ตอนที่ 56 ปิดฉากอย่างสมบูรณ์แบบ

ไต้หนานเซิงกลับไปที่โรงพยาบาล เห็นผู้เป็นพ่อกำลังเดินเล่นอยู่ที่ทางเดิน ก็รู้ว่าท่านไม่เป็นไรแล้ว จึงโล่งอกขึ้นมา เมื่อกลับเข้ามาในห้อง ไต้หนานเซิงก็เล่าสิ่งที่ไต้ตงพูดให้ผู้เป็นพ่อฟังอีกรอบ นายกสมาคมไต้จึงตกอยู่ในความครุ่นคิด

"ของชิ้นนั้นไม่มีทางถูกแน่ พูดได้ว่าล้ำค่าจนประเมินมิได้ คราวนี้ประมาทจนเสียการใหญ่จริง ๆ!"

ไต้หนานเซิงถาม "พ่อครับ ดูออกได้ยังไงครับ?"

"ในลานประมูลทั้งหมด มีแค่สามคนที่มองออกทะลุปรุโปร่งถึงมูลค่าของหินก้อนนั้น ตาเฒ่าซุนไม่ยอมออกหน้ามาตั้งหลายปี คราวนี้มาเมืองรุ่ยหนิงก็มุ่งเป้ามาที่หินก้อนนี้นี่แหละ"

"แล้วทำไมเขาถึงไม่เสนอราคาสูง ๆ ล่ะครับ?"

"แกคิดว่าเขาไม่ได้เสนอหรือไง? เขาเสนอน้อยกว่าพวกเราแค่แสนเดียวเท่านั้น"

"หา!" ไต้หนานเซิงแทบไม่อยากเชื่อว่าเรื่องพิลึกพิลั่นพรรค์นี้จะเกิดขึ้นจริง

"หนานเซิง ตอนนี้ปัญหาคือหินก้อนนั้นถูกผ่าหรือยัง ตามนิสัยของตาเฒ่าซุน ขอแค่ดูแม่นแล้วก็จะลงมือทันที เพราะงั้นโอกาสที่ยังไม่ได้ผ่าจึงมีสูงมาก อีกอย่างเวลาก็ไม่พอด้วย"

"พ่อครับ ผมก็ประเมินไว้แบบนั้นเหมือนกัน ถึงได้รีบกลับมา ไม่ได้ไปตอแยต่อ"

"แกทำถูกแล้ว แกแจ้งทางบริษัทที่ฮ่องกงให้จับตาดูความเคลื่อนไหวของตาเฒ่าซุนอย่างใกล้ชิด ทันทีที่หินก้อนนั้นปรากฏขึ้นมา ให้รายงานทันที"

"อีกอย่าง ในเมื่อแกมาแล้ว ก็ไปดูให้ทั่วหลาย ๆ ร้าน ทำความรู้จักกับพวกเถ้าแก่ไว้บ้าง ยังไงสินค้าส่วนใหญ่ก็ส่งออกไปจากที่นี่ มีประโยชน์ต่อการเติบโตของเราในภายหน้า แล้วก็ช่วยสืบเรื่องของเจ้าหนุ่มนั่นให้มากกว่านี้หน่อย ฉันคิดว่าเส้นที่เขาวาดไม่มีทางเป็นเรื่องบังเอิญแน่ ฝีมือระดับนี้ไปร่ำเรียนมาจากไหนกัน?"

ไต้หนานเซิงพยักหน้ารับคำ

วันที่สาม คนพม่าสองคนนั้นก็มาอีก คราวนี้ไม่ได้มามือเปล่า พวกเขายกกระสอบสานสองใบลงมาจากรถแล้ววางไว้บนพื้นในลานบ้าน คนพม่าคนที่มีอายุมากกว่าพูดกับไต้ตงที่นั่งอยู่ในลานบ้านว่า "ขอบคุณครับเสี่ยไต้ นี่เป็นน้ำใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ได้โปรดรับไว้ด้วยครับ เอ่อ เสี่ยไต้พอจะสะดวกขอคุยเป็นการส่วนตัวสักครู่ได้ไหมครับ?"

