ตอนที่ 59 หนึ่งเตะหนึ่งหมัด

ฟู่หลินเพิ่งจะก้าวลงจากรถ ก็เห็นชายฉกรรจ์ร่างกำยำสี่คนกระโดดลงมาจากรถคันข้างหน้าแล้วเดินตรงเข้ามาหาเขา ทันทีที่เขาอ้าปากจะพูด ชายคนที่เดินนำหน้าสุดก็ชิงพูดขึ้นว่า "หลบไปข้างๆ อย่าหาเรื่องใส่ตัว กูมาหาไอ้หนุ่มบนรถ"

ฉู่เทียนเสียงเห็นว่าคนที่เดินนำมาคืออาหลง จึงรีบเปิดประตูรถก้าวลงไป เพราะกลัวว่าฟู่หลินจะเสียเปรียบ

ฟู่หลินเห็นคนพวกนี้ตั้งใจจะมาหาเรื่องฉู่เทียนเสียง จึงรีบตะโกนบอก "เทียนเสียง กลับขึ้นรถไป เดี๋ยวฉันโทรแจ้งตำรวจเอง"

พอพวกนั้นได้ยินที่ฟู่หลินตะโกน ชายคนหนึ่งก็พุ่งเข้ามาคว้าตัวฟู่หลินไว้ ก่อนจะเงื้อมือตบหน้าฉาดใหญ่ไปสองที จากนั้นก็ล้วงโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋าเสื้อของเขาแล้วทุ่มลงพื้นอย่างแรงจนโทรศัพท์พังยับเยินแตกเป็นเสี่ยงๆ มุมปากของฟู่หลินเริ่มมีเลือดไหลซึมออกมา

ฉู่เทียนเสียงขมวดคิ้วเล็กน้อยพลางพูดกับอาหลง "ปล่อยเขา เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขา"

อาหลงหัวเราะเหี้ยม "ไอ้หนู กล้ามาล่วงเกินกู วันนี้กูจะทำให้มึงรู้ซึ้งว่าผลลัพธ์มันจะเป็นยังไง"

ฉู่เทียนเสียงยืนนิ่งอยู่กับที่แล้วเอ่ยถาม "นายเป็นใครกันแน่ ฉันไม่รู้จักนาย"

อาหลงพูดว่า "เดี๋ยวพอกูซัดมึงเสร็จ มึงก็จะรู้เองว่ากูเป็นใคร"

ฉู่เทียนเสียงถอนหายใจออกมาหนึ่งทีแล้วพูดว่า "ก็ได้ แต่ปล่อยเขาก่อน เขาเป็นแค่คนขับรถ ไม่เกี่ยวอะไรด้วยเลย" พูดพลางชี้ไปที่ฟู่หลิน "ฉันรับรองว่าเขาจะไม่แจ้งตำรวจและไม่หนีไปไหนแน่นอน"

อาหลงหันไปสั่งพวกพ้อง "ปล่อยมัน แต่อย่าให้มันหนีไปได้"

จากนั้นก็หันกลับมาพูดกับฉู่เทียนเสียง "ยอมให้กูซัดสักยก แล้วกูจะบอกมึงเองว่าทำไม"

ฉู่เทียนเสียงขยับหัวไหล่เบาๆ ถอดเสื้อสูทวางไว้บนฝากระโปรงหน้ารถของตัวเอง แล้วถามขึ้นว่า "มั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอ"

อาหลงแสยะยิ้มชั่วร้าย "ซัดคนอย่างมึงไม่ต้องใช้ความมั่นใจหรอกโว้ย!"

