ตอนที่ 54 ตระกูลไต้มาเยือน

ความเคลื่อนไหวทุกฝีก้าวของ "ราชันหยก" ล้วนต้องจับตาดูอย่างใกล้ชิด โดยเฉพาะสำหรับเจ้าถิ่นอย่างนายกสมาคมจาง เมื่อช่วงเช้าเขาไปเยี่ยมที่โรงแรมแต่ไม่พบตัว ทราบว่าเช็กเอาต์ออกไปแล้ว ทว่าข่าวที่ส่งมาจากเมืองหมางซื่อระบุว่า เครื่องบินเจ็ตส่วนตัวลำนั้นจะบินออกไปในตอนบ่าย

พอถึงตอนเที่ยง ก็มีคนมารายงานว่าผู้เฒ่าซุนอยู่ที่ตลาดค้าอัญมณีมู่ซิง นายกสมาคมจางจึงเรียกเสี่ยเกามาด่าเปิงไปยกหนึ่ง บีบให้เสี่ยเกาต้องขี่มอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าตระเวนหาไปทั่วตลาดค้าอัญมณี ในที่สุดก็เห็นรถเบนซ์ประจำตัวของท่านผู้เฒ่าจอดอยู่หน้าบริษัทตงเสียงจิวเวลรี จึงรีบกลับมารายงานทันที

นายกสมาคมจางลุกขึ้นทันที เตรียมตัวจะไปเข้าพบ ท่านผู้เฒ่าซุนมีร้านสาขาเครื่องประดับหยกกว่าร้อยแห่งทั่วประเทศ โดยเฉพาะหยกดิบที่จำเป็นต้องใช้ในแต่ละปีนั้นมีปริมาณมหาศาล หากแทรกตัวเข้าไปในวงการนั้นได้ ก็คงนอนหัวเราะสบายใจในผ้าห่มได้เลย

ทว่าเพิ่งจะก้าวพ้นประตู ไต้หนานเซิง ผู้จัดการทั่วไปของทงหลิงจิวเวลรีแห่งฮวาหลิน เมืองหยางเฉิง ก็เดินทางมาเข้าพบ คนผู้นี้ต้องต้อนรับขับสู้ให้ดี จะให้มีข้อผิดพลาดไม่ได้แม้แต่นิดเดียว เพราะรองนายกสมาคมไต้โหย่วเหวยที่กำลังนอนโรงพยาบาลอยู่ในตอนนี้ก็คือพ่อของเขานั่นเอง นี่คงมาเพื่อเอาเรื่องแน่นอน

ไต้หนานเซิงมาด้วยความโมโหจริง ๆ เมื่อคืนที่ผ่านมา หลานชายโทรศัพท์ไปบอกเขาว่า คุณปู่หมดสติไปกะทันหันในงานประมูลเอกชน ทำเอาเขาตกใจแทบแย่ ชายชรามีโรคประจำตัวตามวัยอยู่แล้ว จู่ ๆ จะเป็นลมหมดสติไปได้อย่างไร? พอฟังเรื่องราวทั้งหมดจากปากหลานชาย เขาก็โมโหจนด่าหลานชายว่าไอ้โง่ไปยกใหญ่

เขาบินมาด้วยเที่ยวบินแรกของเช้าตรู่วันนี้ แล้วตรงดิ่งไปที่โรงพยาบาลทันที ชายชราไม่เป็นอะไรแล้ว เพียงแค่นอนพักดูอาการที่โรงพยาบาลเท่านั้น ในห้องพักผู้ป่วย มีเพื่อนสนิทของครอบครัวหลายคนมาเยี่ยมอาการชายชราอยู่ เขาจึงสอบถามเหตุการณ์ในตอนนั้นจากคนเหล่านั้น ดูจากกระบวนการแล้วก็ไม่มีจุดที่น่าสงสัยอะไร แต่หลังจากนั้นที่มีเถ้าแก่เหมืองถ่านหินจากซานซีมาเล่นแง่เอะอะโวยวายซื้อหินไปในราคาแปดล้าน แล้วยังผ่าออกมาได้สีเขียวหยางลวี่ ทำให้เขาได้กลิ่นของแผนการร้ายขึ้นมาทันที