พวกไต้ตงกำลังนั่งคุยเล่นกันอยู่ พอฟังคนพม่าพูดจบ ก็ลุกขึ้นเดินนำขึ้นชั้นสองทันที หลังจากนั่งลงแล้ว คนพม่าก็พูดขึ้นว่า "เสี่ยไต้ ขอบคุณที่คุณยอมบอกข่าวเรื่องนั้นกับผม แต่ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง หวังว่าคุณจะเข้าใจนะครับ"

ไต้ตงยังคงสงบนิ่ง รอฟังคนพม่าพูดต่อ

"ผมอยากดูตู้เซฟที่คุณเช่าไว้ที่ธนาคาร คงสะดวกนะครับ" ประโยคนี้ไม่ได้เอ่ยถาม แต่เป็นน้ำเสียงเด็ดขาดที่ไม่ยอมให้ปฏิเสธ

ไต้ตงจ้องหน้าพวกเขาพลางกล่าวว่า "มันไม่ล้ำเส้นไปหน่อยเหรอ คุณคิดว่าผมกลัวคุณหรือไง?"

คนพม่ายิ้มบาง ๆ ก่อนจะพูดว่า "ผมย่อมรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่กลัวผม แต่คุณรู้ไหมครับ? ถ้า หากผมพูดว่าถ้า เรื่องนี้สืบหาความจริงให้กระจ่างไม่ได้ พวกเราสองคนก็กลับไปไม่ได้เหมือนกัน คุณคิดว่าพวกเราจะทำยังไงล่ะครับ?"

เมื่อพูดถึงตรงนี้ ชายหนุ่มคนนั้นก็เลิกชายเสื้อขึ้น เผยให้เห็นปืนพกกระบอกหนึ่งเหน็บอยู่ตรงเข็มขัดอย่างชัดเจน

พอไต้ตงเห็นปืนพก ก็โกรธจนหัวเราะออกมา "ดี ดี ดีจริง ๆ หินพรรค์นั้นก้อนเดียว ก่อเรื่องวุ่นวายได้ขนาดนี้ ได้ ตอนนี้ผมจะพาพวกคุณไปเดี๋ยวนี้แหละ"

"ไม่ต้องครับ คุณเรียกคนของคุณมาสักคน ให้ชัยสงไปกับเขา พวกเราจะรออยู่ที่นี่" เขาชี้ไปที่คนพม่าหนุ่ม

ไต้ตงไม่มีทางเลือก จึงทำได้เพียงเรียกถานฮุยขึ้นมา ให้เขานำคนพม่าไปดูที่ธนาคาร ผ่านไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง ทั้งสองคนก็กลับมา ชัยสงพยักหน้าให้คนพม่าคนที่มีอายุมากกว่า

คนพม่าผู้มีอายุมากกว่าหันกลับมาพูดกับไต้ตงว่า "ต้องขออภัยจริง ๆ ครับเสี่ยไต้ ไม่มีอะไรแล้วครับ ผมรู้ว่าพวกคุณเน้นซื้อหินดิบ ในมือผมมีอยู่เยอะมาก แถมราคายังถูก อีกสองสามวันผมจะเอามาให้คุณดูสักสองสามก้อน ครั้งนี้รบกวนคุณแล้วจริง ๆ" พูดจบ ทั้งสองคนก็เดินลงบันไดจากไป

ไต้ตงนั่งนิ่งไม่ขยับ ถานฮุยมองไต้ตง สื่อความหมายว่าช่วยอธิบายหน่อยสิ เฉินเจิ้งเซิงกับฉู่เทียนเสียงก็เดินตึงตังขึ้นบันไดมา ไต้ตงถึงได้เอ่ยปากพูด

"เรื่องนี้จบแล้ว"

"แล้วหยกสุ่ยโม่ในตู้เซฟนั่นมันเรื่องอะไรกัน?" ถานฮุยถาม

"หยกสุ่ยโม่อะไร?" เฉินเจิ้งเซิงได้ยินก็ชะงักไป

"นั่นเป็นความคิดที่ผุดขึ้นมาในหัวตอนนั้น ผมเลยใส่ไว้เป็นหลักประกัน ตอนนี้เห็นแล้วว่ามันได้ผล"

