ตอนที่ 62 ถานฮุยมาถึง

เว่ยหัวพูดกับฉู่เทียนเสียงว่า "พวกนั้นยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาลกันหมด ทางบ้านพวกเขาถามมาว่าเธอมีข้อเรียกร้องอะไรไหม ยังไงฝ่ายนั้นก็เป็นคนหาเรื่องก่อน"

ฉู่เทียนเสียงเอ่ยขึ้น "เงื่อนไขผมเปิดไปหมดแล้ว ก็สุดแล้วแต่ว่าพวกเขาจะทำยังไงครับ"

"ผมโตมาจากในป่าในเขา ผมก็คุยกับพวกเขาตามกฎของคนในป่าในเขา แพ้แล้วก็ต้องยอมรับสภาพ สมัยก่อนการฆ่าล้างหมู่บ้านปล้นค่ายมีให้เห็นถมไป ถ้าไม่ยอม ก็ให้พวกเขาไปหาคนมาสู้เอาคืน"

ได้ยินคำนี้เว่ยหัวก็เบาใจขึ้นมา เขากวักมือไปทางประตู ไม่นานนัก คนคนหนึ่งก็ถือกระเป๋าหนังเดินเข้ามา วางลงข้างเท้าของเว่ยหัว พอวางเรียบร้อยแล้วก็ค้อมตัวให้ทั้งสองคน ก่อนจะหันหลังเดินออกไป

เว่ยหัวกล่าว "หนึ่งล้านอยู่ในนี้แล้ว เทียนเสียง เธอลองตรวจดูนะ แล้วก็ฉันโทรหาเสี่ยถานแล้ว เที่ยงวันนี้เขาจะรีบมาถึงผิงโจว"

ฉู่เทียนเสียงถึงเพิ่งเข้าใจว่าทำไมโทรศัพท์ของอาถานถึงปิดเครื่อง เขาเอ่ยว่า "เสี่ยเว่ยครับ คุณเป็นเพื่อนกับอาถานของผม ผมก็ขอเปิดอกคุยกับคุณตรง ๆ เมื่อคืนผมแค่โมโหที่คนพวกนั้นจู่ ๆ ก็ขับรถมาปาดหน้า อีกนิดเดียวก็จะชนกันอยู่แล้ว แถมยังลงมาทำร้ายพี่ฟู่ ไม่เพียงแต่พูดจาเหิมเกริม แต่ยังลงมือหมายเอาชีวิตผมด้วย ถึงขั้นชักมีดออกมา ถ้าผมไม่มีวิชาติดตัวอยู่บ้าง คนที่นอนโรงพยาบาลตอนนี้คงเป็นผมไปแล้ว ในเมื่อคุณออกหน้าแล้ว เรื่องหลังจากนี้ก็คุยกับอาถานของผมเถอะครับ ผมไม่มีความเห็นอะไรแล้ว"

เว่ยหัวแอบนึกในใจ "นี่เรียกว่ามีวิชาติดตัวอยู่บ้างงั้นเหรอ ล้อเล่นน่ะสิ เจ้าพวกนั้นฝึกวิชาการต่อสู้กันจนแทบจะบ้าคลั่ง อาศัยว่าที่บ้านมีเงิน วัน ๆ ไม่ทำอะไร เอาแต่ทุ่มเทฝึกวิชาอย่างเดียว เวทีใต้ดินก็เคยขึ้นมาแล้ว ไม่มีใครเป็นมวยกระจอกสักคน ปกติสามถึงห้าคนยังเข้าไม่ถึงตัว ไหงพอมาเจอเธอเข้าถึงกลายเป็นเหมือนหุ่นกระดาษไปได้ล่ะเนี่ย"

เมื่อเห็นว่าฉู่เทียนเสียงไม่ติดใจเอาความอีก เว่ยหัวก็อารมณ์ดีขึ้นมาก จุดประสงค์ที่เขามาก็เพื่อกดระงับโทสะของฉู่เทียนเสียงไว้ก่อนที่เหล่าถานจะมาถึง ไม่เช่นนั้นเรื่องนี้คงจัดการได้ยุ่งยากน่าดู

คุยกันต่ออีกพักหนึ่ง เว่ยหัวก็กล่าวลาจากไป ฉู่เทียนเสียงรอจนฟู่หลินกลับมา ทั้งสองคนจึงกลับไปที่ห้องด้วยกัน พอก้าวเท้าเข้าประตู โทรศัพท์ของถานฮุยก็โทรเข้ามาพอดี ถามว่าเขาพักอยู่ที่ไหน