"หลานชายเอ๋ย เนื้อแก้วเขียวหยางลวี่แน่นอน อาเห็นมากับตาตัวเองเลยนะ"

"เหล่าหลี่ อย่าไปพูดให้เสี่ยไต้เข้าใจผิดสิ ยังไม่ถึงขั้นเขียวหยางลวี่หรอก แล้วก็ยังไม่ถึงเนื้อแก้วด้วย"

"เขียวจักรพรรดิร้อยเปอร์เซ็นต์ อย่างแย่ที่สุดก็ต้องเนื้อน้ำแข็งชั้นสูงล่ะวะ"

มีกี่คนก็พูดไปคนละทิศละทาง แถมแต่ละคนยังยืนยันเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าเห็นมากับตาตัวเอง ทำเอาไต้หนานเซิงปวดหัวตึบ กว่าจะส่งแขกกลับไปได้ ชายชราก็เรียกเขาเข้าไปใกล้ ๆ แล้วพูดว่า "หนานเซิง เรื่องนี้มีจุดน่าสงสัยอยู่เยอะมาก ข้อแรก อีกฝ่ายรู้แน่ร้อยเปอร์เซ็นต์ว่าหินก้อนนี้เป็นของล้ำค่า ถึงได้กล้าทุ่มเงินเดิมพันก้อนโตขนาดนั้น ถ้าว่ากันตามปกติ หินก้อนนี้อย่างมากก็แค่สิบล้านนิด ๆ เท่านั้นแหละ ฉันเห็นตาเฒ่าซุนจากฮ่องกงก็สนใจหินก้อนนี้เหมือนกัน ถึงได้ยอมทุ่มเงินก้อนใหญ่ แต่สุดท้ายก็ยังคว้ามาไม่ได้ ข้อสอง ไอ้คนซานซีคนนั้นไม่ได้โง่ มันกำลังแกล้งทำตัวเป็นหมูกินเสือ หลานชายแกติดกับมันเข้าแล้ว ข้อสาม คนที่ขีดเส้นนั่นน่ากลัวที่สุด ผ่าลงไปคมเดียวก็เผยให้เห็นเนื้อหยกแค่ติ๊ดเดียว มันรู้ได้ยังไงว่าตรงนั้นมีเนื้อหยก ฝีมือมันต้องสูงส่งขนาดไหนกัน"

ไต้หนานเซิงถาม "พ่อ แล้วพ่อรู้ได้ยังไงครับว่าหินแบบนี้มันดี?"

ไต้โหย่วเหวยพูดด้วยแววตาเลื่อนลอย "ตอนที่ฉันอายุสามสิบกว่า ๆ อยู่ที่หน้าเหมือง เจ้าของเหมืองเก่าแก่ขุดขึ้นมาได้ก้อนหนึ่ง ผ่าลงไปคมเดียว มูลค่าพุ่งสูงขึ้นเป็นร้อยเท่า ฉันถึงจำหินแบบนี้ได้ฝังใจตั้งแต่ตอนนั้น แต่หลังจากนั้นก็ไม่เคยเจออีกเลย"

ไต้หนานเซิงถามต่อ "พ่อ แล้วพ่อคิดว่าก้อนนี้จะผ่าออกมาได้เนื้อแบบไหนครับ?"

"ถ้าว่าตามที่คนพวกนั้นพูดเมื่อกี้ ก็คงไม่ต่ำกว่าเนื้อน้ำแข็งชั้นสูงเขียวหยางลวี่ ปัญหาก็คือข้างในมันจะมีขนาดใหญ่แค่ไหน?"

