ตอนที่ 61 จัดการเรื่องยุ่งยาก

เว่ยหัวยังพูดไม่ทันจบ ถานฮุยก็ด่ากราด "เว่ยหัว มึงยังเห็นกูเป็นเพื่อนอยู่ไหมวะ ฉันย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้ช่วยดูแลฉู่เทียนเสียงให้ดี นี่คือวิธีที่แกดูแลเหรอ เขาเป็นเด็กหนุ่มที่ไม่เคยเดินทางไกล ไม่รู้ประสีประสาอะไรสักอย่าง แกส่งคนไปประกบสักคนไม่ได้หรือไง แกขาดแคลนเงินไม่กี่สตางค์นั่นนักเหรอ แกยังเป็นเพื่อนของฉันอยู่ไหม ตลอดหลายปีมานี้ฉันเคยขอร้องอะไรแกบ้าง มีแค่เรื่องนี้เรื่องเดียวแกก็ยังทำพัง ฉันไม่มีเพื่อนอย่างแกแล้ว"

ไม่รอให้อีกฝ่ายอธิบาย เสี่ยถานก็กระแทกหูโทรศัพท์ลงดัง 'ปัง' คิดดูแล้วก็หยิบโทรศัพท์ต่อสายหาฉู่เทียนเสียงอีกครั้ง เสียงสัญญาณดังขึ้น แต่ไม่มีคนรับ พยายามโทรซ้ำ ก็ยังไม่มีคนรับ เสี่ยถานเริ่มลนลานจริงๆ แล้ว เขาหันไปโทรหาฟู่หลิน ปรากฏว่าอยู่นอกพื้นที่ให้บริการ เสี่ยถานมืดแปดด้านไปหมด

ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง เขาหยิบขึ้นมาดูก็เห็นว่าเป็นเว่ยหัวโทรมา ไม่มีทางเลือกอื่น ในเมื่อติดต่อคนอื่นไม่ได้ ก็มีแต่ต้องรับสายนี้

ถานฮุยรับสายแล้วพูดอย่างหงุดหงิด "มีอะไรก็รีบพูดมา ฉันกำลังยุ่งอยู่"

เว่ยหัวพูดประจบเอาใจ "เหล่าถาน ฉันขอพูดย่อๆ เลยนะ หลานชายของนายซัดลูกชายคนเล็กของนายกสมาคมไต้ กับลูกชายคนที่สองของเสี่ยจางแห่งเย่ว์ลี่โลจิสติกส์จนเข้าโรงพยาบาลไปแล้ว สาหัสทั้งคู่ แถมยังมีอีกสองคนที่มีปัญหาด้วย แต่หลานชายนายไม่เป็นอะไรเลย"

ถานฮุยสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกใจ เขาฟังไม่เข้าใจ ตกลงใครต่อยใครกันแน่

ถานฮุยปรับน้ำเสียงให้อ่อนลง พูดกับเว่ยหัวว่า "เหล่าเว่ย นายค่อยๆ พูด เล่าให้ละเอียดหน่อย ทางโน้นฉันติดต่อใครไม่ได้เลยสักคน"

เว่ยหัวเห็นน้ำเสียงของถานฮุยอ่อนลงแล้ว จึงเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนให้ถานฮุยฟังอย่างละเอียดยิบ ถานฮุยถึงกับอึ้งไปเลย เจ้าหนูฉู่เทียนเสียงคนนี้ทำไมฝีมือต่อยตีถึงได้กาจฉกาจขนาดนี้ สู้หนึ่งต่อสี่ สาหัสไปสอง บาดเจ็บเล็กน้อยไปสอง ที่สำคัญคือตัวเองไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย ขอบคุณสวรรค์คุ้มครองจริงๆ!

