ตอนที่ 63 เจ้าอ้วนสำแดงเดช

ถานฮุยหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเว่ยหัว เพื่อนัดหมายสถานที่พบปะ เขากับเฉินเจิ้งเซิงลุกขึ้นเตรียมจะก้าวออกจากห้อง ทว่าพอทั้งสองเดินมาถึงหน้าประตู ฉู่เทียนเสียงก็พลันเอ่ยขึ้นว่า "บอกพวกเขานะครับว่า อาหลงคนที่หมดสตินั่นผมทำให้ฟื้นได้ ส่วนคนอื่นผมจนปัญญา"

ทั้งสองคนขานรับคำหนึ่งแล้วก็เดินจากไป

เวลาผ่านไปราวสองชั่วโมงเศษ ฉู่เทียนเสียงก็ได้รับโทรศัพท์จากลุงถาน บอกให้เขาไปยืนรอที่หน้าโรงแรม เดี๋ยวฟู่หลินจะขับรถมารับไปโรงพยาบาล

ฉู่เทียนเสียงเดินมาถึงหน้าโรงแรม ไม่ถึงห้านาทีฟู่หลินก็ขับรถมาถึง พอฉู่เทียนเสียงนั่งลงเรียบร้อย ฟู่หลินก็เอ่ยถามทันที "เทียนเสียง เรื่องจัดการไปถึงไหนแล้วล่ะ"

"น่าจะเรียบร้อยแล้วครับ ลุงถานกับลุงเฉินไปเจรจามา นี่ก็ให้ผมไปช่วยปลุกไอ้คนที่สลบอยู่ให้ฟื้น ขืนหมดสตินานกว่านี้สมองคงมีปัญหาแน่"

"แปลว่าทั้งสองฝ่ายตกลงกันได้แล้วงั้นสิ"

"น่าจะใช่ครับ"

"เทียนเสียง ในฐานะพี่ชายคนหนึ่งนะ ฉันนับถือนายจริง ๆ แค่หมัดเดียวกับเตะเปรี้ยงเดียวนั่น พอกลับไปฉันลองทำตามดู ปรากฏว่าเลียนแบบไม่ได้สักท่าเลยพับผ่าสิ"

ฉู่เทียนเสียงยิ้มพลางกล่าวว่า "พี่ฟู่ครับ ผมฝึกวรยุทธ์มาตั้งแต่ไม่ถึงสิบขวบ แค่ยืนท่านั่งม้าอย่างเดียวก็ปาเข้าไปห้าหกปีแล้ว ท่าทางพวกนั้นดูเหมือนง่าย แต่คนทั่ว ๆ ไปทำไม่ได้หรอกครับ อีกอย่างยิ่งเป็นกระบวนท่าที่เรียบง่ายก็ยิ่งควบคุมน้ำหนักได้ยาก แต่ถ้าเอามาใช้จริง อานุภาพของมันจะร้ายกาจที่สุด"

ฟู่หลินกล่าวเสริมขึ้นมาอีก "เรื่องเมื่อคืนลือกันสะพัดไปทั่วผิงโจวแล้ว มีพูดกันไปสารพัด คนที่ส่งเสียงโวยวายว่าจะล้างแค้นก็มีไม่น้อยเลยนะ"

"หมาเห่ามันไม่กัดหรอกครับ ช่างหัวพวกมันเถอะ"

เมื่อไปถึงหน้าโรงพยาบาล ก็เห็นถานฮุย เฉินเจิ้งเซิง และคนอีกสองสามคนยืนรออยู่ตรงนั้น ฉู่เทียนเสียงก้าวลงจากรถ รีบทักทายทุกคนอย่างนอบน้อม ไต้หนานเซิงก็ยืนปะปนอยู่ในกลุ่มคนด้วยเช่นกัน อย่างไรเสียก็นี่เป็นการมารักษาอาการบาดเจ็บให้น้องชายของเขา จะไม่โผล่หน้ามาคงดูไม่ดี ฉู่เทียนเสียงค้อมตัวลงเล็กน้อยแล้วเอ่ยกับไต้หนานเซิงว่า "เสี่ยไต้ ขอโทษด้วยนะครับ ผมยังเด็กอยู่ ลงไม้ลงมือเลยไม่รู้หนักเบา หวังว่าคุณจะให้อภัย"

ไต้หนานเซิงจึงจำต้องตอบกลับไปว่า "น้องชายฉันเป็นคนก่อเรื่องเอง มันหาเรื่องใส่ตัวแท้ ๆ คราวนี้คงต้องรบกวนน้องชายช่วยดูให้หน่อยแล้วล่ะ นอนไม่ได้สติอยู่อย่างนี้ตลอดก็ชักจะลำบากเหมือนกัน"