อาหลงเป็นพวกคลั่งการต่อสู้ ชื่นชอบการฝึกวิชาบู๊มาตั้งแต่เด็ก คนที่เขาเรียกมาด้วยในครั้งนี้ล้วนเป็นศิษย์ร่วมสำนักจากโรงเรียนสอนศิลปะการต่อสู้เดียวกันทั้งสิ้น

สิ้นเสียงพูด อาหลงก็ก้าวเท้าพุ่งไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เหวี่ยงหมัดฮุกซ้ายเข้าใส่ศีรษะของฉู่เทียนเสียงอย่างดุดัน ฉู่เทียนเสียงไม่ขยับตัว ยืนจับจ้องหมัดนั้นตาไม่กะพริบ กระทั่งหมัดเข้าใกล้ศีรษะของอาเสียงไม่ถึงสองนิ้ว อาเสียงก็เอียงศีรษะไปด้านข้างเล็กน้อย หมัดซ้ายของอาหลงจึงเฉียดผ่านใบหน้าของฉู่เทียนเสียงไปเพียงปลายก้อย

ก่อนที่ท่าจะสิ้นสุดแรง อาหลงก็ขยับเท้าตามไปอีกครึ่งก้าว ปล่อยหมัดขวาตรงที่ทรงพลังเข้ากระแทกหน้าอกของฉู่เทียนเสียงอย่างหนักหน่วง หมัดแรกเป็นเพียงหมัดลวง มีเป้าหมายเพื่อให้ช่วงล่างของฉู่เทียนเสียงเสียหลัก จากนั้นค่อยปล่อยหมัดตรงซัดเข้าเต็มแรงที่กลางอก

หากหมัดนี้เข้าเป้า ซี่โครงจะหักหรือไม่ค่อยว่ากัน แต่อย่างน้อยฉู่เทียนเสียงคงลุกไม่ขึ้นไปอีกพักใหญ่แน่นอน

ไวเท่าความคิด เมื่อฉู่เทียนเสียงเห็นหมัดขวาตรงอันดุดันทรงพลังของอาหลง เขาก็ก้าวขาขวาถอยหลังไปหนึ่งก้าวสั้นๆ ร่างกายเอนไปข้างหลังอย่างฉับพลัน หลบหมัดขวาตรงของอาหลงไปได้อย่างเฉียดฉิว ทันทีที่เท้าขวาของฉู่เทียนเสียงเหยียบพื้นมั่นคง ก็อาศัยแรงส่งจากการถอยหลังหมุนตัวสามร้อยหกสิบองศา ตวัดเตะกวาดขาซ้ายเข้าใส่ศีรษะของอาหลงอย่างรวดเร็วปานแส้ฟาด อาหลงหลบไม่ทัน ถูกเตะเข้าที่ต้นคอเต็มแรงจนล้มคว่ำลงไปทันที

คนถึงกับหมดสติไปในพริบตา

พรรคพวกอีกสามคนของอาหลงถึงกับยืนอึ้งตะลึงงันอยู่ตรงนั้น นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน แค่ปะทะกันยกเดียวก็ร่วงไปกองกับพื้นแล้ว นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว สรุปว่าใครกำลังจะซัดใครกันแน่

สองคนที่ยืนอยู่ด้านหน้าสบตากันแวบหนึ่ง ก่อนจะกัดฟันอำมหิต ชักมีดออกจากอกเสื้อแล้วพุ่งเข้าใส่ฉู่เทียนเสียงอย่างบ้าคลั่ง ฉู่เทียนเสียงพุ่งสวนขึ้นไป ก้มหัวหลบคมมีดที่คนแรกตวัดฟันขวางมา จากนั้นก็สืบเท้าเฉียงไปด้านข้าง จังหวะนั้นเป็นตอนที่คนแรกฟันมีดจนสุดแรงส่งและยังไม่ทันได้ดึงแขนกลับ ฉู่เทียนเสียงก็เหวี่ยงหมัดขวาเสยเข้าที่รักแร้ข้างขวาที่ถือมีดของอีกฝ่ายจากล่างขึ้นบนอย่างรุนแรง

"อ๊าก!"