ถานฮุยถามเว่ยหัวว่าที่โทรมามีเจตนาอย่างไร เว่ยหัวตอบว่า "ลูกชายคนเล็กของตระกูลไต้ตอนนี้ยังหมดสติไม่ได้สติ ผ่านมาสามชั่วโมงแล้ว ส่วนลูกชายของเสี่ยจางแขนขวาพิการไปทั้งข้าง ข้อต่อแขนท่อนบนแหลกละเอียด ไม่มีทางรักษาให้หายได้เลย ลูกชายของเสี่ยหลี่แห่งฮวาหลินก็ฉี่ราดกางเกงเพราะตกใจกลัวจนขวัญหนีดีฝ่อ อีกคนก็สติสตังเลอะเลือน แต่ไม่มีปัญหาใหญ่อะไร"

"ได้ยินสองคนที่บาดเจ็บเล็กน้อยบอกว่า ฉู่เทียนเสียงขนหน้าแข

"ทางคนที่มีอำนาจตัดสินใจของอีกฝ่ายอยากจะคุยกับพวกคุณดูว่าจะจัดการเรื่องหลังจากนี้ยังไง อีกอย่าง สองคนที่บาดเจ็บสาหัสก็ต้องมีคำอธิบายให้เขาด้วย"

เสี่ยถานคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับเว่ยหัวว่า "ให้หนึ่งล้านไปก่อนเถอะ อย่าให้เกิดเรื่องอะไรขึ้นมาอีก พรุ่งนี้เช้าผมจะรีบไปผิงโจว บ่ายๆ ก็น่าจะถึง ถึงตอนนั้นค่อยว่ากันอีกที ผมต้องปรึกษากับคนอื่นๆ ดูก่อน"

พอวางสาย ถานฮุยก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงเริ่มโทรหาไต้ตง

พอปลายสายรับโทรศัพท์ ก็ได้ยินเสียงดนตรีดังสนั่นลั่นหู ชีวิตส่วนตัวของไต้ตงไม่มีวันมาบรรจบกับเหล่าถานอย่างเขาได้เลย

ถานฮุยตะโกนใส่โทรศัพท์เสียงดัง "มีเรื่องด่วน หาที่เงียบๆ หน่อย"

ครู่ต่อมา เสียงดนตรีก็เงียบลง ไต้ตงถามว่า "นายโทรหาฉันดึกขนาดนี้ รับรองว่าไม่มีเรื่องดีแน่"

ถานฮุยพูดว่า "ไม่ว่านายจะมีธุระอะไร พรุ่งนี้เช้าขึ้นเที่ยวบินแรกไปผิงโจวเลย หลานชายสุดที่รักของนายไปซ้อมคนมา แต่ตัวเขาไม่เป็นไร"

ไต้ตงโพล่งตอบทันที "ซ้อมก็ซ้อมสิ ขอแค่เทียนเสียงไม่เป็นไรก็พอ เรื่องแค่นี้ระดับนายจัดการไม่ได้เหรอ"

"ลูกคนรวยสองคนโดนซ้อมจนพิการ อีกสองคนตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ นายว่าฉันจัดการไหวไหมล่ะ" ถานฮุยว่า

ได้ยินเสียงไต้ตงหัวเราะร่าลั่นมาจากทางนั้น "ใช้ได้ เจ้าหนูนี่เก่งจริง มีแววเหมือนฉันสมัยหนุ่มๆ เลย"

ถานฮุยขี้เกียจจะต่อปากต่อคำกับไต้ตง จึงพูดตัดบทว่า "พรุ่งนี้เที่ยวบินแรก ฉันจะรอนาย ถ้าอยากจะพาเหล่าเฉินกับจางซีไปด้วยก็ตามใจ"

เช้าวันรุ่งขึ้น ถานฮุยรอจนเจอเฉินอ้วนที่สนามบิน ไต้ตงไม่ได้มา ส่วนจางซีเดินทางไปต่างประเทศ

แปดโมงกว่าในตอนเช้า ฉู่เทียนเสียงก็ตื่นแล้ว แม้ตัวจะอยู่มณฑลกวางตุ้ง แต่นาฬิกาชีวิตยังคงเป็นเวลาการใช้ชีวิตแบบรุ่ยหนิงอยู่ พอล้างหน้าแปรงฟันเสร็จ กำลังเตรียมตัวจะไปกินอาหารเช้า พอเปิดประตูก็เห็นฟู่หลินยืนอยู่ที่ระเบียงทางเดิน เขารีบถามทันที "พี่ฟู่ พี่มาถึงแล้วทำไมไม่เคาะประตูล่ะครับ"