ไต้ตงอธิบายว่า "ตอนที่เรื่องมันแดงขึ้นมา ผมก็กลัวว่าจะอธิบายเรื่องตู้เซฟไม่เคลียร์ ตอนนั้นผมเลยซื้อหยกสุ่ยโม่ก้อนหนึ่งไปใส่ไว้ข้างใน"

"พวกลองคิดดูสิ พวกเราเพิ่งซื้อหินมาจากเฉินลี่ ก็รีบแจ้นไปเช่าตู้เซฟที่ธนาคารทันที ใครก็ต้องคิดว่ามีของดีกลัวหาย ถ้าไม่ใช่หินเกรดท็อปก้อนนั้นแล้วจะเป็นอะไรได้อีก ผมก็เลยคิดจะซื้อหินที่หน้าตาดูดีหน่อยสักก้อนมาสลับตัว ฟ้าเป็นใจแท้ ๆ ผมได้หยกสุ่ยโม่ก้อนใหญ่มา หน้าตามันเหมือนหยกเนื้อน้ำแข็งเปี๊ยบ พวกคนพม่าเลยนึกว่าพวกเราโง่เง่าเป็นหมู เอาขยะมามองเป็นของเลอค่า ซ้ำยังกลัวหายจนต้องโร่ไปเช่าตู้เซฟธนาคาร"

"แต่อิทธิพลของพวกคนพม่านี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ ขนาดเรื่องเช่าตู้เซฟยังสืบรู้ได้ แถมพวกนายยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่า พวกมันพกปืนมาด้วย"

แต่ละคนสูดหายใจเข้าลึกด้วยความหนาวเหน็บ คนพม่าพกปืนมาด้วยย่อมไม่ได้เอามาขู่เล่นแน่นอน โดยเฉพาะพวกชาวเขาทางพม่าตอนเหนือ พวกนี้ดุดันเหี้ยมเกรียม รบรากับทหารรัฐบาลอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน สำหรับพวกเขาแล้ว การฆ่าคนสักคนมันง่ายเหมือนเชือดไก่ตัวหนึ่งเท่านั้น

เบาะแสที่คนพม่าสองคนสืบหากลายเป็นทางตัน พวกเขาสืบรู้ว่าลุงโอวได้รับหินก้อนนั้นจริง แต่หินกลับถูกลุงโอวส่งพัสดุด่วนออกไปแล้ว โดยมีเถ้าแก่ร้านของชำหน้าปากซอยคอยช่วย และที่ประหลาดคือ ปลายทางของพัสดุด่วนกลับเป็นประเทศพม่า เมื่อไปตรวจสอบบริษัทขนส่งด่วน จากฝั่งในประเทศข้ามไปพม่าก็แค่กิโลกว่า ๆ ระหว่างทางก็ไม่มีเรื่องผิดปกติอะไรเกิดขึ้น

ผู้รับช่วงขนส่งฝั่งพม่าคือบริษัทขนส่งมั่นเล่อ ผู้รับสินค้าคือร้านขายของชำแห่งหนึ่งในย่างกุ้ง แต่เรื่องประหลาดพิศวงคือ รถขนส่งสินค้าของบริษัทมั่นเล่อคันนั้น กลับอันตรธานหายไปทั้งรถทั้งคนรวมถึงสินค้าอื่น ๆ ทั้งหมดในเขตปกครองตนเอง คนขับและเจ้าหน้าที่คุ้มกันบนรถ เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ ไม่มีแม้แต่ศพ ไร้ร่องรอยให้สืบสาวราวเรื่อง

พวกเขาจึงรีบไปตรวจสอบผู้รับสินค้า ปรากฏว่าที่อยู่ตรงนั้นไม่มีร้านขายของชำอะไรเลย มันเป็นเพียงลานกว้างแห่งหนึ่ง ส่วนเบอร์โทรศัพท์ก็ถูกระงับบริการไปแล้ว พม่าไม่ได้ใช้ระบบลงทะเบียนซิมการ์ดด้วยชื่อจริง เบาะแสจึงขาดสะบั้นลงตรงนี้

