ตอนที่ 57 คลื่นลมก่อตัวอีกครา

งานประมูลกลางผิงโจวแห่งแดนหลิ่งหนานช่วงปลายปีกำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า ช่วงนี้แม้จะมีเรื่องราวเกิดขึ้นมากมาย แต่ฉู่เทียนเสียงก็ยังคงทยอยรับซื้อหินดิบเข้ามาเรื่อยๆ ในโกดังสะสมหินไว้ได้สามถึงสี่สิบก้อนแล้ว ทั้งสี่คนปรึกษากันว่าจะนำหินยี่สิบกว่าก้อนไปลองเชิงในงานประมูลกลาง ฉู่เทียนเสียงกับหลี่เจี๋ยจึงเริ่มลงมือผ่าหินและขัดเงาหน้าตัด

ง่วนอยู่เกือบสิบวันกว่างานทั้งหมดจะเสร็จสิ้น เสี่ยถานก็โทรศัพท์เข้ามา บอกให้ฉู่เทียนเสียงรีบส่งหินไปยังผิงโจว เพราะเวลาเหลือน้อยแล้ว เขาให้ที่อยู่กับฉู่เทียนเสียงและบอกว่าส่งของเสร็จแล้วให้นั่งเครื่องบินไปลงที่หยางเฉิง จากนั้นค่อยต่อรถไปผิงโจว ทุกคนจะไปรวมตัวกันที่นั่น

เส้นทางนี้ฉู่เทียนเสียงคุ้นเคยเป็นอย่างดี พอลงเครื่องบินที่สนามบินไป๋หยุนในหยางเฉิง เขาก็เรียกแท็กซี่มุ่งหน้าตรงไปยังผิงโจวทันที

ผิงโจวคล้ายคลึงกับรุ่ยหนิง ตรงที่เป็นเมืองระดับอำเภอเหมือนกัน หากไม่มีหยก เมืองระดับอำเภอแห่งนี้คงไม่มีชื่อเสียงเรียงนามอะไร แต่ทว่าตอนนี้ ไม่ว่าจะเป็นในประเทศ ฮ่องกง ไต้หวัน หรือประเทศแถบเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ คนที่ทำธุรกิจหยกไม่มีใครไม่รู้จักกำไลหยกของผิงโจว

เมื่อถึงโรงแรมที่จองไว้ ฉู่เทียนเสียงเช็กอินเสร็จก็เข้าห้องพัก เตรียมจะโทรศัพท์หาพวกพ้อง แต่ยังไม่ทันได้กดโทร ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น ฉู่เทียนเสียงเปิดประตูห้อง เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้อง ชายผู้นั้นเอ่ยถามขึ้นว่า "ขอโทษนะครับ คุณคือเสี่ยฉู่ที่มาจากรุ่ยหนิงหรือเปล่าครับ"

"ผมฉู่เทียนเสียง มาจากรุ่ยหนิงครับ ไม่ทราบว่าคุณคือใครครับ"

"สวัสดีครับเสี่ยฉู่ ผมชื่อฟู่หลิน ประจำอยู่ที่สำนักงานสาขาของเสี่ยถานครับ เสี่ยถานสั่งให้ผมมาดูแลคุณครับ"

ฉู่เทียนเสียงรู้เรื่องนี้อยู่แล้ว เขารีบเชิญฟู่หลินเข้ามาในห้อง เมื่อพูดคุยกันดู ฟู่หลินอายุมากกว่าฉู่เทียนเสียงแปดปี แต่ทนลูกตื๊อของฉู่เทียนเสียงไม่ไหว ฉู่เทียนเสียงจึงเรียกฟู่หลินว่าพี่ฟู่ ส่วนฟู่หลินเรียกเทียนเสียง ทั้งสองถึงได้ยุติข้อถกเถียงเรื่องสรรพนามลงได้

"พี่ฟู่ เสี่ยถานจะมาถึงเมื่อไหร่ครับ" ฉู่เทียนเสียงถาม

"กำหนดเดิมคือเมื่อวานควรจะถึงแล้วครับ แต่วันนี้โทรไป เสี่ยถานบอกว่ายังมีธุระต้องจัดการ คาดว่าคงอีกสักวันสองวันครับ"

