ตอนที่ 64 จางซีถอนตัว

พอฟู่หลินออกไปแล้ว เฉินเจิ้งเซิงก็เอ่ยกับฉู่เทียนเสียงว่า "ถึงเรื่องนี้จะเจรจาสงบศึกกันแล้ว แต่ปกติก็ยังต้องระวังตัวให้มากหน่อย ยังไงเสียเราก็อยู่ในถิ่นของคนอื่น งานประมูลกลางไปเดินดูเฉยๆ ก็พอ ถ้าไม่มีอะไรก็นอนเล่นอยู่ในโรงแรมนั่นแหละ ออกไปข้างนอกให้น้อยหน่อย"

เขาพูดต่อว่า "คราวนี้ถึงอีกฝ่ายจะไม่สมเหตุสมผลเลยสักนิด แต่ความเสียหายมันสาหัสเกินไป ในใจย่อมเกิดความไม่พอใจเป็นธรรมดา และหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีใครโผล่หัวออกมาก่อเรื่อง"

ถานฮุยเอ่ยขึ้นว่า "สู้ให้เทียนเสียงกลับไปก่อนดีกว่า อยู่ที่นี่ฉันรู้สึกไม่ปลอดภัยตลอดเวลาเลย"

เฉินเจิ้งเซิงพูดตัดบทอย่างเด็ดขาด "ไม่ได้ ถ้าเทียนเสียงกลับไป บารมีเราจะหดหายลงทันที อีกฝ่ายไม่รู้จะเล่นตุกติกอะไรขึ้นมาอีก"

ถานฮุยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาไต้ตง เล่าสถานการณ์ทางนี้ให้ฟัง เมื่อคืนพอได้ยินว่าฉู่เทียนเสียงไม่ได้เพลี่ยงพล้ำ ไต้ตงก็ไม่ได้คิดจะมาอยู่แล้ว เฉินอ้วนจัดการเรื่องพรรค์นี้เก่งกว่าเขาเสียอีก แน่นอนว่าต้องอยู่บนเงื่อนไขที่ทั้งสองฝ่ายไม่ใช้อำนาจรัฐเข้ามาบีบ หากเป็นเช่นนั้นเขาก็จำเป็นต้องออกหน้าเอง

ไม่กี่วันต่อมาทุกอย่างราบรื่นไร้คลื่นลม ทั้งสามคนไปเดินงานประมูลกลางอยู่ทั้งวัน แต่ก็ไม่เจอของที่ดีเป็นพิเศษอะไร

ในช่วงเวลานี้ จวงเซิ่งได้นัดฉู่เทียนเสียงไปกินข้าวด้วยกันมื้อหนึ่ง ไต่ถามรายละเอียดเรื่องที่เกิดขึ้นหลังงานเลี้ยงค่ำวันนั้นอย่างเจาะลึก และรู้สึกเลื่อมใสในฝีมือการต่อสู้ของคนบ้านเดียวกันรุ่นน้องคนนี้จนแทบจะกราบกราน เอ่ยปากชมไม่หยุดว่าเขากู้หน้าให้ชาวอวิ๋นหนาน ทั้งสองคนร่ำสุราพูดคุยกันอย่างเบิกบานใจก่อนจะแยกย้าย

ความสงบเงียบภายนอกไม่ได้หมายความว่าใต้หล้าจะสงบสุขจริง ไต้หนานเซิงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงสองวันนี้ให้บิดาฟัง ผู้เฒ่าไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธ ได้แต่นิ่งเงียบไม่ปริปาก

ร่างกายของอาหลงฟื้นตัวได้ดีมาก แทบจะมองไม่ออกเลยว่าเคยได้รับบาดเจ็บ ตัวเขาไม่เป็นอะไรแล้ว แต่เรื่องของอีกสามตระกูลที่เหลือนั้นตระกูลไต้ยังต้องรับหน้าให้อยู่ ลูกหลานบ้านเราถูกลูกหลานบ้านแกชวนออกไปมีเรื่องตีกัน ผลปรากฏว่าลูกแกไม่เป็นไร แต่ลูกบ้านฉันต้องกลายเป็นคนพิการ จะไม่ให้มีคำอธิบายที่สมน้ำสมเนื้อได้อย่างไร การที่ตระกูลไต้รีบเจรจาสงบศึกกับพวกฉู่เทียนเสียง ก็เพื่อต้องการจะเคลียร์เรื่องภายในให้สงบลงก่อนนั่นเอง

