ตอนที่ 55 แผนแตก

พวกไต้ตงส่งคนทั้งสองมาถึงหน้าประตูใหญ่ รถยังไม่ทันแล่นออกไป ก็เห็นรถโตโยต้าแอคคอร์ดคันหนึ่งแล่นมาจอดเทียบ ประตูหลังเปิดออก เฉินลี่แห่งตลาดหย่าหลงก้าวลงมาจากรถ จากนั้นก็มีคนตามลงมาอีกสองคน มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นคนพม่า รูปร่างไม่สูงนักแต่ดูล่ำสันแข็งแรง

"ลมอะไรหอบเสี่ยเฉินใหญ่มาถึงนี่ได้ล่ะเนี่ย? เชิญข้างในเลย เชิญเลย!" ไต้ตงสนิทกับเฉินลี่ดี จึงเอ่ยปากแซวอย่างอารมณ์ดี

เฉินลี่เห็นทุกคนอยู่กันครบก็ยิ้มแย้มกล่าวว่า "เสี่ยใหญ่อยู่กันพร้อมหน้าเลยนะ พอดีมีเรื่องเล็กน้อยอยากรบกวนหน่อยน่ะ"

หลังส่งไต้นานเซิงกับนายกสมาคมจางแล้ว ไต้ตงก็พาเฉินลี่และคนพม่าทั้งสองคนขึ้นไปชั้นสอง คนอื่นๆ ก็ตามขึ้นไปด้วย พอทุกคนนั่งลง อาเสียงก็รินชาที่ชงไว้เสร็จสรรพให้คนละถ้วย ไต้ตงเอ่ยถามว่า "มีเรื่องอะไรถึงทำให้เสี่ยเฉินต้องถ่อมาเองแบบนี้ เพิ่งเคยมาที่นี่เป็นครั้งแรกแท้ๆ เย็นนี้ไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะ"

เฉินลี่โบกมือปฏิเสธเป็นพัลวัน "ไม่ต้องเกรงใจ ไม่ต้องเกรงใจหรอก เสี่ยไต้ บรรดาเสี่ยทั้งหลาย เรื่องมันเป็นแบบนี้ เมื่อสามเดือนก่อน เสี่ยเฉินกับน้องชายคนนั้นซื้อหินจากผมไปสามก้อน" เขาชี้ไปทางฉู่เทียนเสียงแล้วพูดต่อ

"หนึ่งในนั้นน่ะ ตอนนั้นผมบอกแล้วว่าเป็นของเพื่อนชาวพม่าคนหนึ่ง เขาวางทิ้งไว้ที่ผมแล้วก็ขาดการติดต่อไปเลย เอ้อ วันนี้สองท่านที่มาด้วยเป็นเพื่อนของเขา พอได้ยินว่าผมขายหินก้อนนั้นไปแล้ว ก็เลยอยากจะขอซื้อกลับคืนมา ราคาจะบวกเพิ่มหน่อยพวกเขาก็ยอมทั้งนั้น"

พวกไต้ตงได้ฟังก็ลอบคิดในใจ วันนี้มันวันบ้าอะไรวะเนี่ย? ทำไมมีแต่พวกตามมาทวงของย้อนหลัง เรื่องแรกยังจัดการไม่ทันเสร็จ นี่โผล่มาอีกกลุ่มแล้วเรอะ?

ไต้ตงสงบอารมณ์ลงแล้วถาม "เสี่ยเฉิน เรื่องตั้งแต่เมื่อไหร่กันล่ะ ช่วงนี้ผมก็ซื้อหินจากที่นั่นไปตั้งไม่น้อย รอบไหนกันแน่?" เขาหันไปถามเฉินเจิ้งเซิง "เหล่าเฉิน นายจำได้ไหม?"

เฉินเจิ้งเซิงตอบ "ฉันจะไปจำหินก้อนนั้นได้ยังไงเล่า ช่วงนี้ไปซื้อจากเหล่าเฉินตั้งหลายรอบ"

เฉินลี่รีบพูดแทรก "หินก้อนนั้นปิดราคาไปที่หนึ่งแสนห้าหมื่นหยวนครับ"

ไต้ตงหันไปบอกฉู่เทียนเสียง "ไปเอาสมุดบัญชีมา ฉันจะดูหน่อย" ฉู่เทียนเสียงพยักหน้าแล้วหมุนตัวเดินออกไป

ไต้ตงหันกลับมาพูดกับเฉินลี่ต่อ "ของที่ขายออกไปแล้วยังจะมาทวงคืนได้อีกหรือ ไม่มีกฎแบบนี้นี่นา"

เฉินเจิ้งเซิงก็ผสมโรงด้วย "เหล่าเฉิน นายนี่ทำเอาตระกูลเฉินของเราเสียหน้าหมดเลย จะไปยุ่งเรื่องของคนพม่าทำไมกัน?"

