บทที่ 100 บรรลุข้อตกลง

ภายในวิลล่า เจียงต๋ารู้สึกพูดไม่ออกบอกไม่ถูก

พวกทายาทคนรวยรุ่นสองพวกนี้ สมองมีปัญหาอะไรกันหรือเปล่า

เป็นถึงทายาทสืบทอดธุรกิจ ทำงานอะไรไม่ทำ ดันถ่อมาเป็นรปภ.?

อ้างว่าออกมาขัดเกลาตัวเองหาประสบการณ์งั้นเหรอ?

ต่อให้จะหาประสบการณ์ ก็ไม่ถึงขั้นต้องมาเป็นรปภ.หรอกมั้ง?

เป็นรปภ.มันจะได้ประสบการณ์อะไรกันล่ะวะ?

ถ้าบอกว่าไปเป็นพนักงานถ่ายเอกสารในออฟฟิศ ยังพอจะเชื่อเรื่องเพ้อเจ้อพวกนี้ได้บ้าง

พวกนี้คงอ่านนิยายมากไปจนอยากสวมบทตัวเอกล่ะสิไม่ว่า

แล้วยังมีไอ้หนุ่มที่ใช้คอนเนกชันทางบ้านมาช่วยปั๊มยอดให้เครือเจียงนั่นอีก…

อืม! ทำได้ดีมาก พยายามเข้านะลูกพี่ เพื่อความเจริญรุ่งเรืองของเครือเจียง

รอให้ถึงสิ้นปี เดี๋ยวจะมอบรางวัล ‘พนักงานดีเด่น’ ให้สักใบ

…

หลังจากฟังเจียงเสี่ยวชีเล่าเรื่องสนุกๆ ในบริษัทจนจบ เจียงต๋าก็พบว่าเรื่องพิลึกพิลั่นไร้เหตุผลพวกนี้มีไม่น้อยเลยจริงๆ

ใครๆ มักบอกว่าเรื่องแต่งในนิยายนั้นพิสดารพันลึก แต่เขาอยากจะบอกเหลือเกินว่า โลกความจริงมันยิ่งพิลึกกว่านั้นอีก

เขาเรียกอะไรกันนะ? สัจนิยมมหัศจรรย์ใช่ไหม?

“พ่อคะ หนูกลับมาแล้วค่ะ”

เสียงของเจียงซือหนานดังขึ้น เจียงต๋าเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าเวลาล่วงเลยไปหกโมงเย็นกว่าแล้ว นี่เขานั่งฟังเรื่องซุบซิบไร้สาระไปหลายชั่วโมงเลยเชียวหรือ

เขามองดูลูกสาวคนโตที่กำลังยืนเปลี่ยนรองเท้า

เจียงต๋าพบว่าช่วงนี้ลูกสาวเริ่มไม่ค่อยกระตือรือร้นเรื่องงานเท่าเมื่อก่อน เรื่องทำงานล่วงเวลาน่ะเหรอ? อย่าหวังเลย เลิกงานตรงเวลาเป๊ะทุกวัน

เมื่อก่อนพอกลับถึงบ้าน เธอยังหอบเอกสารไปนั่งเซ็นในห้องทำงานต่อ

ทว่าตอนนี้…

ลูกสาวแสดงออกชัดเจนว่า นั่งตรวจเอกสารจะไปสนุกสู้ฝึกวิชาเซียนได้ยังไง?

ถ้าไม่ติดว่ามีภาระผูกพันในบริษัทมากมายจนวางมือไม่ได้ ป่านนี้เธอคงทิ้งทุกอย่างไปทุ่มเทให้กับการฝึกวิชาเซียนแล้ว

“เสี่ยวชี ได้เวลาทำกับข้าวแล้ว” นั่งคุยกันเพลินจนเขาลืมสั่งให้เสี่ยวชีเตรียมมื้อเย็นไปเสียสนิท

“รับทราบค่ะ” เจียงเสี่ยวชีลุกขึ้นแล้วเดินตรงไปยังห้องครัว

“เสี่ยวชี เย็นนี้กินอะไรกันดี” เจียงซือหนานเอ่ยถามอย่างสบายอารมณ์

เจียงเสี่ยวชีตอบ “มื้อเย็นนี้ทำหม้อไฟผัดแห้งค่ะ”