ถ้าข้างในมีขนาดแค่เม็ดงาก็แล้วไป ถือว่ากล้ำกลืนยอมรับความเสียหายไป แต่ถ้าใหญ่ขึ้นมาหน่อย มันก็คือของมูลค่าระดับหลายสิบล้าน แบบนั้นก็คงต้องพูดคุยเจรจากันหน่อยแล้ว ทางนี้ยังขาดทุนอยู่อีกตั้งหกสิบกว่าล้าน

"พ่อ แล้วทางนายกสมาคมจางมีส่วนร่วมด้วยหรือเปล่าครับ?"

"น่าจะไม่มีส่วนร่วม เขาเองก็น่าจะโดนไอ้คนซานซีนั่นหลอกเหมือนกัน"

ไต้หนานเซิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดกับผู้เป็นพ่อว่า "พ่อครับ เดี๋ยวผมจะไปหานายกสมาคมจาง ให้เขาช่วยเกลี้ยกล่อมทางนั้นให้คืนหินมาให้เรา แล้วเราจะคืนเงินให้พวกเขา ถ้าอีกฝ่ายไม่ยอม ก็ให้ผ่าหินก้อนนั้นออกมาดูเลยว่าตกลงมีเนื้อหยกอยู่มากน้อยแค่ไหน"

ไต้โหย่วเหวยพูดว่า "ได้ บีบเหล่าจางดูสักหน่อย ยังไงเงินประมูลก็ยังไม่ได้จ่ายเลยนี่"

ไต้หนานเซิงออกจากบ้าน มุ่งตรงไปยังบริษัทของนายกสมาคมจางทันที ทั้งสองทักทายปราศรัยและนั่งลง ไต้หนานเซิงก็บอกจุดประสงค์ที่มา เจตนาของเขาคือต้องการคืนเงินตรง ๆ โดยอ้างว่าจนถึงตอนนี้สติของพ่อเขายังไม่แจ่มใส จำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลยแม้แต่น้อย เขาสงสัยว่ามีคนร่วมมือกับคนซานซีหลอกพ่อของเขา

นายกสมาคมจางก็เป็นพวกเขี้ยวลากดิน มีหรือจะฟังความนัยในคำพูดของไต้หนานเซิงไม่ออก นี่มันคิดจะลากเขาลงปลักโคลนไปด้วยชัด ๆ เขาจึงเออออตามน้ำไป รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะ แล้วนัดพาไต้หนานเซิงไปคุยกับทางบริษัทตงเสียงทันที เพราะเขากำลังร้อนใจอยากไปพบ "ราชันหยก" อยู่พอดี

ทั้งสองขับรถมาถึงบริษัทตงเสียง ก็เห็นรถของผู้เฒ่าซุนแล่นออกไปพอดี นายกสมาคมจางไม่ได้ส่งเสียงอะไร พอรถจอดสนิทก็ก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างใน

คนในลานบ้านไม่กี่คนกำลังดีใจกันยกใหญ่ เงินสองล้านแลกกลับมาได้ถึงแปดร้อยล้าน กำลังปรึกษากันว่าจะฉลองอย่างไรดี ก็ได้ยินเสียงรถจอดที่นอกประตูรั้ว จากนั้นก็เห็นนายกสมาคมจางกับคนร่างเตี้ยป้อมคนหนึ่งเดินเข้ามา

เสี่ยไต้ก้าวเร็ว ๆ เข้าไปต้อนรับแล้วพูดว่า "นายกสมาคมจาง ท่านมาเยือนถึงที่นี่นับเป็นเกียรติอย่างยิ่งครับ เชิญขึ้นไปข้างบนเร็วเข้า"

นายกสมาคมจางเห็นว่า "ราชันหยก" ไปแล้ว ก็หมดอารมณ์ไปมาก เขายิ้มพลางกล่าวว่า "เสี่ยไต้ ผมมาโดยไม่ได้บอกกล่าว ต้องขออภัยด้วยนะครับ"

