ตอนที่ 52 ราชัน เสด็จ

พอกินข้าวเสร็จ ทุกคนต่างก็เริ่มล้า จึงไม่ได้นั่งคุยกันต่อ ผู้อาวุโสทั้งสามคนกับจางลี่กลับไปพักผ่อน ส่วนฉู่เทียนเสียงรั้งตัวหลี่เจี๋ยไว้เพื่อช่วยกันผ่าหินก้อนนั้น หากคืนนี้ทำไม่เสร็จ เขารับรองได้เลยว่าตัวเองต้องนอนไม่หลับแน่

ผลปรากฏว่า ทั้งสองคนลุยงานกันจนถึงตีสี่ ถึงได้ขัดเอาเปลือกหินชั้นนอกออกจนหมด ทั้งคู่เหนื่อยล้าจนแทบไม่อยากขยับตัว จึงอาศัยนอนเอาแรงบนโซฟาของบริษัทไปพลาง ๆ ก่อน

เวลาสิบโมงเช้า จางลี่มาทำงาน พอเปิดประตูเข้ามาเห็นคนหนึ่งนอนชั้นบน อีกคนนอนชั้นล่าง ทั้งคู่หลับสนิทเป็นตาย เสื้อผ้าก็ไม่ได้ถอด แถมตัวยังเปรอะเปื้อนคราบโคลนไปหมด เธอคิดว่าเมื่อคืนทั้งสองคนคงทำงานกันจนดึกดื่น จึงไม่กล้าปลุก แล้วหันไปเตรียมอาหารกลางวันแทน

พอถึงเวลาเที่ยงตรง คาดว่าพวกลุง ๆ ทั้งสามคนใกล้จะมาถึงแล้ว จางลี่จึงเข้าไปปลุกทั้งสองคนให้ตื่น ฉู่เทียนเสียงลุกขึ้นมา ก้มมองดูตัวเองที่เต็มไปด้วยรอยคราบโคลน เสื้อสูทตัวเก่งสภาพดูไม่จืดแล้ว เขาร้องลั่นออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะรีบควบมอเตอร์ไซค์คันเก่าบึ่งแน่บกลับไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อถึงบ้าน เห็นแม่กำลังนั่งกินข้าวอยู่พอดี เขาจึงรีบเปลี่ยนชุดสูทออก อาบน้ำสระผม โกยข้าวเข้าปากไปคำหนึ่ง แล้วคุยกับแม่อยู่สองสามประโยค จากนั้นก็รีบวิ่งแจ้นกลับมาอีกรอบ

พอกลับมาถึงบริษัท เห็นทุกคนกำลังนั่งกินข้าวกันอยู่ เขาก็ยิ้มแป้นเดินเข้าไปใกล้ ๆ แล้วพูดว่า "เมื่อคืนผลงานเยี่ยมยอดมากครับ"

เฉินเจิ้งเซิงกำลังคีบกับข้าวอยู่ หันมาพูดกับฉู่เทียนเสียงว่า "พวกเรากำลังคุยกันอยู่พอดีว่าจะรุมซ้อมแกสักยก แกเอาหินไปซ่อนไว้ที่ไหนฮะ?"

"พวกคุณลุงหาไม่เจอหรอกครับ ผมยัดใส่กระเป๋าไปแล้ว"

ทันทีที่ทั้งสามคนมาถึงบริษัท ก็ช่วยกันรื้อค้นทั่วทั้งชั้นบนชั้นล่างจนพรุน แต่ก็ไม่เจอหิน พอไปถามหลี่เจี๋ย เจ้าทึ่มนี่ก็บอกว่าตัวเองหลับไปก่อน เลยไม่รู้ว่าพี่อาเสียงเอาไปซ่อนไว้ตรงไหน ทำเอาจางลี่โมโหจนเตะเขาไปหลายที

ฉู่เทียนเสียงพูดหยอกล้อว่า "พวกลุง ๆ นั่งกันให้มั่นนะครับ ผมมีเซอร์ไพรส์ใหญ่จะให้ดู" พูดจบ เขาก็เดินไปที่หน้ารถมอเตอร์ไซค์ ยกเบาะขึ้น แล้วอุ้มหินทรงกลมป้อมที่ห่อด้วยถุงพลาสติกสีดำออกมา วางลงกลางโต๊ะอาหารทันทีพลางพูดว่า "ผมเพิ่มกับข้าวจากจานเด็ดให้ครับ"

ไต้ตงยื่นมือไปเปิดถุงพลาสติกออก เบิกตากว้างถามว่า "นี่มันอะไรกัน?"