ดวงตาของเจียงซือหนานเป็นประกายทันที “หนูอยากกินหม้อไฟผัดแห้งไก่ใส่ไส้หมู แล้วก็… ขอหม้อไฟผัดแห้งซีฟู้ดอีกอย่างนะคะ”

“ได้ค่ะ” เจียงเสี่ยวชีไม่เคยเอ่ยปากปฏิเสธใครอยู่แล้ว

เจียงซือหนานดีใจจนเนื้อเต้น เธอเดินแกว่งแขนกระโดดดิดๆ มานั่งลงข้างเจียงต๋า “พ่อคะ บ่ายวันนี้ฟิลิกซ์กับลิตต์ติดต่อหนูมาด้วยค่ะ”

เจียงต๋าพยักหน้ารับ “พ่อรู้แล้ว ตอนเที่ยงพวกนั้นติดต่อผ่านเหล่าผูมาหาพ่อเหมือนกัน”

เขาเล่าเรื่องบนโต๊ะอาหารมื้อเที่ยงให้ฟังคร่าวๆ พลางสำทับว่า “ระวังพวกนั้นไว้หน่อย ถ้าพอจะใช้ประโยชน์อะไรได้ก็ใช้ไปเถอะ เรื่องคณะตัวแทนร่วมมันยืดเยื้อมานานพอแล้ว รีบจัดการให้จบๆ ไปเสียที”

เจียงซือหนานเม้มปาก ยืดเยื้อเหรอ? นี่เพิ่งผ่านไปแค่อาทิตย์เดียวเองไม่ใช่หรือไง?

แต่เธอก็ไม่ได้แย้ง เพียงพยักหน้ารับ “ค่ะ หนูจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เสร็จโดยเร็ว”

เจียงต๋าผงกศีรษะ กำลังจะพูดอะไรต่อ ทว่าสีหน้าพลันสะดุดลงเล็กน้อย เขาส่งกระแสจิตเชื่อมต่อกับสโมสรข้ามกาลอวกาศ แล้วเปิดหน้ารายชื่อเพื่อนขึ้นมา

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ส่งข้อความมาว่า: 【คุณลุงคะ คุณปู่ของหนูตกลงแล้วค่ะ ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด พรุ่งนี้ก็น่าจะส่งของให้ได้เลย】

เมื่ออ่านข้อความจบ เจียงต๋าก็นึกชมในใจ เด็กคนนี้จัดการได้รวดเร็วทันใจดีแท้

เขาพิมพ์ตอบกลับไป: 【ได้ พรุ่งนี้เจอกัน】

ไต้สุ่ยเอ๋อร์: 【อื้ม พรุ่งนี้เจอกันตอนเที่ยงนะคะ】

เจียงต๋า: "…"

เขาได้แต่ส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เอาเถอะ พรุ่งนี้ก็มีเพื่อนร่วมโต๊ะกินข้าวเที่ยงอีกมื้อแล้วกัน

เจียงต๋าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะส่งข้อความถามต่อ: 【รถก่อสร้าง 100 คันที่ฉันสั่งไว้ จะส่งมอบได้เมื่อไหร่?】

ชั่วอึดใจ ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็ตอบกลับมา: 【พรุ่งนี้ส่งมอบให้พร้อมกันเลยค่ะ】

【ตกลง】 เจียงต๋าตอบรับคำ ก่อนจะปิดหน้าต่างสนทนากับไต้สุ่ยเอ๋อร์ลง

…

มื้อค่ำนั้น เขาอยู่ร่วมโต๊ะกินหม่าล่าเซียงกัวกับลูกสาว

เจียงต๋ารู้สึกว่า พริกนี่แหละคือราชาแห่งรสชาติอย่างแท้จริง ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบอะไร พอเอามาผัดใส่พริกก็กลายเป็นของอร่อยได้หมด ขนาดคนที่เกลียดเต้าหู้อย่างเขายังชอบกินเต้าหู้หม่าโปเลย

หลังกินมื้อค่ำเสร็จ เจียงต๋ากับลูกสาวก็นั่งดูทีวีอยู่ที่ห้องนั่งเล่น พลางคุยแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ

หัวข้อหลักๆ ย่อมหนีไม่พ้นเรื่องการบำเพ็ญเซียน

สำหรับเจียงซือหนานแล้ว วิถีแห่งการฝึกตนยังแปลกใหม่มากเกินไป จึงมีเรื่องที่ไม่เข้าใจอยู่เต็มไปหมด

หากเป็นเมื่อก่อน เจียงต๋าเองก็คงอธิบายอะไรไม่ได้มากนัก

แต่ตั้งแต่ได้ 【คำอธิบายสี่ระดับใหญ่แห่งวิถีเซียนโดยละเอียด】 มา เขาก็มีความเข้าใจในวิถีเซียนกระจ่างแจ้งขึ้น ยิ่งระดับชำระกายด้วยแล้ว เขายิ่งเข้าใจแจ่มแจ้งแทงทะลุปรุโปร่ง

“เอาล่ะ ดึกแล้ว แยกย้ายกลับห้องเถอะ”

เจียงต๋าลุกขึ้นยืนแล้วเดินขึ้นไปชั้นสอง

เจียงซือหนานขานรับสั้นๆ ก่อนจะลุกเดินตามขึ้นไปเช่นกัน

…

ตลอดทั้งคืนผ่านพ้นไปเงียบสงบ สองพ่อลูกต่างทุ่มเทเวลาให้กับการบำเพ็ญ

เจียงต๋ารู้สึกได้ว่า ตนเองอยู่ห่างจากระดับชำระกายขั้นแปดอีกเพียงก้าวเดียวเท่านั้น

พละกำลังทางกายภาพของเขาเวลานี้พุ่งทะลุหนึ่งหมื่นจินไปนานแล้ว

หากบรรลุถึงระดับชำระกายขั้นเก้า สวรรค์เท่านั้นถึงจะรู้ว่ามันจะทรงพลังขนาดไหน

…

ช่วงสายของวันที่ 8 กันยายน

ภายในวิลล่าเหลือเจียงต๋าอยู่เพียงลำพังอีกครั้ง อ่า… ยังมีหุ่นยนต์อีกตัวหนึ่ง นั่นก็คือเจียงเสี่ยวชี

“เสี่ยวชี เธอแปลงร่างได้ไหม?” เมื่อมองดูเจียงเสี่ยวชี เจียงต๋าก็ไม่รู้ทำไมจู่ๆ ถึงนึกไปถึงซีรีส์แนวเทพเซียนแฟนตาซีเรื่องหนึ่งที่เคยดูขึ้นมา

ในเรื่องนั้น โทรศัพท์มือถือสามารถแปลงร่างเป็นมนุษย์ได้

แต่เจียงเสี่ยวชีคงไม่เก่งกาจขนาดนั้น

อย่างน้อยที่สุด เสี่ยวชีก็ข้ามมิติกาลเวลาไม่ได้ล่ะนะ!

“ไม่ได้ค่ะ” เจียงเสี่ยวชีตอบ

“อ้อ!” เจียงต๋าส่งเสียงรับรู้ พลางหยิบหนังสือพิมพ์ขึ้นมาอ่านแล้วเอ่ยว่า “เธอไปเตรียมวัตถุดิบเถอะ เที่ยงนี้กินมื้อใหญ่เป็นซีฟู้ดกัน”

“รับทราบค่ะ” เจียงเสี่ยวชีขานรับ แล้วเดินออกจากวิลล่าไป

…

ตอนเที่ยง เจียงเสี่ยวชีทำอาหารเสร็จเต็มโต๊ะ

เมื่อติดต่อไปหาไต้สุ่ยเอ๋อร์ ยัยเด็กคนนี้ก็ตอบกลับมาค่อนข้างเร็วทีเดียว

“คุณลุง!”

