ตอนที่ 60 เรื่องวุ่นวายไม่รู้จบ

ฉู่เทียนเสียงนั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ทบทวนเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้อย่างละเอียด อาหลงน่าจะเป็นคนฝั่งนายกสมาคมไต้ แต่นายจางคนนั้นทำงานอะไรยังไม่รู้ แล้วทำไมถึงคอยพูดช่วยฝั่งนั้น ยิ่งไปกว่านั้นทำไมนายกสมาคมอู๋แห่งผิงโจวถึงได้ป่าวประกาศเรื่องของตนเองเสียงดังขนาดนั้น พี่จวงน่าจะไม่มีปัญหา คิดว่าคงทนดูพฤติกรรมของคนพวกนั้นไม่ไหวเหมือนกัน

เมื่อฉู่เทียนเสียงเรียบเรียงความคิดได้แล้ว ก็ก้มดูนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้เที่ยงคืนกว่าแล้ว ดึกเกินไป พรุ่งนี้ค่อยโทรหาลุงถานแล้วกัน ไม่ได้ลงมือมานาน ฝีมือเลยช้าลงไปบ้าง เมื่อครู่ตอนที่มีดฟันขวางมา ควรจะใช้หลังมือซัดกระดูกข้อมือของมัน แต่เพื่อความแน่นอนจึงซัดเข้าที่รักแร้แทน กลับไปคงโดนด่าแน่ ต้องหาเวลาฝึกซ้อมเสียบ้าง ไม่อย่างนั้นถ้าสอบไม่ผ่านอาจารย์จะลงไม้ลงมือเอา

ฉู่เทียนเสียงอาบน้ำแล้วก็เข้านอน เขานอนหลับฝันดีตลอดทั้งคืน แต่กลับมีคนอีกนับไม่ถ้วนที่ต้องตื่นตาค้างทั้งคืน

ณ โรงพยาบาลเอกชนที่หรูหราที่สุดในผิงโจว ด้านนอกห้องฉุกเฉินแผนกศัลยกรรมเนืองแน่นไปด้วยผู้คน ขาใหญ่แต่งกายภูมิฐาน หญิงสาวหลากหลายสไตล์ และเหล่านักเลงผู้มีอิทธิพล ต่างยืนเบียดเสียดกันจนเต็มทางเดิน

ห้องทำงานของแพทย์ที่อยู่ติดกับห้องฉุกเฉินถูกเปลี่ยนให้เป็นห้องประชุมของเหล่าขาใหญ่ระดับแนวหน้า ไต้หนานเซิง ลุงจาง และคนอื่นๆ อีกสองสามคนนั่งอยู่หน้าโต๊ะประชุมชั่วคราว ทุกคนต่างรู้เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนี้หมดแล้ว ทายาทเศรษฐีรุ่นสองแห่งหลิ่งหนานสองคนถูกเล่นงานจนพิการ คนหนึ่งยังคงหมดสติจนถึงตอนนี้ อีกคนข้อต่อแขนขวาแตกละเอียด รักษาไว้ไม่ได้แล้ว อีกคนก็กลั้นปัสสาวะไม่อยู่ ชั่วโมงเดียวเปลี่ยนกางเกงไปถึงสามตัว เหลืออีกคนที่ไม่ได้รับบาดเจ็บ เพียงแต่สติสตังค์เลอะเลือนไปหน่อย

เรื่องราวถูกซักถามจนกระจ่างหมดแล้ว ลูกชายคนเล็กของตระกูลไต้แค้นใจที่พ่อถูกหลอกที่รุ่ยหนิง จึงไปชวนศิษย์พี่ศิษย์น้องที่สนิทกันซึ่งต่างก็ฝึกวิชาการต่อสู้มา เพื่อหวังจะไปเอาคืนอีกฝ่าย แต่ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าถูกอีกฝ่ายจัดการจนราบคาบ