พูดจบ เขาก็หยิบหินก้อนนั้นวิ่งพรวดพราดเข้าไปในบ้านทันที คนอื่น ๆ ก็วางตะเกียบแล้ววิ่งตามเข้าไปด้วย ฉู่เทียนเสียงยิ้มร่าพลางลงกลอนประตูรั้ว จากนั้นจึงค่อย ๆ เดินเอื่อยเฉื่อยตามเข้าไปในบ้าน

บรรดาหัวโตหัวเล็กทั้งหลายกำลังรุมล้อมมองดูหินก้อนนั้น ไต้ตงถือไฟฉายส่องจนไม่รู้ว่าจะส่องตรงไหนดี ฉู่เทียนเสียงกำลังจะเดินเข้าไปสมทบ ประตูรั้วก็มีเสียงเคาะดังขึ้นมา เขาจึงจำต้องหมุนตัวเดินกลับออกไปดู

พอเปิดประตูใหญ่ ก็เห็นหญิงสาวสวยมีเสน่ห์เมื่อวานนี้ยืนอยู่ตรงหน้า ด้านหลังมีรถจอดอยู่สองคัน เป็นรถเบนซ์คันหนึ่งกับรถออฟโรดอีกคันหนึ่ง สองข้างของรถเบนซ์มีชายฉกรรจ์ร่างกำยำยืนคุมอยู่ฝั่งละคน ดูท่าคงเป็นบอดี้การ์ด

หญิงสาวเห็นว่าคนที่มาเปิดประตูเป็นเด็กหนุ่มที่เจอเมื่อวาน จึงยิ้มแล้วเอ่ยว่า "พวกเรามาหาคุณอาไต้ค่ะ"

ฉู่เทียนเสียงชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบพูดว่า "เชิญข้างในเลยครับ ลุงไต้อยู่ด้านใน" พูดจบก็เบี่ยงตัวหลีกทางให้

หญิงสาวยังไม่ได้เดินเข้าประตูไป เธอหันกลับไปที่รถเบนซ์ เปิดประตูด้านหลังออกแล้วพูดกับคนข้างในว่า "คุณปู่คะ คุณอาไต้อยู่ค่ะ เชิญคุณปู่ลงมาเถอะค่ะ"

ผู้เฒ่าซุนก้าวขาลงมาจากรถ หญิงสาวช่วยประคองคุณปู่เดินเข้ามาด้านใน ฉู่เทียนเสียงรีบปรี่เข้าไปหา โค้งคำนับให้อย่างนอบน้อมแล้วกล่าวว่า "คุณปู่ซุน สวัสดีครับ!"

ชายชรามองดูฉู่เทียนเสียงแล้วพูดว่า "เธอก็ด้วยนะ เจ้าหนุ่ม"

ตอนนั้นเอง คนข้างในบ้านก็ได้ยินเสียงจากนอกลานบ้าน จึงพากันรีบเดินออกมา ไต้ตงสาวเท้ากึ่งวิ่งกึ่งเดินเข้ามาหาชายชรา ทำความเคารพแล้วกล่าวว่า "คุณอาซุน ผมควรจะเป็นฝ่ายไปเยี่ยมท่านแท้ ๆ ไม่น่าลำบากให้ท่านต้องเดินทางมาถึงนี่เลยครับ"

"เธอจะไปหาฉันทำไมล่ะ ฉันไม่ได้มาหาเธอสักหน่อย" ชายชราพูดแซวขำ ๆ

หญิงสาวหันมาพูดกับไต้ตงว่า "คุณอาไต้คะ สวัสดีค่ะ หนูนามสกุลเจิง ชื่อเจิงหนิง คุณอาเรียกหนูว่าอาหนิงก็ได้ค่ะ"

เจ้าอ้วนที่ยืนอยู่ด้านหลังแอบคิดในใจว่า "เจิงหนิง? เจิงหนิงที่แปลว่าดุร้ายน่ากลัวน่ะเหรอ? ชื่อเข้าท่าดีนี่หว่า!"

ชายชราเดินเข้ามาในลานบ้าน มองไปยังตึกหลังเล็กแล้วพูดว่า "ไม่ต้องขึ้นไปข้างบนหรอก นั่งคุยกันตรงศาลานี่แหละ"

พอชายชรานั่งลง คนอื่นยังไม่ทันได้นั่ง ท่านก็เอ่ยปากขึ้นมาอีก "เอาออกมาสิ หรือไม่อยากให้ฉันดูล่ะ?" ไต้ตงรีบยิ้มพลางพูดว่า "จะเป็นอย่างนั้นได้ยังไงกันครับ" พูดพลางหันไปสั่งหลี่เจี๋ย "ไป เอาหินออกมา" หลี่เจี๋ยขานรับคำหนึ่ง แล้วรีบวิ่งเข้าบ้านไปอุ้มหินออกมา วางลงบนโต๊ะอย่างเบามือ