"เทียนเสียง แผนการช่วงสองสามวันนี้เป็นแบบนี้ครับ พรุ่งนี้เช้าพวกเราจะเอาหินไปส่งที่ลานสินค้า ส่งมอบให้ผู้จัดงาน จากนั้นตอนค่ำจะมีงานเลี้ยง นายต้องไปร่วมงานด้วย นี่เป็นคำสั่งของเสี่ยถาน นายยังไม่ได้เป็นสมาชิกของผิงโจว ถือว่าไปร่วมงานในฐานะตัวแทนของเสี่ยถาน คนที่มาร่วมงานเลี้ยงส่วนใหญ่คือรายใหญ่ที่ส่งของให้งานประมูลครั้งนี้ นี่ก็เป็นครั้งแรกที่พวกเราเข้าร่วม เมื่อก่อนเรามีแต่ไปซื้อของ คราวนี้เปลี่ยนมาเป็นผู้ส่งของแทนครับ"

"อีกสามวัน งานประมูลกลางก็จะเริ่มขึ้น จัดทั้งหมดหนึ่งสัปดาห์ ระหว่างนี้นายจะเดินดูในงานประมูลกลางก็ได้ ถ้าไม่อยากดู ฉันจะพานายไปเดินเล่นแถวนี้ แต่แถวนี้ก็ไม่มีวิวทิวทัศน์อะไรหรอก แล้วแต่นายเลย"

ฉู่เทียนเสียงครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วกล่าวว่า "เรื่องอื่นเอาไว้ก่อน พรุ่งนี้ส่งของให้เรียบร้อย จัดการขั้นตอนต่างๆ ให้เสร็จก่อนแล้วค่อยว่ากันครับ"

ฟู่หลินตอบว่า "ไม่มีปัญหาครับ ของอยู่ที่สำนักงานสาขาแล้ว รถกับคนงานฉันก็จ้างไว้หมดแล้ว ถึงเวลานั้นพวกเราแค่ไปคอยดูความเรียบร้อยก็พอ"

การส่งของเป็นไปอย่างราบรื่น ตกค่ำ ณ โรงแรมระดับสี่ดาวแห่งหนึ่ง ผู้จัดงานได้จัดงานเลี้ยงต้อนรับ บรรดาผู้นำสมาคมและผู้มีอิทธิพลในวงการหยกจากทั่วสารทิศมารวมตัวกัน โถงจัดเลี้ยงจัดโต๊ะไว้หลายสิบโต๊ะ ฉู่เทียนเสียงเดินตามเจ้าหน้าที่ต้อนรับไปยังที่นั่งของตน คนที่นี่ฉู่เทียนเสียงไม่รู้จักใครเลยสักคน จึงได้แต่นั่งเฉยๆ อยู่คนเดียว

ในงานมีพิธีการเรียบง่าย ผู้นำกล่าวเปิดงาน นายกสมาคมกล่าวสุนทรพจน์ แขกผู้มีเกียรติกล่าวอวยพร จากนั้นก็เริ่มกินดื่มกัน โต๊ะของฉู่เทียนเสียงมีสิบคน มีสามคนมาจากยูนนาน ส่วนที่เหลือเป็นพ่อค้ารายใหญ่ในท้องถิ่น ซึ่งส่งของให้งานประมูลกลางเป็นประจำอยู่แล้ว ทุกคนจึงคุ้นเคยกันดี

ข้างๆ ฉู่เทียนเสียงมีชายวัยกลางคนคนหนึ่งนั่งอยู่ พอได้ยินสำเนียงการพูดก็รู้ทันทีว่าเป็นคนยูนนาน คุยไปคุยมาก็เริ่มสนิทกับฉู่เทียนเสียง ชายคนนี้เป็นคนเถิงชงในมณฑลยูนนาน แซ่จวง นิสัยดี เข้ากับคนง่าย

"น้องชาย นี่เพิ่งเคยเจอนายครั้งแรกนะ คนรุ่ยหนิงอย่างพวกนายไม่ค่อยมีใครส่งของมาที่งานประมูลกลางผิงโจวเท่าไหร่ พวกนายชอบเล่นหินพนันกันมากกว่า"

"พี่จวง หลังจากนี้ผมคงต้องมาบ่อยๆ วันหน้าคงต้องรบกวนพี่ช่วยดูแลชี้แนะผมด้วยนะครับ"