เสียงร้องโหยหวนที่ไม่เหมือนเสียงมนุษย์ดังลั่น ชายคนนั้นกระเด็นลอยออกไปไกลกว่าสามเมตร มือซ้ายกุมแขนขวาลงไปนอนกลิ้งทุรนทุรายบนพื้นด้วยความเจ็บปวด แขนขวาทั้งข้างแทบจะหลุดกระเด็นออกจากหัวไหล่ เสียงกรีดร้องโหยหวนเหมือนหมาป่า ชายอีกคนที่อยู่ข้างหลังยังคงถือมีดค้างอยู่กลางอากาศ ทว่าขากลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับที่ ไม่กล้าขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เมื่อเห็นเพื่อนร่วมก๊วนลงไปนอนกลิ้งร้องครวญครางไม่หยุด เป้ากางเกงของเขาก็เปียกชุ่มเป็นวงกว้างจนฉี่ราดออกมา

ฉู่เทียนเสียงไม่แม้แต่จะมองสองคนที่เหลืออยู่ เขากวักมือเรียกฟู่หลินแล้วเอ่ยว่า "พี่ฟู่ มานี่เถอะครับ"

ฟู่หลินเดินทื่อๆ เข้ามา ตัวเขาเองก็ตกใจกับการลงมือของฉู่เทียนเสียงจนขวัญหนีดีฝ่อ ฉู่เทียนเสียงหยิบทิชชู่ออกมายื่นให้ฟู่หลิน ฟู่หลินเช็ดเลือดที่มุมปากพลางเบิกตากว้างมองฉู่เทียนเสียง น้องชายคนนี้ซัดทีเดียวร่วงไปทีละคน นี่...นี่มันดุร้ายเกินไปแล้ว

ฉู่เทียนเสียงหันไปพูดกับสองคนที่เหลือ "ฉันไม่รู้จักพวกแก แล้วก็ไม่รู้ว่าทำไมต้องมาหาเรื่องวิวาทกับฉัน แต่ในเมื่อพวกแกแพ้แล้ว ก็จงสำนึกตัวไว้บ้าง พี่ชายฉันโดนตบไปสองฉาด ฉาดละห้าแสน พรุ่งนี้เช้าเอาไปส่งให้ฉันที่โรงแรม อย่ามาอ้างว่าหาฉันไม่เจอ"

พูดจบ เขาก็ส่งสัญญาณให้ฟู่หลินขึ้นรถ พอจวนจะปิดประตูรถ ฉู่เทียนเสียงก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงตะโกนบอกสองคนนั้นว่า "แล้วก็ พรุ่งนี้ซื้อโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่มาส่งให้ด้วยนะ รีบใช้อยู่"

รถแล่นฉิวจากไปในพริบตา

สองคนที่เหลือรีบหามสองคนที่นอนอยู่บนพื้นขึ้นรถ แล้วรีบบึ่งตรงไปยังโรงพยาบาลทันที

พอกลับถึงโรงแรม ฟู่หลินตามฉู่เทียนเสียงเข้ามาในห้อง เขาเอ่ยอย่างอึกอักว่า "เทียนเสียง เรื่องนี้ต้องรีบบอกเสี่ยถานแล้วละ ฉันกลัวว่าจะรับผิดชอบไม่ไหว เสี่ยถานกำชับกับฉันครั้งแล้วครั้งเล่าว่าต้องดูแลความปลอดภัยของนายให้ได้ แต่ฉันกลับทำไม่ได้"

ฉู่เทียนเสียงรู้ว่าน่าจะเป็นเรื่องจากงานประมูลเอกชนรุ่ยหนิง แต่เขายังไม่แน่ใจว่าคนพวกนั้นมีที่มาที่ไปอย่างไรกันแน่ เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยว่า "พี่ฟู่ ไม่เกี่ยวกับพี่หรอกครับ ไม่ต้องกังวล เรื่องนี้มีที่มาที่ไปอยู่ เดี๋ยวผมโทรหาลุงถานเอง แกไม่ตำหนิพี่หรอก วางใจเถอะครับ" เขาหว่านล้อมพูดจาปลอบประโลมอยู่นานกว่าจะกล่อมให้ฟู่หลินยอมกลับบ้านไปได้