ทั้งหมดพากันเดินมาถึงด้านนอกห้องฉุกเฉิน บนม้านั่งตรงระเบียงทางเดินมีคนนั่งอยู่อีกสองสามคน เมื่อเห็นพวกของฉู่เทียนเสียงเดินเข้ามา ทุกคนก็ผุดลุกขึ้นยืนพร้อมกัน ในจำนวนนั้นมีชายร่างกำยำวัยสี่สิบกว่าปีคนหนึ่งจ้องมองฉู่เทียนเสียงเขม็งโดยไม่ปริปากพูดอะไร

เมื่อก้าวเข้าไปในห้องฉุกเฉิน บรรดาหมอและพยาบาลต่างก็ไม่กล้าส่งเสียง ฉู่เทียนเสียงเดินตรงไปที่ข้างเตียงของอาหลง เห็นเพียงอาหลงหลับตาแน่นสนิท ไม่มีการตอบสนองต่อสิ่งรอบตัวเลยสักนิด ทว่าการหายใจยังคงราบรื่นดี เครื่องวัดคลื่นไฟฟ้าหัวใจที่ติดอยู่ก็แสดงผลปกติ เพียงแต่เขาหมดสติมานานกว่าสิบชั่วโมงแล้ว หากปล่อยไว้นานกว่านี้ สมองอาจจะได้รับความกระทบกระเทือน ฉู่เทียนเสียงยกมือของอาหลงขึ้นมาแล้วบีบลงไปเต็มแรง แต่อีกฝ่ายกลับไม่มีความรู้สึกเจ็บปวดใด ๆ

ฉู่เทียนเสียงเดินอ้อมไปที่ปลายเตียง เลิกผ้าห่มออก แล้วยกเท้าซ้ายของอาหลงขึ้น จากนั้นก็หันไปบอกคนที่ยืนอยู่ด้านหลังว่า "ช่วยถอยหลังไปหน่อยครับ" สิ้นเสียง ฉู่เทียนเสียงก็ง้างหมัดขวา ซัดเปรี้ยงเข้าใส่กลางฝ่าเท้าซ้ายของอาหลงอย่างจัง

"พลั่ก!" เสียงทึบดังขึ้นรอบหนึ่ง ตามติดมาด้วยเสียงร้อง "โอ๊ย!" อาหลงลืมตาตื่นขึ้นมาแล้ว

น...นี่ ฟื้นแล้วเรอะ?!

ฉู่เทียนเสียงหันไปบอกไต้หนานเซิงว่า "เสี่ยไต้ คนฟื้นแล้วครับ ต่อจากนี้คงต้องให้หมอจัดการต่อ ผมขอตัวกลับก่อนนะครับ"

ถานฮุยเอ่ยขึ้นว่า "พวกเรากลับพร้อมกันเลยเถอะ" ทั้งหมดจึงกล่าวลาไต้หนานเซิงพร้อมกัน

ไต้หนานเซิงสั่งให้คนเดินลงไปส่งพวกของถานฮุยและเฉินเจิ้งเซิงที่ชั้นล่างอย่างนอบน้อม พอเดินพ้นประตูตึก ชายวัยสี่สิบกว่าปีคนนั้นก็ก้าวตรงเข้ามาหา แล้วพูดกับฉู่เทียนเสียงว่า "นายฝีมือดีนี่ ฉันอยากจะประลองกับนายสักยก"

ฉู่เทียนเสียงถามกลับ "คุณเป็นใครครับ ผมรู้จักคุณด้วยเหรอ"

ถานฮุยพูดตัดบทอย่างรำคาญ "จะมาตีมาร่อยอะไรกันอีกล่ะ เรื่องเยอะจริงวุ้ย"

ทั้งกลุ่มไม่ได้หยุดฝีเท้า ยังคงเดินมุ่งหน้าไปยังรถยนต์ต่อไป

ชายคนข้างหลังจึงตะโกนไล่หลังมาว่า "ฉันเป็นศิษย์พี่ใหญ่ของพวกเขา เราขึ้นไปประลองกันบนเวที!" คำพูดนี้เป็นการบ่งบอกชัดเจนว่าเป็นการประลองฝีมือด้านวรยุทธ์ ไม่เกี่ยวกับความแค้นส่วนตัว

เจ้าอ้วนเฉินนึกอยากแกล้งคน เขาหันกลับไปพูดว่า "จะสู้ก็ได้ แต่มีค่าขึ้นชกห้าสิบล้าน" โหย... ราคานี้แทบจะสูสีกับค่าตัวของไมค์ ไทสัน แชมป์มวยโลกรุ่นยักษ์แล้วนะนั่น

เมื่อทุกคนขึ้นมานั่งบนรถ ถานฮุยก็เอ่ยตำหนิเจ้าอ้วนเฉิน "ไม่มีเรื่องแล้วแกจะไปยั่วโมโหพวกเขาทำไมวะ"

เฉินเจิ้งเซิงหัวเราะร่าพลางตอบ "ไอ้พวกนักเลงวรยุทธ์พวกนี้น่ะ อย่าว่าแต่ห้าสิบล้านเลย แม้แต่ห้าล้านมันก็ยังไม่เคยเห็นด้วยซ้ำ จะเอาปัญญาที่ไหนมาจ่าย แค่หยอกเล่นเฉย ๆ น่ะ"

