ตอนที่ 58 ลมผันเมฆเปลี่ยน

จังหวะนั้นเอง ผู้บริหารของฝ่ายผู้จัดงานก็เดินมาคารวะสุราตามโต๊ะ คนทั้งโต๊ะรีบลุกขึ้นยืนทันที ต่างฝ่ายต่างคุ้นเคยกันดีจึงทักทายกันถ้วนหน้า มีเพียงฉู่เทียนเสียงที่เป็นไอ้หนุ่มหน้าใหม่อยู่คนเดียว ไม่รู้จักใครสักคน ไม่สิ เขารู้จักนายกสมาคมอู๋ที่อยู่ในกลุ่มผู้บริหารคนหนึ่ง แต่นายกสมาคมอู๋จะจำเขาได้หรือไม่นั้น ตัวเขาเองก็ไม่แน่ใจเลยสักนิด

นายกสมาคมอู๋ทักทายปราศรัยกับทุกคนอยู่ดี ๆ พลันเหลือบไปเห็นฉู่เทียนเสียงในฝูงชน เขาจึงถือจอกเหล้าเดินตรงรี่เข้ามาข้างกายฉู่เทียนเสียง ยกแก้วขึ้นแล้วกล่าวว่า "น้องชาย เคยเจอกันตั้งหลายหนแล้ว ยังไม่ทราบนามอันสูงส่งของนายเลย"

ฉู่เทียนเสียงรีบค้อมตัวลงกล่าวว่า "สวัสดีครับนายกสมาคมอู๋ ผมชื่อฉู่เทียนเสียง ติดตามอาถานมาเรียนรู้การค้าหยกครับ ขอท่านช่วยชี้แนะด้วยครับ"

นายกสมาคมอู๋หัวเราะร่าเสียงดัง "ฉันจะกล้าไปชี้แนะยอดฝีมืออย่างเธอได้ยังไง คมผ่ามีดนั้นน่ะ ราวกับหัตถ์พระเจ้าแท้ ๆ ทำเอาคนแก่รุ่นลายครามกลุ่มนั้นเสียหน้ากันหมด"

เสียงสัญญาณเตือนภัยในใจของฉู่เทียนเสียงดังระงมทันที 'นายกสมาคมอู๋คนนี้คิดจะทำอะไรกันแน่'

ฉู่เทียนเสียงรีบส่งยิ้มเจื่อนแล้วพูดว่า "ผมแค่ขีดส่งเดชไปเรื่อย ฟลุกน่ะครับ ฟลุกจริง ๆ"

นายกสมาคมอู๋ถามต่อ "เสี่ยถานกับเสี่ยไต้ไม่ได้มาหรอกหรือ"

"อีกวันสองวันนี้ก็ถึงครับ พอดีติดธุระนิดหน่อย"

"เจ้าหนุ่ม กินดื่มให้เต็มที่นะที่นี่ มีเรื่องอะไรก็โทรหาฉันได้" พูดพลางยื่นนามบัตรใบหนึ่งให้ ฉู่เทียนเสียงจึงใช้สองมือรับไว้

พอกลุ่มผู้บริหารเดินจากไป ทุกคนเพิ่งจะนั่งลง อาหลงก็จ้องเขม็งไปที่ฉู่เทียนเสียงแล้วเอ่ยถาม "ไอ้หนู แกไม่ซื่อเลยนี่หว่า"

คำพูดของนายกสมาคมอู๋เมื่อครู่นี้ทุกคนย่อมฟังออกอย่างแจ่มแจ้ง รอยผ่ามีดสุดท้ายในงานประมูลเอกชนที่รุ่ยหนิงคือไอ้หนุ่มนี่เป็นคนขีดเส้น ระยะห่างเพียงแค่หนึ่งเซนติเมตร แต่กลับเป็นความแตกต่างระหว่างสวรรค์กับนรก