จะไปเอาคืนหรือ ได้สิ แต่ใครจะไป ถ้าไปกันเยอะ คิดว่าตำรวจกินข้าวเปล่าๆ หรือไง ไม่โดนตราหน้าว่าเป็นแก๊งมาเฟียก็ให้มันรู้ไป แล้วจะหาคนที่เก่งกาจไปหรือ คนที่เก่งๆ ในตอนนี้ก็นอนรับการผ่าตัดช่วยชีวิตอยู่ในห้องฉุกเฉินกันหมดแล้ว

แจ้งตำรวจงั้นหรือ มึงบ้าไปแล้วหรือเปล่า พวกเรายกพวกไปตีเขาเอง พอสู้ไม่ได้แล้วจะไปแจ้งตำรวจ มึงยังอยากจะอยู่ในวงการนี้ต่อไหม คิดว่าชื่อเสียงของพวกเราตอนนี้ยังเหม็นเน่าไม่พอหรืออย่างไร

"เหล่าจาง อีกฝ่ายมีแค่คนเดียว นายเคยเจอเขาแล้ว เขาเก่งกาจขนาดนั้นจริงหรือ" ขาใหญ่ร่างท้วมคนหนึ่งเอ่ยถาม

"เขาเก่งหรือไม่เก่งฉันจะไปรู้ได้อย่างไร แต่ตอนนั้นดูจากท่าทีของไอ้หนุ่มนี่บนโต๊ะอาหาร เขาสุขุมเยือกเย็นมากจริงๆ พูดจาไม่มีช่องโหว่เลยสักนิด" ลุงจางพูดด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม แขนขวาของลูกชายคนที่สองของเขารักษาไว้ไม่ได้แล้ว

"ใจเย็นก่อน เดี๋ยวอีกสักพักนายกสมาคมอู๋ก็มาถึงแล้ว เขารู้จักอีกฝ่ายเป็นอย่างดี" ไต้หนานเซิงกล่าว

พูดยังไม่ทันขาดคำ นายกสมาคมอู๋ก็ผลักประตูเดินเข้ามา พลางเอ่ยปากว่า "ต้องขอโทษด้วยจริงๆ เมื่อคืนดื่มหนักไปหน่อย ขออภัยด้วย ขออภัยจริงๆ"

"เหล่าอู๋ แนะนำข้อมูลของอีกฝ่ายหน่อยสิ ตอนนี้พวกเรามืดแปดด้านไปหมด จะปล่อยให้เด็กเมื่อวานซืนคนหนึ่งมารังแกถึงหัวแบบนี้มันใช้ไม่ได้นะ"

หลังจากนายกสมาคมอู๋นั่งลงแล้วก็นิ่งคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยปากว่า "นี่เป็นทีมงานกลุ่มหนึ่ง มีกันอยู่ราวๆ สี่ห้าคน ตัวหลักมาจากปักกิ่ง ช่วงนี้พวกเขาเอาหินดิบคุณภาพดีเยี่ยมเข้ามาที่กวางตุ้งอย่างต่อเนื่อง บอกว่าเปิดเส้นทางในพม่าได้แล้ว แต่ฉันรู้สึกว่าไม่น่าจะใช่ ในกลุ่มนั้นมีคนหนึ่งชื่อถานฮุย สนิทกับหลานชายของฉันมาก เขามีร้านสาขาอยู่ในปักกิ่งไม่กี่แห่ง แต่ขนาดไม่ใหญ่นัก ส่วนคนอื่นๆ ฉันไม่ค่อยคุ้นเคยเท่าไหร่"

"คนหนุ่มคนนี้ฉันเคยเจออยู่สองสามครั้ง ไม่ได้ประทับใจอะไรเป็นพิเศษ เขาไม่ค่อยพูด แต่มีมารยาทดีมาก เรื่องที่รุ่ยหนิงดูผิวเผินก็ไม่มีปัญหาอะไร แต่การที่พวกเขาแย่งหินก้อนนั้นกับนายกสมาคมไต้ น่าจะมีผู้เชี่ยวชาญมองออกถึงคุณภาพของหินก้อนนั้น คนซานซีคนนั้นไม่น่าจะดูเป็น คนที่ลากเส้นก็คือเจ้าหนุ่มคนนี้ ตอนนั้นฉันก็สงสัยอยู่ว่าผู้เชี่ยวชาญคนนั้นคือเขาหรือเปล่า แต่ก็ไม่แน่ใจ เพราะเขายังเด็กเกินไป"