ลูกชายคนที่สองของเสี่ยจางแห่งเย่ว์ลี่โลจิสติกส์บาดเจ็บหนักที่สุด แขนขวาใช้การไม่ได้อย่างสิ้นเชิง กลายเป็นคนพิการไปแล้ว เสี่ยจางคิดจะแจ้งตำรวจจับฉู่เทียนเสียงในข้อหาทำร้ายร่างกายโดยเจตนาอยู่เหมือนกัน แต่พอคิดดูอีกที ต่อให้ตำรวจจับและศาลตัดสินลงโทษฉู่เทียนเสียง สุดท้ายเรื่องก็ต้องมาจบลงที่การชดใช้ค่าเสียหายทางแพ่งอยู่ดี ความเป็นจริงคือการไปเอาเงินจากตระกูลไต้นั้นง่ายกว่าการไปเอาเงินจากฉู่เทียนเสียงเยอะมาก ด้วยเหตุนี้เขาจึงยอมตกลงที่จะเจรจาสงบศึกด้วย

ส่วนลูกหลานของอีกสองตระกูลไม่ได้บาดเจ็บสาหัสอะไร คนที่ออกมาใช้ชีวิตในวงการนักเลงจะโดนตบตีบ้างก็เป็นเรื่องธรรมดา และในทางมนุษยธรรมตระกูลไต้ก็คงไม่ทอดทิ้งอยู่แล้ว เช่นนั้นก็รอเจรจากับตระกูลไต้ต่อไป

คราวนี้ตระกูลไต้สูญเสียกำลังไปไม่น้อยเลยทีเดียว

งานประมูลกลางสิ้นสุดลงอย่างราบเรียบ ไร้ระลอกคลื่นใดๆ ผู้คนค่อยๆ ลืมเลือนเรื่องวิวาทนั้นไป เพราะสำหรับคนส่วนใหญ่แล้ว การหาเงินเข้ากระเป๋าและเลี้ยงดูครอบครัวต่างหากที่เป็นเรื่องสำคัญที่สุด เรื่องของคนอื่นทำได้แค่เป็นหัวข้อสนทนาแก้เบื่อหลังมื้ออาหารเท่านั้น

หินดิบที่ฉู่เทียนเสียงนำมานั้นถูกประมูลขายออกไปจนหมด ทำยอดรวมได้แปดสิบหกล้านหยวน เนื่องจากต้นทุนในการรับหินมาแต่แรกต่ำมาก ถานฮุยจึงไม่ได้ตั้งราคาขั้นต่ำเอาไว้ มีเพียงหลักการเดียวคือ ขอแค่มีคนเสนอราคาก็ขายทันที ถึงจะเป็นอย่างนี้ เมื่อคำนวณเฉลี่ยแล้วก็ยังได้กำไรมากกว่าสิบเท่าอยู่ดี สิ่งนี้ทำให้ทั้งสามคนมองเห็นลู่ทางใหม่ขึ้นมา หินราคาถูกนั้นหาได้ง่ายและขายออกได้ไว การระบายสินค้าเป็นล็อตใหญ่แบบนี้มีต้นทุนต่ำ ทั้งยังไม่ต้องเปลืองแรงและเวลามากเกินไป ในอนาคตจะต้องเป็นเส้นทางที่ดีเยี่ยมอย่างแน่นอน

ฉู่เทียนเสียงกับเฉินเจิ้งเซิงเตรียมตัวเดินทางกลับเมืองรุ่ยหนิง ส่วนถานฮุยจะกลับปักกิ่ง ใกล้จะสิ้นปีแล้ว ทุกคนต่างมีภาระหน้าที่กองพะเนินรอให้ไปสะสาง หุ้นส่วนทางปักกิ่งจึงตกลงกันว่าจะสลับสับเปลี่ยนกันเดินทางไปที่เมืองรุ่ยหนิง