ฉู่เทียนเสียงกลับมาพอดี เขายื่นสมุดบัญชีแล้วชี้ให้ไต้ตงดู

จังหวะนั้น คนพม่าก็เอ่ยปากขึ้นมา "เพื่อน หินก้อนนี้พวกเราจำเป็นต้องซื้อกลับคืนมาจริงๆ หวังว่าพวกเราจะได้คุยกันดีๆ นะ" ภาษาจีนกลางคล่องปร๋อทีเดียว

สายตาของไต้ตงพลันแข็งกร้าวขึ้นมาทันที "อะไรคือคำว่าจำเป็นต้องซื้อกลับคืน ถ้าฉันไม่ขายให้พวกแก แล้วจะทำไม?"

คนพม่าหัวเราะแก้เก้อ "พูดเกินไปแล้วเสี่ยไต้ หินก้อนนี้พวกผมลงขันซื้อร่วมกันหลายคน พอดีมีข้อพิพาทเรื่องหนี้สินกันนิดหน่อย เสี่ยจะช่วยให้ผมดูสมุดบัญชีหน่อยได้ไหมครับ"

ไต้ตงตอบ "ไม่ได้ อีกอย่าง หินก้อนนั้นพวกเราขายไปแล้ว"

คนพม่าเริ่มมีสีหน้ากระวนกระวาย รีบถามต่อ "เสี่ยไต้ ขายหินให้ใครไปหรือครับ?"

ไต้ตงปรับน้ำเสียงให้อ่อนลงเล็กน้อย "เพื่อน พวกนายก็ทำธุรกิจหยกเหมือนกัน ย่อมต้องเข้าใจกฎของวงการนี้ดี คิดว่าฉันจะบอกชื่อลูกค้าให้นายรู้ได้งั้นหรือ?" คนพม่าลังเลอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ขอโทษด้วยครับที่มารบกวน"

เมื่อมองดูทั้งสามคนเดินคอตกออกจากประตูใหญ่ไป ไต้ตงก็หันกลับมาพูดกับทุกคน "สองเรื่องดันประดังเข้ามาพร้อมกัน ช่วงนี้ทุกคนระวังตัวกันหน่อยแล้วกัน พยายามอย่าออกไปไหนคนเดียว เหล่าเฉินกับเทียนเสียงก็ตระเวนดูหินในตลาดค้าอัญมณีมู่ซิงไปทีละร้านนั่นแหละ คนพม่าสองคนนั้นไม่ธรรมดา ถ้าพวกมันกลับมาถามอีกก็บอกไปว่าหินนั่นฉันเป็นคนขายเอง ทุกคนไม่ต้องกังวล เรื่องนี้ฉันจัดการเรียบร้อยแล้ว แต่จำเป็นต้องปล่อยให้พวกมันสืบเจอกันเอาเอง"

ทุกคนต่างมีเรื่องกลัดกลุ้มในใจ ความดีใจที่เพิ่งทำเงินได้แปดร้อยล้านมลายหายไปในพริบตา

สองคนพม่าพอแยกจากพวกไต้ตงก็บอกลาเฉินลี่ทันที ทั้งสองโบกแท็กซี่มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านแห่งหนึ่งทางตอนเหนือของเมืองรุ่ยหนิงที่ชื่อว่าหมู่บ้านพ่าเซ่อ

ช่วงเช้า ปกติแล้วจะมีชายหนุ่มสามคนมาถึงก่อนเป็นประจำ

คนที่พบเรื่องผิดปกติคือจางลี่ ประตูห้องทำงานของเธอถูกงัดจนพัง จางลี่กรีดร้องขึ้นมาคำหนึ่ง ฉู่เทียนเสียงกับหลี่เจี๋ยรีบวิ่งขึ้นมา พอเห็นข้างในห้องถูกรื้อค้นจนกระจุยกระจาย ก็รีบโทรศัพท์หาพวกไต้ตงทันที เมื่อได้รับสายหลายคนก็ร้อนใจรีบปรี่กันมา

ไต้ตงก้าวเข้ามาในลาน ฉู่เทียนเสียงก็รีบบอกว่า "ลุงไต้ครับ โกดังชั้นหนึ่งก็โดนงัดด้วยเหมือนกัน แต่ไม่มีอะไรหายไปครับ"

ทั้งหมดปรึกษากันแล้วตัดสินใจแจ้งความก่อน ไม่นานตำรวจก็มาถึง ตรวจสอบที่เกิดเหตุ ดึงภาพจากกล้องวงจรปิดออกมาดูก็ไม่พบอะไรที่เป็นประโยชน์ ทำได้เพียงสอบถามข้อมูลบางอย่างแล้วก็จากไป ข้าวของไม่มีอะไรหาย ตู้เซฟก็ไม่ได้ถูกงัด คาดว่าคงเป็นขโมยกระจอกปีนกำแพงเข้ามาหาเงินสด พอไม่เจอก็เลยหนีไป นี่คือข้อสันนิษฐานของตำรวจ