ชายชรายังไม่ลงมือจับ เพียงแค่จ้องมองหินก้อนนั้นตาไม่กะพริบ มองอยู่ครู่หนึ่ง ท่านก็หันไปถามฉู่เทียนเสียง "ไอ้หนู มีห้องที่มืดกว่านี้หน่อยไหม"

ฉู่เทียนเสียงรีบตอบ "มีครับ มี อยู่ชั้นหนึ่งนี่เองครับ"

ชายชราลุกขึ้น เดินตามฉู่เทียนเสียงเข้าบ้านไป คนอื่น ๆ จะเดินตามไปด้วย แต่ท่านหันกลับมาพูดว่า "พวกแกจะตามมาทำไมกัน? อาหนิงก็รออยู่ข้างนอกนี่แหละ"

เมื่อเข้ามาในห้องเล็กของฉู่เทียนเสียง ชายชราก็นั่งลงบนเก้าอี้ พลางมองโต๊ะตัวเดียวเก้าอี้ตัวเดียวแล้วพูดว่า "ไอ้หนู แกรู้เรื่องพวกนี้ไม่น้อยเลยนี่"

ฉู่เทียนเสียงถามกลับ "ปู่ซุนครับ ท่านหมายความว่ายังไงหรือครับ?"

ชายชราพูดต่อ "แกรู้ไหมว่าที่พม่าเขาจัดห้องกันยังไง? โต๊ะเตี้ย เก้าอี้เตี้ย แล้วก็ตะเกียงน้ำมันก๊าด"

ฉู่เทียนเสียงใจกระตุกวูบ ปู่ซุนคนนี้ก็รู้เคล็ดวิชานี้ด้วยหรือนี่

ชายชราไม่ได้พูดต่อ ฉู่เทียนเสียงจึงฉีดน้ำใส่หินเล็กน้อย ผิวหน้าที่เคยขาวโพลนพลันเปลี่ยนเป็นสีเขียวคล้ำ บนนั้นเต็มไปด้วยรอยขูดขีดจากใบเลื่อย และยังมีรอยร้าวเล็ก ๆ อยู่อีกเพียบ

ชายชราหยิบไฟฉายขึ้นมา จ่อแนบลงบนตัวหินทันที วาบเดียวเท่านั้น หินทั้งก้อนก็กลายสภาพเป็นหลอดไฟสีเขียวขนาดใหญ่ แสงจากไฟฉายส่องทะลุผ่านหินทั้งก้อนจนโปร่งใส รัศมีโดยรอบหินเกินสองฟุตถูกกลืนไปด้วยแสงสีเขียว ภายในเนื้อหินไร้ซึ่งสิ่งแปลกปลอมแม้แต่น้อย เปล่งประกายวาววับดั่งแก้วผลึก สีสันไม่เข้มไม่อ่อน ชื่นตาจับใจ ชวนให้คนมองแทบจะละลายหลอมรวมเข้าไปข้างใน

ชายชรานิ่งค้างไปราวกับพระเข้าฌาน ไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

ฉู่เทียนเสียงพิงขอบประตูอยู่เงียบ ๆ ไม่ได้เข้าไปรบกวนชายชรา ตอนนั้นเขาก็ตกตะลึงกับหินก้อนนี้จนตาค้างเหมือนกัน ช่วงเช้ามืดก่อนจะนอนยังอุตส่าห์เอาหินไปซ่อนไว้ใต้เบาะรถมอเตอร์ไซค์ เพราะกลัวมันจะหายนี่แหละ ของชิ้นนี้มันล้ำค่าเกินไปจริง ๆ

หินทั้งก้อนมีขนาดเท่าศีรษะเด็ก โดยรวมไม่มีรอยร้าวลึกกินเนื้อ มีเพียงรอยร้าวเส้นเล็กละเอียดที่ผิวชั้นนอกเท่านั้น เนื้อหินไม่มีกลายพันธุ์ มองไม่เห็นจุดฝ้าขาว ไม่มีรอยต่อของเฉดสี นี่คือผลงานชิ้นเอกที่ธรรมชาติรังสรรค์ขึ้นมาโดยแท้

ชายชราลุกขึ้นยืน แล้วเอ่ยถาม "ไอ้หนู แกชื่ออะไรนะ?"

"ผมชื่อฉู่เทียนเสียงครับ"

"แกเรียนเรื่องพวกนี้มากี่ปีแล้ว?"

ฉู่เทียนเสียงตอบอย่างสำรวมและสุภาพ "ปู่ซุนครับ สิบกว่าปีแล้วครับ"