อ เป็นไงครับ"

เฉินเจิ้งเซิงหันไปมองฉู่เทียนเสียงแวบหนึ่งแล้วตอบว่า "ไม่มีปัญหา เอาตามนี้ไปก่อน มีอะไรค่อยโทรคุยกันครับ"

คุยกันต่ออีกไม่กี่ประโยค ทั้งหมดก็เอ่ยลาแล้วแยกย้ายกันไป

หลี่เจี๋ยเห็นทุกคนกลับไปแล้วก็รีบออกมาจากห้อง ในมือถือกระดาษแผ่นหนึ่งแล้วพูดว่า "เสี่ยเฉิน พี่เทียนเสียง หลายวันนี้มีคนมาหาทุกวันเลยครับ บางคนก็นั่งอยู่พักหนึ่ง บางคนถามสองสามคำก็กลับ ผมจดรายชื่อคนพวกนี้ไว้หมดแล้วครับ" ขณะพูดก็ยื่นกระดาษในมือให้เฉินเจิ้งเซิง

เฉินเจิ้งเซิงรับมาเหลือบมองแวบหนึ่ง ก่อนส่งต่อให้ฉู่เทียนเสียง ฉู่เทียนเสียงรับมาดู ลายมือบนกระดาษเขียนคดไปเคี้ยวมาแน่นขนัดอยู่หลายบรรทัด กะดูคร่าว ๆ น่าจะมีแขกมาถึงเจ็ดแปดกลุ่ม อดีตเจ้านายอย่างเสี่ยเซวี่ยก็มีชื่อหราอยู่ในนั้นด้วย

ฉู่เทียนเสียงถาม "โต้วโต้ว ทำไมนายถึงนึกจดชื่อคนพวกนี้ไว้ล่ะ"

หลี่เจี๋ยได้ยินฉู่เทียนเสียงถามเช่นนั้น ก็ก้มหน้าพูดเสียงค่อย "พี่จางลี่สอนผมเองครับ"

ฉู่เทียนเสียงแย้มยิ้ม "พรุ่งนี้ให้พี่จางลี่คอยคุม นายต้องคัดลายมือให้ฉันทุกวัน ดูที่เขียนสิ ไก่เขี่ยชัด ๆ" หลี่เจี๋ยเบะปากทันควัน

อาเสียงหันไปถามเฉินเจิ้งเซิง "อาเฉิน ทำไมคนถึงมากันเยอะขนาดนี้ล่ะครับ เราเปิดร้านมาหลายเดือนยังไม่มีคนมาเยอะเท่าช่วงไม่กี่วันนี้เลย"

เฉินเจิ้งเซิงถอนหายใจเอ่ยขึ้น "เป็นเพราะงานประมูลเอกชนแท้ ๆ ตอนนั้นน่าจะใจแข็งกว่านี้ ไม่น่าไปผ่าหินก้อนนั้นเลย คนพวกนั้นไม่ได้โง่ มีก้อนฝ้าดำเบ้อเร่อยังกล้าทุ่มสองล้านซื้อกลับมา แถมผ่าออกมาได้สีเขียวหยางลวี่อีก ถึงเธอจะบอกว่าฟลุก ปัญหาก็คือไม่มีใครเชื่อไง! แต่ละคนเขี้ยวลากดินทั้งนั้น หลอกกันไม่ได้หรอก ตอนนี้พ่วงเรื่องที่ผิงโจวเข้าไปอีก อยากจะทำตัวโลว์โปรไฟล์คงเป็นไปไม่ได้แล้ว คนที่มาล้วนเป็นคนขายหินทั้งนั้น ก็นับว่ามีผลดีกับเราอยู่เหมือนกัน จะได้ไม่ต้องคอยวิ่งเต้นตระเวนหาไปทั่ว"

ฉู่เทียนเสียงรู้สึกว่ามันก็เป็นแบบนั้นจริง ๆ พอได้ยินเฉินเจิ้งเซิงพูดเช่นนี้ ในใจก็คิดว่าในเมื่อเรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว ก็ยอมรับและเผชิญหน้าไปตามตรงแล้วกัน

เฉินเจิ้งเซิงบอกว่า "เทียนเสียง รีบกลับบ้านเถอะ เอารถคันนั้นขับไปด้วย ของที่ซื้อมาอยู่ในรถหมดแล้ว ต่อไปรถคันนั้นก็ยกให้คุณตาใช้เถอะ ท่านน่าจะขับรถเป็น"

ฉู่เทียนเสียงขานรับคำหนึ่งแล้วเดินจากไป