เมื่อขึ้นมานั่งในห้องรับแขกบนชั้นสอง นายกสมาคมจางก็พูดกับเสี่ยไต้ว่า "ผมขอแนะนำให้รู้จักหน่อย นี่ก็เสี่ยไต้เหมือนกัน เป็นลูกชายคนโตของอดีตนายกสมาคมไต้" แล้วหันไปพูดกับไต้หนานเซิงว่า "เสี่ยวไต้ นี่คือเสี่ยไต้แห่งบริษัทตงเสียง ผมเป็นแค่คนกลาง มีเรื่องอะไรพวกคุณคุยกันเองนะ ผมไม่ขอยุ่งเกี่ยวด้วย"

เสี่ยไต้เข้าใจได้ในทันที จังหวะแบบนี้มันมาคิดบัญชีย้อนหลังชัด ๆ

ไต้หนานเซิงเปิดอกพูดตรงไปตรงมาว่า "เสี่ยไต้ครับ เมื่อคืนนี้พ่อของผมสติไม่ค่อยดี ตอนนี้ยังจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนไม่ได้เลย หินก้อนนั้นหลานชายของผมเป็นคนจัดการเองโดยพลการ เด็กไม่ประสีประสา พวกเราที่เป็นผู้ใหญ่ต้องขอโทษด้วยครับ อีกประการหนึ่ง ผมมาคุยกับเสี่ยไต้ก็เพื่อหวังว่าจะคืนหินก้อนนั้นให้พวกเรา เงินก็จะคืนให้พวกคุณเต็มจำนวนโดยไม่หัก และยังสามารถชดเชยให้ทางคุณได้จำนวนหนึ่งด้วยครับ"

เสี่ยไต้ชำเลืองมองนายกสมาคมจาง นายกสมาคมจางสะดุ้งตัวสั่นเทิ้มขึ้นมาในใจ 'นี่มันไม่พอใจฉันเข้าแล้วสิ บ้าเอ๊ย คิดว่าฉันอยากมานักหรือไง?'

เสี่ยไต้พูดกับไต้หนานเซิงว่า "ถ้าบอกว่าเสี่ยวไต้คนนั้นเป็นเด็ก คงไม่มีใครเชื่อหรอกครับ น่าจะอายุสักสามสิบได้แล้วมั้ง เขาพูดกับนายกสมาคมจางด้วยปากตัวเองว่าจะขายสองล้าน ตอนนั้นไม่ได้มีคนอยู่แค่คนสองคน แต่มีแขกผู้มีเกียรติที่มาร่วมงานหลายสิบคน เสี่ยไต้ไปลองสืบถามดูได้เลยครับ"

"นายกสมาคมจางก็รู้ว่าพวกเราต้องการหินก้อนนั้นให้ได้ ดูจากการที่ผมกับอดีตนายกสมาคมไต้แข่งประมูลกันอย่างดุเดือดก็รู้แล้ว เพราะฉะนั้นเรื่องคืนหินเป็นไปไม่ได้หรอกครับ นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะมาชดเชยหรือไม่ชดเชยอะไรกัน"

เสี่ยไต้หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อว่า "แล้วยังมีเรื่องใหม่อีกเรื่องที่ผมลืมบอกไป เมื่อกี้ผู้เฒ่าซุนจากฮ่องกงเพิ่งมาที่นี่ แล้วก็ซื้อหินก้อนนั้นไปแล้วครับ"

"หา!" ทั้งสองคนอุทานออกมาแทบจะพร้อมกัน

ไต้หนานเซิงเกือบจะถามออกไปว่าขายไปเท่าไหร่ แต่ก็ฉุกคิดได้ทันทีว่าเรื่องนี้เป็นข้อห้ามในวงการ จึงไม่ได้อ้าปากถาม เขาขยิบตาส่งสัญญาณให้นายกสมาคมจาง แล้วทั้งสองก็กล่าวลา

ไต้หนานเซิงรู้ว่าเสี่ยไต้ไม่มีทางโกหก แต่เมื่อมีสถานการณ์ใหม่เช่นนี้เกิดขึ้นก็จำต้องกลับไปปรึกษากับพ่อ ขืนอยู่ต่อที่นี่ไปก็ไม่มีประโยชน์ มีแต่จะถูกทำให้อับอายเปล่า ๆ