บนดาดฟ้า พอเห็นหน้าเจียงต๋า เธอก็ดีอกดีใจจนเนื้อเต้น

เจียงต๋า: "…"

คนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวคงคิดว่าเธอดีใจที่ได้เจอเขา แต่ความเป็นจริงน่ะหรือ… แค่ดูโต๊ะอาหารกับถ้วยชามตะเกียบที่จัดเตรียมไว้เรียบร้อยก็เข้าใจทะลุปรุโปร่งแล้ว

เจียงต๋าไม่พูดพร่ำทำเพลง เขาโบกมือเพียงครั้งเดียว จานอาหารส่งกลิ่นหอมกรุ่นก็ถูกนำมาวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะ

ไต้สุ่ยเอ๋อร์นั่งลงประจำที่โดยไม่เกรงใจสักนิด

เจียงต๋าเองก็ไม่รีบร้อนส่งมอบของ เขานั่งลงเช่นกัน แล้วเริ่มเพลิดเพลินกับมื้ออาหารเลิศรสนี้

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป ไต้สุ่ยเอ๋อร์เอนหลังพิงเก้าอี้ด้วยความพึงพอใจพลางพูดขึ้นว่า “ขอพักครึ่งเวลาสักแป๊บนะคะ”

เจียงต๋าถึงกับพูดไม่ออก กินข้าวนี่ยังมีพักครึ่งเวลากับเขาด้วยเหรอเนี่ย?

“คุณลุง เอาไปค่ะ”

ไต้สุ่ยเอ๋อร์โบกมือเบาๆ ยานพาหนะขนาดยักษ์มหึมาก็ปรากฏขึ้นบนดาดฟ้าทีละคัน

ยังดีที่ดาดฟ้านี้กว้างขวางพอ ไม่อย่างนั้นคงยัดรถก่อสร้างรุ่น A999 ขนาดยักษ์มากมายขนาดนี้ไม่ลงแน่

“ดีมาก ฝากไว้ตรงนี้ก่อนแล้วกัน”

เจียงต๋ามองดูพลางพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

กะว่าช่วงบ่ายจะแวะไปที่อ่าวจื่อจินสักรอบ

ไต้สุ่ยเอ๋อร์โบกมืออีกครั้ง บนโต๊ะอาหารก็ปรากฏหลอดยาห้าหลอด ซึ่งก็คือ 【น้ำยาเสริมพันธุกรรมระดับกลาง】

แววตาของเจียงต๋าฉายประกายความคาดหวัง

“คุณลุง ของครบแล้วนะคะ” ไต้สุ่ยเอ๋อร์กะพริบตาปริบๆ คล้ายจะสื่อความนัยว่า: คุณลุง แล้วของแลกเปลี่ยนล่ะคะ?

เจียงต๋ายิ้มบางๆ ก่อนจะโบกมือเช่นกัน ขวานทองคำเก้าเล่มปรากฏขึ้น เมื่อรวมกับเล่มที่มอบให้ไต้สุ่ยเอ๋อร์ไปเมื่อวาน ก็ครบ 10 เล่มพอดี

ดวงตาของไต้สุ่ยเอ๋อร์เป็นประกายระยิบระยับ

เมื่อวานนี้ เธอเอาขวานทองคำไปให้คุณปู่ดู ตอนแรกท่านผู้เฒ่าก็ไม่เชื่อ จนกระทั่งหาสถานที่เพื่อทำการทดสอบในที่สุด

ผลลัพธ์จากการทดสอบทำเอาท่านผู้เฒ่าตกตะลึงจนแทบอ้าปากค้าง

ไม่ใช่ว่าดาวชางหลานจะไม่มีอาวุธที่ร้ายกาจกว่านี้

เพียงแต่อาวุธเหล่านั้น… ล้วนไม่อาจนำออกมาใช้ได้ง่ายๆ เลยสักนิด

ทว่าขวานทองคำ ซึ่งเป็นเพียงขวานเล็กๆ เล่มหนึ่ง กลับสามารถปลดปล่อยพลังทำลายล้างมหาศาลปานนั้นได้ ช่างน่าเหลือเชื่อจริงๆ

ดังนั้นคุณปู่ของไต้สุ่ยเอ๋อร์จึงตกลงรับข้อเสนอการแลกเปลี่ยนนี้โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

น้ำยาเสริมพันธุกรรมระดับกลางที่แสนจะหาได้ยากเย็นสำหรับไต้สุ่ยเอ๋อร์ กลับไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลยสำหรับท่านผู้เฒ่า

ก็แหม คุณปู่ของไต้สุ่ยเอ๋อร์เป็นถึงบุคคลระดับสูงของสหพันธรัฐเชียวนะ!