ฉู่เทียนเสียงได้แต่กลอกตา ลุงเฉินคนนี้เจ้าเล่ห์ร้ายกาจจริง ๆ เลยพับผ่า

เฉินเจิ้งเซิงถามฉู่เทียนเสียง "ทำไมแกตบฝ่าเท้าไอ้หนุ่มนั่นทีเดียวมันถึงฟื้นขึ้นมาได้ล่ะ"

ฉู่เทียนเสียงอธิบาย "เมื่อคืนผมยั้งเท้าไม่อยู่ ออกแรงหนักไปหน่อย เลือดลมของเขาเลยติดขัด วันนี้ตบจุดหย่งเฉวียนก็เพื่อย้อนทะลวงเปิดชีพจรครับ"

คนบนรถฟังแล้วไม่เข้าใจกันสักคน แต่ก็ไม่ได้ติดใจสงสัย

ฉู่เทียนเสียงถามเสี่ยถาน "ลุงถาน คุยกันเป็นยังไงบ้างครับ"

ถานฮุยพูด "เป็นยังไงน่ะเหรอ แกถามลุงเฉินของแกเถอะ เจ้านี่มันเขี้ยวลากดิน สงสัยเมื่อก่อนคงทำเรื่องพรรค์นี้มาไม่น้อย ตลอดการเจรจาฉันพูดไม่ถึงสามประโยคด้วยซ้ำ"

เฉินเจิ้งเซิงพูด "ผลก็คือต่างคนต่างแยกย้าย ตัวใครตัวมัน"

ถานฮุยแย้ง "ไม่ใช่แบบนั้นหรอก ลุงเฉินของแกยังรีดเอารถเขามาได้อีกคัน คันที่ปาดหน้ารถพวกแกนั่นแหละ อาวดี้ คิวเจ็ด คันใหม่เอี่ยมของเขาเชียว"

ฉู่เทียนเสียงมองเฉินเจิ้งเซิงด้วยความเลื่อมใส เรื่องพรรค์นี้ยังเจรจาเอามาได้ ถ้าเป็นตัวเองคงไม่กล้าเอ่ยปากเป็นแน่

เฉินเจิ้งเซิงพูด "การเจรจาแบบนี้บารมีต้องข่มให้มิด เดี๋ยวตบโต๊ะถลึงตาทำตัวอันธพาล ทั้งข่มขู่ทั้งล่อใจ เดี๋ยวก็ยกเรื่องน้ำใจพี่น้องแทบจะคุกเข่าสาบานเป็นพี่น้องร่วมสาบานตรงนั้นเลย ยังไงเสียก็จริงบ้างเท็จบ้าง ลวงบ้างหลอกบ้าง ไม่มีคำจริงสักคำ สุดท้ายเรื่องก็จบ คนพวกนั้นวันนี้ยังไม่นับว่าเป็นคนในวงการหรอก เรื่องขี้ปะติ๋ว"

เมื่อทุกคนกลับมาถึงโรงแรม ถานฮุยชี้ไปที่กระเป๋าเอกสารแล้วพูดกับฟู่หลิน "นายเองก็ถือว่าร่วมเป็นร่วมตายกับเทียนเสียงมาแล้ว กระเป๋าใบนี้รับไปเถอะ ถือเป็นรางวัลให้นาย"

ฟู่หลินได้ยินที่เสี่ยถานพูดก็รีบโบกมือปฏิเสธ "ไม่ได้หรอกครับ ไม่ได้เด็ดขาด นี่เป็นเงินที่เทียนเสียงเอาชีวิตเข้าแลกมา ผมจะรับไว้ได้ยังไง รับไม่ได้เด็ดขาดครับ"

ฉู่เทียนเสียงพูด "พี่ฟู่ เราสองคนเจอกันก็ถูกชะตา นับเป็นพี่น้องกันแล้ว ให้รับไว้พี่ก็รับไปเถอะ พี่เจ็บตัวมา ผมก็แค่เรียกค่าทำขวัญมาให้พี่เท่านั้นเอง"

เฉินเจิ้งเซิงก็เอ่ยสำทับ "น้องชาย รับไว้เถอะ อย่าทำให้เทียนเสียงเสียน้ำใจเลย"

หากจะบอกว่าเห็นเงินก้อนโตขนาดนี้แล้วไม่หวั่นไหวคงเป็นไปไม่ได้ แต่ฟู่หลินซึ่งเป็นคนซื่อตรงรู้สึกละอายใจที่จะรับไว้จริงๆ พอเห็นว่าไม่อาจปฏิเสธได้แล้ว เขาก็ยืนตัวตรงแล้วค้อมตัวเก้าสิบองศาคำนับถานฮุยอย่างนอบน้อม เอ่ยด้วยน้ำเสียงสะอื้น "ขอบคุณครับเจ้านาย" จากนั้นเขาก็ค้อมคำนับให้เฉินเจิ้งเซิงกับฉู่เทียนเสียงอีกคนละครั้ง