ผ่านไปสี่สิบนาที ถานฮุยกับเฉินเจิ้งเซิงก็เดินเข้ามาในห้องของฉู่เทียนเสียง

ฉู่เทียนเสียงกับฟู่หลินรีบทักทายทั้งสองคน ถานฮุยมีสีหน้าเคร่งขรึมแล้วพูดว่า "เล่ามาสิ เรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง"

ฉู่เทียนเสียงจึงเล่าเรื่องในงานเลี้ยงเมื่อคืนให้ฟังรอบหนึ่ง จากนั้นก็เล่าเรื่องที่อีกฝ่ายมาดักรถและทำร้ายฟู่หลินให้อาทั้งสองฟังอย่างละเอียดไม่มีตกหล่น ฟู่หลินเองก็ช่วยเสริมขึ้นมาอีกหน่อย

ถานฮุยพูดกับฟู่หลินว่า "ตรงนี้ไม่มีเรื่องของนายแล้ว นายกลับไปก่อนเถอะ ถ้าทางนั้นมีใครมาหานาย ก็โทรหาฉันนะ"

ฟู่หลินลุกขึ้นเตรียมจะไป ฉู่เทียนเสียงรีบพูดขึ้นว่า "พี่ฟู่ เอากระเป๋าหิ้วใบนั้นไปด้วยครับ"

ฟู่หลินส่ายหน้า แล้วหันหลังเดินจากไปทันที

ถานฮุยถามฉู่เทียนเสียง "กระเป๋าหิ้วอะไรน่ะ" ฉู่เทียนเสียงตอบว่า "เงินหนึ่งล้านที่เสี่ยเว่ยเอามาให้เมื่อเช้าครับ ผมรับปากว่าจะยกให้พี่ฟู่"

เฉินเจิ้งเซิงพูดขึ้น "นี่เทียนเสียงเขาตัดสินใจ เหล่าถานนายอย่าไปยุ่งเลย" ถานฮุยคิดดูแล้วก็พูดว่า "มันเยอะไปหน่อยนะ แต่ในเมื่อเทียนเสียงตัดสินใจแล้ว ก็ให้เขาไปเถอะ"

เขาหันไปถามเฉินเจิ้งเซิงอีก "แล้วต่อไปจะจัดการยังไง ฉันไม่เคยเจอเรื่องพวกนี้มาก่อนเลย"

เฉินเจิ้งเซิงหัวเราะพลางพูดว่า "จะทำยังไงได้อีกล่ะ ก็เจรจาสิ"

"เจรจายังไง"

เฉินเจิ้งเซิงถามฉู่เทียนเสียง "เธอยังมีข้อเรียกร้องอะไรอีกไหม" เมื่อเห็นอาเสียงส่ายหน้า

เฉินเจิ้งเซิงจึงว่า "งั้นดีเลย ฉันจะวิเคราะห์ให้พวกนายฟัง คราวนี้ฝ่ายนั้นเสียหายหนักพอดู ลองคิดดูสิ คนโดนอัดจนพิการไปแล้ว ผิวเผินมันควรเป็นฝ่ายเราที่ต้องจ่ายค่ารักษาพยาบาลให้พวกเขา แต่เรื่องนี้เราเป็นฝ่ายถูกต้องนะ"

"พวกเขาเสียเปรียบ แต่พวกเขาก็ไม่กล้าแจ้งความ ถ้าพวกเขาแจ้งความแล้วตำรวจเข้ามาเอี่ยว ดีไม่ดีจะลากเรื่องอื่นออกมาอีก เรื่องไหนหนักเรื่องไหนเบาพวกเขาคำนวณได้กระจ่างแจ้ง ดังนั้นเรื่องคราวนี้ฉันคิดว่าพวกเขาคงได้แต่ก้มหน้ายอมรับไปเอง"

"แค่นี้ก็จบแล้วเหรอ" ถานฮุยถาม

"ไม่จบแล้วจะยังไงได้อีกล่ะ พวกเขาไม่อยากสู้ต่อแล้ว ไม่อย่างนั้นคงไม่ส่งเงินหนึ่งล้านนั่นมาให้หรอก"