ก่อนออกเดินทาง ถานฮุยและเฉินเจิ้งเซิงได้พูดคุยกับฉู่เทียนเสียง โดยหลักๆ แล้วเป็นเรื่องของจางซี จางซีเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านอิเล็กทรอนิกส์ ในบางสาขานั้นเขามีความรู้ความสามารถในระดับที่สูงมาก ซ้ำยังเกี่ยวข้องกับมิติด้านความมั่นคง เบื้องบนจึงต้องการให้จางซีเข้าไปทำงานในระบบราชการ โดยเข้ารับตำแหน่งรองผู้จัดการใหญ่ของรัฐวิสาหกิจแห่งหนึ่ง ควบตำแหน่งผู้อำนวยการสถาบันวิจัย รับผิดชอบงานด้านเทคโนโลยี ซึ่งระดับตำแหน่งทางการบริหารนั้นสูงส่งไม่น้อย แต่มีข้อแม้เพียงข้อเดียวคือ เขาต้องสละหุ้นและตำแหน่งทั้งหมดในบริษัทเอกชนที่มีอยู่ในปัจจุบัน และโอนย้ายทั้งหมดให้แก่บุคคลที่เขาระบุชื่อไว้

สำหรับจางซีแล้ว นี่ถือเป็นเรื่องน่ายินดีเหนือความคาดหมาย อย่างไรเสียบรรพบุรุษของเขาก็เคยเป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ปกครองดินแดน ในสายเลือดยังคงมีความเป็นข้าราชการไหลเวียนอยู่ เขาตอบตกลงโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย ด้านหนึ่งคืออุดมการณ์เพื่อชาติบ้านเมือง อีกด้านหนึ่งก็คือเวทีที่สามารถแสดงความสามารถในระดับที่สูงขึ้น ขอเพียงสร้างผลงานให้ประจักษ์ ย่อมมีโอกาสได้ก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นอย่างแน่นอน

ไต้ตงกับถานฮุยได้ยินข่าวนี้ก็พลอยยินดีไปด้วย ลู่ทางราชการอย่างไรเสียก็เป็นวิถีที่ถูกต้องมั่นคง ทว่าเฉินเจิ้งเซิงกลับเบ้ปากไม่หยุด ใช้ชีวิตสบาย ๆ ไม่ดีกว่าหรือ ทำไมต้องหาบ่วงมาผูกคอตัวเองให้ลำบากด้วย

ถานฮุยมาปรึกษาขอความเห็นจากฉู่เทียนเสียง จางซีจำเป็นต้องถอนตัวออกไปแล้ว อีกทั้งยังต้องจัดการให้เสร็จสิ้นก่อนสิ้นปี หุ้นส่วนของเขาจะเอาอย่างไรดี

ฉู่เทียนเสียงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวกับถานฮุยว่า "อาถานครับ ข้อตกลงเดิมของเราคือห้ามโอนหุ้นให้คนนอก งั้นก็จัดการกันเองภายในนี่แหละ แบ่งเฉลี่ยกันไป ทุกคนก็ได้เพิ่มกันคนละนิดคนละหน่อย"

ถานฮุยและเฉินเจิ้งเซิงพยักหน้าเห็นพ้อง ซึ่งตรงกับความคิดของพวกเขาทั้งสามคนอยู่แล้ว ถานฮุยกล่าวว่า "จางซีไปต่างประเทศ รอเขากลับมาค่อยให้เซ็นหนังสือโอนหุ้น แล้วไปทำเรื่องเปลี่ยนแปลงผู้ถือหุ้น เคลียร์บัญชีบริษัท คืนส่วนที่ควรให้เขาไป"

ฉู่เทียนเสียงกล่าวว่า "อาถานครับ ถ้าเจอพี่จางที่ปักกิ่ง ฝากทักทายด้วยนะครับ คราวนี้พี่จางได้เดินบนเส้นทางที่ถูกต้องจริง ๆ เสียที"

ทั้งสามบอกลากัน ฉู่เทียนเสียงกับเฉินเจิ้งเซิงขับรถออดี้ Q7 ที่เฉินเจิ้งเซิงไปตื๊อแย่งชิงมาได้มุ่งหน้ากลับเมืองรุ่ยหนิง

ตลอดเส้นทางนี้ทำให้ฉู่เทียนเสียงได้ขับรถจนหนำใจ ทว่าหูกลับต้องทนฟังคำด่าหยาบ ๆ คาย ๆ ของเฉินเจิ้งเซิงที่คอยตำหนิฝีมือการขับรถของเขาไม่หยุดหย่อน ถึงกระนั้นก็ราบรื่นไร้อุปสรรค ปลอดภัยตลอดทางจนถึงที่หมาย