"ครั้งนี้มีแค่เจ้าหนุ่มคนนี้คนเดียวที่เอาหินมาส่งเข้างานประมูลกลาง คนพวกนั้นไม่ได้มาด้วยเลย แถมหินที่เขาส่งมายังเป็นหินเปิดหน้าผ่าครึ่ง ปริมาณก็เยอะมาก คุณภาพก็ยอดเยี่ยมสุดๆ ซึ่งเรื่องแบบนี้ไม่เคยมีมาก่อนเลย"

ทุกคนฟังจบต่างก็นิ่งเงียบ ไม่มีใครพูดอะไร และไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหน เรื่องง่ายๆ แท้ๆ แต่กลับบานปลายจนควบคุมไม่ได้เสียแล้ว

จะหาคนไปเอาคืนงั้นหรือ ล้อเล่นน่า ตอนนี้มันเป็นแค่เรื่องเด็กๆ ทะเลาะวิวาทกัน ถ้าผู้ใหญ่ต้องออกหน้าไปเอาคืน ไม่ว่าจะชนะหรือแพ้ก็ไม่มีเหตุผลจะไปอธิบายกับใครได้แล้ว

อีกอย่าง เรื่องที่รุ่ยหนิงก็ถือว่าจบลงไปแล้ว หากทางนี้ยังไม่ยอมเลิกราตามตอแยไม่หยุด คิดว่าทางโน้นเป็นพวกเคี้ยวง่ายหรือไง สิ่งที่บรรดาผู้ใหญ่ต้องแก้ไขในตอนนี้คือการตอบโต้กลับของอีกฝ่ายต่างหาก

"นายกสมาคมอู๋ พอจะให้หลานชายคุณโทรหาคนแซ่ถานคนนั้นสักหน่อยได้ไหม เพื่อสอบถามดูสถานการณ์ พวกเราออกหน้าคงไม่สะดวก" ไต้หนานเซิงถามขึ้น

นายกสมาคมอู๋นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบว่า "ผมจะลองดูแล้วกัน แต่ถ้าทางโน้นยังไม่หายโมโห เรื่องนี้คงยุ่งยากแล้วล่ะ"

เสี่ยถานสุขภาพไม่ค่อยดี จึงเข้านอนแต่หัวค่ำ

ล่วงเข้าช่วงดึกตอนตีสองกว่าๆ จู่ๆ โทรศัพท์ของเขาก็ดังลั่นขึ้นมา เขาขี้เกียจจนไม่อยากจะรับสาย แต่โทรศัพท์เจ้ากรรมก็ยังแผดเสียงไม่หยุด พองัวเงียหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูก็ถึงกับตื่นเต็มตาทันที เป็นสายจากเว่ยหัวที่ผิงโจว แม้ทั้งสองคนจะเป็นเพื่อนกันจริงๆ แต่ก็ไม่เคยโทรหากลางดึกแบบนี้มาก่อนเลย

เสี่ยถานตั้งสติให้สงบลง กดรับสายแล้วเอ่ยปากว่า "เหล่าเว่ย มีเรื่องอะไรเหรอ ทำไมโทรหาฉันกลางดึกแบบนี้" ในใจของถานฮุยแอบหวังลึกๆ ว่าเว่ยหัวคงจะไม่เอ่ยชื่อฉู่เทียนเสียงออกมาหรอกนะ

ทว่ากลับได้ยินปลายสายตอบกลับมาว่า "เหล่าถาน ต้องขอโทษด้วยจริงๆ นะ หลานชายของนายน่ะมีเรื่องแล้วล่ะ คุณชายบ้านนายกสมาคมไต้พาคนสองสามคนไปดักเล่นงานหลานชายนายเข้า..."