"ไม่มีปัญหาเลยน้องชาย คนแถวนี้ฉันคุ้นเคยดี มีปัญหาอะไรมาหาฉันได้เลย"

จวงเซิ่งเป็นขาประจำของงานประมูลกลางผิงโจว บริษัทของเขาเน้นนำเข้าหินเปิดหน้าผ่าครึ่งจากพม่า แล้วนำมาปล่อยขายในงานประมูลกลางในประเทศ หน้าร้านที่เถิงชงแทบจะมีไว้ประดับเฉย ๆ การส่งของเข้างานประมูลกลางอย่างเดียวช่วยตัดขั้นตอนการขายไปได้มาก ทั้งยังไม่ต้องคอยปวดหัว ทว่ามันจมทุนมหาศาล เงินไม่หนาจริงเล่นไม่ได้

ฉู่เทียนเสียงตั้งใจจะผูกมิตรไว้บ้าง จึงหยิบนามบัตรออกมายื่นให้คนร่วมโต๊ะอย่างนอบน้อมทีละคน ทุกคนต่างก็แลกนามบัตรกลับมา ฉู่เทียนเสียงยังหนุ่มแน่นปากหวาน จึงได้รับไมตรีจิตกลับมาไม่น้อย พอเหลืออีกแค่สองสามคน ฉู่เทียนเสียงเดินไปตรงหน้าชายวัยสามสิบกว่าปีคนหนึ่ง เขายื่นนามบัตรให้ อีกฝ่ายรับไปกวาดตามองแวบหนึ่งแล้วเอ่ยปากถามลอย ๆ "มาจากรุ่ยหนิงเหรอ เรื่องงานประมูลเอกชนที่รุ่ยหนิงเมื่อช่วงก่อน นายได้ยินข่าวบ้างไหม"

ฉู่เทียนเสียงใจกระตุกวูบ แต่รีบปรับสีหน้ายิ้มแย้มตอบกลับไป "โชคดีที่ผมได้แวะไปดูมาเหมือนกันครับ ไม่ทราบว่าพี่มีอะไรจะชี้แนะหรือเปล่าครับ"

ชายคนนั้นขยับตัวนั่งหลังตรงแล้วพูดกับฉู่เทียนเสียง "ได้ยินว่าหินก้อนสุดท้ายราคาหกสิบกว่าล้านนั่นผ่าออกมาได้เนื้อแก้วเขียวจักรพรรดิ นายเห็นกับตาไหม"

ฉู่เทียนเสียงยิ้มพลางตอบ "ไม่เห็นจริง ๆ ครับ ตอนนั้นมีแต่พวกผู้หลักผู้ใหญ่ยืนมุงดูกันอยู่ ผมเลยไม่ได้เบียดเข้าไปดู"

แขกสูงวัยคนหนึ่งที่นั่งร่วมโต๊ะเอ่ยปรามชายหนุ่มวัยสามสิบกว่าปีขึ้นมา "อาหลง อย่าเที่ยวไปซักไซ้เรื่องไม่เป็นเรื่อง เรื่องมันผ่านไปแล้วก็ให้มันแล้วไป"

อาหลงหันกลับไปพูดกับผู้อาวุโสท่านนั้น "ลุงจาง ผมก็แค่ถามดูเฉย ๆ ลุงอย่าถือสาเลยครับ"

ฉู่เทียนเสียงแจกนามบัตรเสร็จก็กลับมานั่งที่เดิม จวงเซิ่งกระซิบเตือนฉู่เทียนเสียงเสียงเบา "อย่าไปมีเรื่องกับไอ้หมอนั่นเชียว มันเป็นลูกชายคนเล็กของนายกสมาคมไต้แห่งสมาคมฮวาหลิน สันดานอันธพาลตัวพ่อเลยล่ะ แต่นายก็ไม่ต้องกลัวไปหรอกนะ มีเรื่องอะไรมาหาฉันได้"

จวงเซิ่งเห็นว่าฉู่เทียนเสียงยังเด็ก ซ้ำยังเป็นคนบ้านเดียวกัน จึงจงใจแอบส่งสัญญาณเตือนเอาไว้ล่วงหน้า