แหล่งกระจายสินค้าหยกหลายแห่งในแถบหลิงหนานต่างติดต่อกันใกล้ชิด มีข่าวสารอะไรเพียงพริบตาเดียวก็กระจายไปทั่วหล้า การเดินทางไปรุ่ยหนิงของนายกสมาคมไต้ถูกคนหลอกต้มไปหกสิบกว่าล้านจนเป็นลมล้มพับคาที่ ถือเป็นข่าวระเบิดสะท้านวงการ ขายหน้าชนิดกู่ไม่กลับจริง ๆ โดยเฉพาะข่าวลือตามตลาดที่มีหลากหลายเวอร์ชันแพร่สะพัดไปทั่ว จนท้ายที่สุดด้วยการโหมกระพือของพวกหวังผลบางคน ก็กลายเป็นว่าคนฮวาหลินสู้คนรุ่ยหนิงไม่ได้ ถูกคนรุ่ยหนิงขูดรีดเอาไปหน้าด้าน ๆ ถึงหกสิบล้าน

ตระกูลไต้เองก็ปั่นป่วนวุ่นวายไปทั่ว พอผู้เฒ่ากลับมาก็เข้าโรงพยาบาลตรวจร่างกาย ตัวเขาเองไม่ได้พูดอะไร ทว่าไต้หนานเซิงพี่ใหญ่ตระกูลไต้กลับซ้อมหลานชายที่ผู้เฒ่าพาไปด้วยเสียจนน่วม ตอนนี้ไต้หนานเซิงเป็นผู้ดูแลตระกูล ทุกเรื่องในบ้านล้วนขึ้นอยู่กับเขา นายกสมาคมไต้ยังมีบุตรชายคนเล็กอีกคนอายุเพิ่งสามสิบกว่าปี ตั้งแต่วัยเยาว์ก็ชอบฟันดาบประลองยุทธ์ ไม่ชอบทำการค้า ถึงอย่างไรเขาก็ไม่ขัดสนเรื่องเงิน แม้เขาจะไม่ได้เกิดจากมารดาเดียวกับพี่ใหญ่ แต่กลับเป็นที่รักใคร่เอ็นดูของผู้เฒ่ายิ่งนัก ทั้งยังเคารพพี่ใหญ่เป็นอย่างมาก พอได้ยินว่าบิดาถูกเล่นงานลับหลังที่รุ่ยหนิงก็คิดจะยกพวกไปบุกรุ่ยหนิงทันที แต่ถูกไต้หนานเซิงออกคำสั่งห้ามไว้อย่างเด็ดขาด

ครั้งนี้ตระกูลของเขาก็มีหินไม่น้อยเข้าสู่งานประมูลกลาง เสี่ยวไต้ติดตามพี่ใหญ่มาเที่ยวเล่น ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอคนคุ้นเคยที่โต๊ะเหล้า เพียงแต่เป็นความคุ้นเคยแบบมีหนี้แค้นกันเสียมากกว่า

ฉู่เทียนเสียงกล่าวว่า "ตอนนั้นผมก็แค่ขีดส่งเดชจริง ๆ ผ่าเสร็จผมก็ไม่ได้ดู ผมพูดผิดตรงไหนเหรอครับ"

อาหลงกำลังจะอ้าปาก ลุงจางคนนั้นก็ชิงพูดขึ้นมาก่อน "คนหนุ่มรู้จักซ่อนคมมันก็เป็นเรื่องดี แต่ภายหลังพวกเธอไม่ได้เอาหินก้อนนั้นกลับไปหรอกเรอะ"

ฉู่เทียนเสียงยิ้มพลางกล่าวว่า "พี่ชายท่านนี้ถามถึงเรื่องในเหตุการณ์ตอนนั้น ไม่ได้ถามถึงหลังจากนั้นสักหน่อย ผมก็เลยไม่ได้เล่ายังไงล่ะครับ"

อาหลงตบโต๊ะคิดจะลุกพรวดขึ้นมา ลุงจางก็ปรามขึ้นว่า "เจ้าหนุ่ม ลูกไม้ตื้น ๆ แบบนี้มันไม่ขำหรอกนะ"

จวงเซิ่งเห็นว่ากลิ่นดินปืนเริ่มคละคลุ้ง จึงพูดขึ้นด้วยความไม่สบอารมณ์อยู่บ้าง "เรื่องที่รุ่ยหนิงฉันเองก็ได้ยินมาเหมือนกัน ตอนนั้นทั้งสองฝ่ายก็ไม่มีข้อโต้แย้งไม่ใช่หรือไง ทำไมตอนนี้ถึงได้มีเรื่องมีราวเยอะแยะนักล่ะ"