ทว่าพวกเขากลับไม่ได้คิดเช่นนั้น สมุดบัญชีมีร่องรอยถูกเปิดรื้อค้นอย่างเห็นได้ชัด นี่ต้องเป็นฝีมือของคนพม่าสองคนนั้นแน่

ไต้ตงจมดิ่งสู่ห้วงความคิด จะเบี่ยงเบนสายตาของพวกคนพม่าไปยังลุงโอวอย่างแนบเนียนได้อย่างไร คิดซ้ำแล้วซ้ำเล่าก็ยังไม่มีวิธีที่ดี ทำได้เพียงรอคอยต่อไป

เขาไล่เฉินเจิ้งเซิง ฉู่เทียนเสียง และถานฮุยออกไปดูหินข้างนอก ตัวเองนั่งรอพวกคนพม่าอยู่ที่ศาลาคนเดียว คาดว่าวันนี้พวกมันต้องมาอีกแน่

เป็นไปตามคาด พอถึงเวลาสี่โมงเย็น คนพม่าสองคนก็มาอีกจริงๆ เมื่อเห็นไต้ตงนั่งอยู่ในศาลาก็เดินตรงเข้ามานั่งลงโดยไม่เอ่ยปากพูดอะไร

ไต้ตงถามว่า "พวกนายทำใช่ไหม"

คนพม่าคนที่อายุมากกว่าพูดว่า "ใช่ ถ้าหาหินก้อนนั้นไม่เจอ มีคนต้องตายแน่"

ไต้ตงมองพวกเขาพลางพูดเสียงเย็น "อย่ามาขู่ ที่นี่คือในประเทศ พวกนายกล้าทำบ้าอะไรเรอะ"

ชายพม่าที่มีอายุกว่าหัวเราะ "ถ้าเป็นในแผ่นดินใหญ่ของพวกคุณ พวกเราไม่กล้าแน่นอน และคงเข้าไปไม่ได้ด้วย แต่ที่นี่ คุณคิดว่าพวกเรากล้าหรือไม่กล้าล่ะ"

หลายปีก่อน คนพม่าพวกนี้กำเริบเสิบสานในฝั่งพรมแดนของประเทศจีนมากจริงๆ พกมีดยาวเดินตามท้องถนน ก่อเรื่องวิวาทแทบจะวันเว้นวัน พอฟันคนฆ่าคนเสร็จก็วิ่งหนีข้ามไปฝั่งพม่า ตำรวจในประเทศตามจับไม่ได้เลย ต่อมาทางการได้เข้มงวดการควบคุมชายแดนมากขึ้น สถานการณ์จึงค่อยๆ ดีขึ้นตามลำดับ

ไต้ตงแสร้งทำเป็นอยากรู้อยากเห็นแล้วถามว่า "ทำไมหินก้อนนั้นถึงได้เป็นที่ต้องการนัก ผมซื้อมายังไม่ทันถึงสามวัน ก็มีคนมาขอซื้อต่อ แถมยังต้องขายให้ได้อีก แล้วพวกนายก็ยังดึงดันจะซื้อกลับไปให้ได้ หินก้อนนี้มันมีความลับอะไรกันแน่"

คนพม่าพูดขึ้น "รู้มากไปก็ไม่มีประโยชน์อะไรกับคุณหรอก พวกคุณล้วนเป็นคนมีเงินจากแผ่นดินใหญ่ ไม่คุ้มที่จะต้องมาเจอเรื่องไม่ดีที่นี่ เพื่อแสดงความจริงใจของเรา บอกมาว่าใครซื้อหินก้อนนั้นไป พวกเราสามารถชดเชยให้คุณได้บ้าง คุณชอบพนันหินมากไม่ใช่เหรอ งั้นก็แถมหินให้คุณสักสองสามก้อนแล้วกัน"

ไต้ตงแกล้งทำทีลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้พูดขึ้น "คนที่ซื้อไปชื่อลุงโอว จ่ายไปห้าแสน พักอยู่ที่หมู่บ้านเหมิ่งต้ง"

คนพม่าลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า "ขอบคุณครับเสี่ยไต้ ผมจะไปสืบดู บางทีผมอาจจะกลับมาอีก ลาก่อน"

พออีกฝ่ายเดินจากไป ไต้ตงก็รู้สึกว่าแผ่นหลังชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น เสื้อเชิ้ตเปียกโชกไปหมด ทุกอย่างดำเนินไปตามแผนที่เขาวางไว้ เมื่อคิดถึงตรงนี้ ไต้ตงก็หยิบถ้วยชาที่เย็นชืดไปแล้วขึ้นมายกกระดกกลืนรวดเดียวจนหมด จากนั้นจึงถอนหายใจยาวออกมา พึมพำกับตัวเองว่า ลุงโอวครับ ต่อจากนี้คงต้องพึ่งลุงแล้วล่ะ