ทั้งสองคนคิดจะลงมือกับลุงโอว แต่กลับมีคำสั่งส่งตรงมาจากพม่าว่า ห้ามข้องเกี่ยวกับลุงโอวโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นจะถูกฆ่าทิ้งทันที คนพม่าที่มีอายุมากกว่ารู้สึกงุนงงไม่เข้าใจ แม้ว่าตำแหน่งฐานะของเขาในกองทัพของเขตปกครองตนเองจะไม่ใช่ระดับธรรมดาก็ตาม

ต้นสายปลายเหตุของเรื่องไม่ได้ซับซ้อน มีหัวขโมยสองสามคนขุดอุโมงค์ใต้ดินยาวกว่าร้อยเมตร เข้าไปในโกดังของคฤหาสน์แห่งหนึ่งใกล้กับรัฐบาลปกครองตนเอง แล้วขโมยหินไปทั้งหมดห้าก้อน ซึ่งคฤหาสน์หลังนี้คือโกดังที่รัฐบาลปกครองตนเองซุกซ่อนไว้มานานหลายปี ทั้งยังเป็นโกดังใต้ดินทั้งหมด ภายในเก็บทรัพย์สมบัติที่สะสมมาหลายชั่วอายุคน แม้แต่คนในรัฐบาลปกครองตนเองทั่วไปยังแทบไม่รู้ว่ามีสถานที่แบบนี้อยู่ แล้วพวกหัวขโมยรู้เรื่องโกดังนี้ได้อย่างไร? รู้ได้อย่างไรว่าข้างในมีของมีค่า? ขุดอุโมงค์ยาวกว่าร้อยเมตร ทำไมพวกเวรยามถึงไม่สังเกตเห็นความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย? มีหนอนบ่อนไส้หรือไม่?

ระดับสูงของเขตปกครองตนเองโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ ผู้ดูแลโกดังทุกคนถูกจับกุมไปสอบปากคำ การทรมานกลายเป็นเรื่องเด็ก ๆ ไปเลย หัวหน้าใหญ่ฝ่ายข่าวกรองและผู้บัญชาการกองกำลังรักษาความปลอดภัยโกดังถูกปลดจากตำแหน่งทันที พร้อมออกคำสั่งเด็ดขาดให้ฝ่ายข่าวกรองต้องตามหินที่ถูกขโมยไปกลับคืนมาให้ได้ มิฉะนั้นจะลงโทษตามกฎหมายทหาร ใครก็ตามที่เคยแตะต้องหินพวกนี้ต้องถูกจัดการทั้งหมด ผ่านมาร่วมปีกว่า หินที่ถูกขโมยไปตามกลับคืนมาได้สี่ก้อนแล้ว แม้ก้อนสุดท้ายจะยังตามคืนมาไม่ได้ แต่ก็พอมีเบาะแสบ้างแล้ว ดูท่าคงต้องกลับไปตามสืบต่อที่พม่า

ส่วนหัวขโมยสองสามคนนั้น ยังคงถูกแช่อยู่ในคุกน้ำของคฤหาสน์ ชั่วชีวิตนี้คงไม่มีวันได้ก้าวออกมาอีกแล้ว

หลังจากนายกสมาคมไต้นอนโรงพยาบาลอยู่หนึ่งสัปดาห์ ก็เดินทางกลับหยางเฉิง เมื่อเห็นว่าทางนี้ไม่มีเรื่องอะไรแล้ว ไต้ตง เฉินเจิ้งเซิง และถานฮุยก็พากันเดินทางกลับปักกิ่ง โดยเฉพาะเฉินเจิ้งเซิงที่ไม่ได้กลับบ้านมาหลายเดือนแล้ว

เหลือแค่คนหนุ่มสาวสามคนอีกครั้ง หินสองสามก้อนที่คนพม่าส่งมาให้ รูปลักษณ์ภายนอกล้วนยอดเยี่ยมมาก ฉู่เทียนเสียงถูกใจสองก้อนในจำนวนนั้น