ฟู่หลินนอนไม่หลับทั้งคืน คิดหน้าคิดหลังก็เห็นแต่กับระเบิดไปหมด จึงรีบมาที่โรงแรมแต่เช้าตรู่ เพียงเพื่ออยากจะสืบดูว่าเสี่ยถานมีความเห็นอย่างไรกับเขาบ้าง งานนี้เขายังคงใส่ใจเป็นอย่างมาก

"ไม่เป็นไรครับ ผมก็เพิ่งมาถึงเหมือนกัน จริงสิ เมื่อวานพี่โทรหาเสี่ยถานหรือยังครับ"

"มันดึกเกินไป ผมเลยไม่ได้โทรน่ะครับ"

พอได้ยินว่าเมื่อคืนฉู่เทียนเสียงไม่ได้โทรหาเสี่ยถาน ฟู่หลินก็ร้อนใจขึ้นมา รีบเร่งให้ฉู่เทียนเสียงโทรหาเสี่ยถานทันที ปรากฏว่าปิดเครื่อง ฉู่เทียนเสียงเห็นพี่ฟู่ร้อนรนจริง ๆ ก็เลยโทรหาไต้ตงต่อ ไม่มีคนรับสาย พอโทรหาเฉินเจิ้งเซิง ก็ปิดเครื่องเหมือนกัน

ทั้งสองคนเดินมาที่ห้องอาหารด้วยความงุนงงสับสน ตอนนี้ฟู่หลินเลื่อมใสฉู่เทียนเสียงจากใจจริง สถานการณ์แบบเมื่อวาน ถ้าเป็นคนทั่วไปไม่ถูกซ้อมตายก็คงตกใจกลัวจนตายไปแล้ว ทว่าฉู่เทียนเสียงกลับแก้ปัญหาได้อย่างลื่นไหลไร้สะดุดด้วยหมัดเตะเพียงไม่กี่กระบวนท่า

เมื่อคิดว่าวันนี้ไม่มีอะไรทำ แค่รอให้ถึงงานประมูลกลางในวันพรุ่งนี้ ทั้งคู่จึงจิบน้ำชายามเช้ากันไปแบบไม่รีบร้อน

ใกล้เวลาสิบโมง เว่ยหัวก็มาถึง เมื่อฉู่เทียนเสียงเห็นเว่ยหัวก็รีบลุกขึ้นยืนทันที พร้อมกับทักทายอย่างกระตือรือร้น

ตอนที่เว่ยหัวมา เขากลัวอยู่เหมือนกันว่าฉู่เทียนเสียงจะไม่ไว้หน้าเขา แต่ก็จำเป็นต้องมา เพราะนายกสมาคมอู๋ผู้เป็นลุงกระตือรือร้นกับเรื่องนี้มาก พอเห็นว่าฉู่เทียนเสียงยังให้ความเคารพเขาเป็นอย่างดี ยกภูเขาออกจากอกได้เสียที เขานั่งลงพลางหยิบโทรศัพท์มือถือที่บรรจุอยู่ในกล่องอย่างดีออกมาจากกระเป๋าถือ วางลงบนโต๊ะ แล้วเอ่ยเรียบ ๆ ว่า "ไม่มีโทรศัพท์ใช้มันก็ไม่สะดวกนะ"

ฉู่เทียนเสียงหันไปบอกฟู่หลิน "พี่ฟู่ รีบไปเปิดซิมการ์ดโทรศัพท์เถอะ เดี๋ยวลุงถานจะโทรหาพี่แล้วติดต่อไม่ได้" ฟู่หลินขานรับคำหนึ่งแล้วรีบคว้าโทรศัพท์ ลุกขึ้นเดินจากไปทันที