จวงเซิ่งเองก็เป็นระดับขาใหญ่ในเถิงชง ผ่านร้อนผ่านหนาวมาสารพัด มีอะไรบ้างที่ไม่เคยเจอ พอเห็นคนบ้านเดียวกันถูกรังแก ก็รู้สึกไม่สบอารมณ์แทน

ฉู่เทียนเสียงกล่าวว่า "พี่จวง ไม่เป็นไรครับ ตอนนั้นในเหตุการณ์มีคนตั้งเยอะแยะ เป็นพยานได้หมด คมผ่าสุดท้ายผมเป็นคนขีด แต่ละคนมองหินไม่เหมือนกัน จะมาหาเรื่องคิดบัญชีย้อนหลังเพราะผ่าได้ราคาพุ่งงั้นเหรอครับ แล้วถ้าผ่าแตกเจ๊งขึ้นมาล่ะ จะคืนเงินให้ไหมล่ะครับ"

อาหลงตวาดด้วยความโกรธ "ฮึ ไอ้หนู แกแน่มากนะ" พูดจบก็ลุกขึ้นสะบัดก้นเดินจากไป

ลุงจางปรายตามองฉู่เทียนเสียงอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่ง แล้วไม่พูดอะไรอีกเลย

จวงเซิ่งกระซิบกับฉู่เทียนเสียงว่า "น้องชาย ฝีมือพนันหินไม่เบาเลยนี่นา เรื่องวันนั้นเขาลือกันสะพัดเป็นคุ้งเป็นแคว โดยเฉพาะรอยขีดเส้นของนายน่ะ เล่าลือกันจนบ้าคลั่งไปหมดแล้ว"

ฉู่เทียนเสียงกระซิบตอบเช่นกันว่า "พี่จวง อย่าไปฟังข้างนอกเขาลือมั่วเลยครับ มีโอกาสผมจะไปเยี่ยมท่านที่เถิงชงนะครับ" จวงเซิ่งกล่าวว่า "น้องชาย ในเมื่อนายเรียกฉันว่าพี่ ต่อไปก็ไม่ต้องเรียกท่านแล้วล่ะ เรียกเสียฉันแก่ไปหมด" อาเสียงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้ารับรัว ๆ

จวงเซิ่งกล่าวต่ออีกว่า "หาเวลาว่างไปเที่ยวเถิงชงบ้างสิ ที่นั่นก็มีการพนันหินไม่น้อยเลย หลายก้อนยังเป็นหินเก่าที่เก็บสะสมมานานหลายปี พวกเราจะได้แลกเปลี่ยนความรู้กัน" ฉู่เทียนเสียงรีบกล่าวขอบคุณ

บรรยากาศบนโต๊ะเหล้าอันอึดอัดไม่มีใครเอ่ยปากพูดอะไรอีก ฉู่เทียนเสียงเห็นว่าอยู่ไปก็น่าเบื่อ จึงเอ่ยลาทุกคนแล้วเดินออกมา

เขาเดินพ้นประตูใหญ่ของร้านอาหาร ฟู่หลินเห็นเขาออกมาก็รีบปรี่เข้ามาทักทาย งานเลี้ยงเหล้าแบบนี้ตนไม่มีคุณสมบัติพอจะเข้าไป

เมื่อขึ้นรถ ฟู่หลินก็ขับพาฉู่เทียนเสียงกลับโรงแรม เพิ่งแล่นออกไปได้ไม่ถึงสิบนาที ฟู่หลินก็เหยียบเบรกกะทันหัน ทำเอาฉู่เทียนเสียงสะดุ้งโหยง เขากำลังก้มหน้าดูโทรศัพท์มือถืออยู่ ศีรษะเกือบจะกระแทกเข้ากับกระจกหน้ารถ ฟู่หลินเองก็มีสีหน้าตื่นตระหนก เห็นเพียงรถออฟโรดคันหนึ่งจอดขวางหน้ารถของพวกเขาไว้ เคราะห์ดีที่รถทั้งสองคันไม่ชนกัน

ฟู่หลินตั้งสติได้ก็ผลักประตูก้าวลงจากรถ เขาจะดูให้รู้เรื่องว่ารถคันข้างหน้านี่มันเป็นอะไร ไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วหรือไง