"ถ้าพี่ใหญ่ไโต้อยู่ที่นี่นะ เขาคงสั่งให้ธุรกิจของพวกนั้นปิดตัวไปสักสองสามวัน ถ้าทำแบบนั้นจริง อย่างมากก็แค่รีดเงินออกมาได้เพิ่มอีกหน่อย แต่ปัญหาก็คือพวกเราไม่ได้ขาดเงินนี่หว่า"

ทั้งหมดต่างพากันหัวเราะออกมา

เฉินเจิ้งเซิงถามฉู่เทียนเสียงว่า "วิชาฝีมือของนายทำไมถึงร้ายกาจขนาดนี้ ชกทีเตะทีก็ล้มไปสองคนแล้ว แถมอีกสองคนที่เหลือยังตกใจจนสติหลุดไปเลยเนี่ยนะ"

ฉู่เทียนเสียงตอบอย่างเกรงใจว่า "อาจารย์สอนผมแต่เพลงหมัดเพลงเตะที่ใช้ฆ่าคนในสนามรบครับ ทุกกระบวนท่าหมายเอาชีวิตทั้งนั้น ตอนเด็กๆ ผมไม่รู้เรื่องพวกนี้หรอก แค่ฝึกหมัดมวยเพลงเตะตามอาจารย์ไปไม่กี่ชุด พอฝึกจนคล่องแล้ว อาจารย์ก็แยกย่อยแต่ละกระบวนท่าออกมา อธิบายว่าแต่ละท่าใช้ยังไง ต้องใช้ในสถานการณ์แบบไหน ดูปฏิกิริยาของคู่ต่อสู้ แล้วท่าต่อไปจะตามซ้ำยังไง ตอนเด็กๆ ยังไม่เข้าใจ พอโตขึ้นมาถึงรู้ว่าผมสู้กับคนอื่นไม่ได้เลย เพราะลงมือหนักเกินไป ทุกกระบวนท่ามุ่งเป้าแต่จุดตาย ความคิดในหัวกับความเคยชินของกล้ามเนื้อมันแก้ยาก มันติดเป็นนิสัยไปแล้วครับ"

"เมื่อคืนนี้ตอนจัดการกับคนที่สองผมลงมือช้าไปหน่อย อาจเป็นเพราะตื่นเต้นไปนิด ตอนที่เขาฟันมีดแนวขวางมา ความจริงผมควรจะซัดเข้าที่กระดูกข้อมือเขา ให้มือเขาอ่อนจนจับมีดไม่อยู่ จากนั้นก็คว้ามีดกลางอากาศ ก้าวไปข้างหน้าเฉียงๆ หนึ่งก้าว ระหว่างที่เตรียมจะรับมือคนที่สอง ก็ใช้หลังมือแทงมีดกลับเข้าไปที่หลังของคนแรก เพื่อให้เขาสูญเสียความสามารถในการต่อสู้ทันที"

ฉู่เทียนเสียงกลับเข้าสู่เรื่องที่ตัวเองถนัดอีกครั้ง ยิ่งพูดยิ่งออกรส ถึงกับลุกขึ้นมาสาธิตท่าทางให้ดูด้วย

เฉินเจิ้งเซิงกับถานฮุยฟังจนตาค้างอ้าปากหวอ คิดในใจว่าไอ้ตาแก่ผอมแห้งที่ดูไม่สะดุดตาคนนั้นสอนบ้าอะไรให้เทียนเสียงกันแน่ เด็กคนนี้ปกติก็ดูสุภาพเรียบร้อย พูดน้อยและมีมารยาทดี ทำไมพอสู้ขึ้นมาถึงได้เหี้ยมเกรียมเอาชีวิตคนขนาดนี้ ล้มไปสองคนยังพอทำเนา ก็คนมันเก่งช่วยไม่ได้ แต่การทำให้ตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อไปอีกสองคนนี่สิมีปัญหา ตอนนั้นภาพเหตุการณ์มันต้องพิลึกพิลั่นและน่ากลัวขนาดไหน ถึงทำให้คนหวาดผวาได้ถึงระดับนั้น

ถานฮุยพูดขึ้นว่า "เทียนเสียง มีวิชาติดตัวน่ะเป็นเรื่องดี แต่ห้ามเอาไปใช้สุ่มสี่สุ่มห้าเด็ดขาด ถ้าไม่จำเป็นก็พยายามอย่าลงมือเลยนะ"

ฉู่เทียนเสียงพยักหน้ารับ แต่เฉินอ้วนกลับไม่เห็นด้วยเลยสักนิด