บทที่ 99 ซื้อขายดาวเทียมบนฐานอวกาศ เรื่องน่าสนใจในเครือบริษัท

พื้นที่แลกเปลี่ยน บนดาดฟ้า

เจียงต๋าเหลือบมองไต้สุ่ยเอ๋อร์แวบหนึ่ง ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วเอ่ยขึ้น "ผมใช้ขวานทองคำเก้าเล่มแลกกับเธอ"

"ทำไมต้องเก้าเล่มล่ะคะ ไม่ปัดให้เป็นเลขกลมๆ หน่อยเหรอ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์กะพริบตาโตปริบๆ สีหน้าดูไร้เดียงสา

เจียงต๋าผายมือ "รวมเล่มนี้เข้าไปด้วย ก็เป็นสิบเล่มพอดีไม่ใช่เหรอ ขวานทองคำสิบเล่ม แลกกับรถก่อสร้างรุ่น A999 ของเธอ 100 คัน บวกกับน้ำยาเสริมพันธุกรรมระดับกลางอีก 10 หลอด เป็นไง"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์เบิกตากว้าง "ลุงคะ เกินไปแล้วนะ! ของพรรค์นั้นมันหาโคตรยากเลยนะ ได้มากสุดแค่ 5 หลอดเท่านั้นแหละ"

"ตกลง" เจียงต๋ายิ้มตาหยีทันที

ใบหน้าเล็กๆ ของไต้สุ่ยเอ๋อร์พลันชะงักค้าง อดไม่ได้ที่จะทำปากยื่น "ลุงคะ ดูเหมือนหนูจะขาดทุนยังไงไม่รู้"

"คิดมากไปแล้ว" เจียงต๋าส่ายหน้า "ผมนี่แหละที่ขาดทุน"

อันที่จริงการค้าขายแบบนี้ มันจะมีใครได้เปรียบเสียเปรียบอะไรกันนักหนา

สำหรับไต้สุ่ยเอ๋อร์ มันก็แค่น้ำยาไม่กี่หลอด

สำหรับเจียงต๋า ขวานทองคำสิบเล่ม ต้นทุนก็ไม่ได้สูงเกินรับไหว

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ส่งเสียงฮึดฮัดในลำคอ ก่อนจะเดินกลับไปนั่งที่โต๊ะอาหารแล้วลงมือสวาปามต่อ ทำท่าเหมือนจะกินให้คุ้มทุนกลับคืนมาให้ได้

เจียงต๋าเหลือบมองอาหารบนโต๊ะ เมื่อครู่เพิ่งจะก่อเรื่องเอิกเกริก ฝุ่นตลบอบอวลขนาดนั้น แต่อาหารพวกนี้กลับยังคงสะอาดสะอ้านไร้ฝุ่นผง

พูดให้ถูกก็คือ ทั้งดาดฟ้าใต้เท้าของพวกเขานั้นสะอาดเอี่ยมอ่อง ไม่มีฝุ่นละอองเกาะแม้แต่น้อย

เพราะดาดฟ้าแห่งนี้คือแกนกลางของพื้นที่แลกเปลี่ยน

ข้างนอกจะพังพินาศย่อยยับแค่ไหน ก็ไม่มีทางกระทบมาถึงที่นี่ได้

…

เจียงต๋านั่งลงฝั่งตรงข้ามไต้สุ่ยเอ๋อร์ ใช้ไม้ไผ่จิ้มแคนตาลูปชิ้นหนึ่งส่งเข้าปากแล้วเอ่ยว่า "เสี่ยวสุ่ยเอ๋อร์ ดาวเทียมบนฐานอวกาศที่คุยกันคราวก่อนสร้างเสร็จหรือยัง"

"ใกล้แล้วค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์แทะนกพิราบอบพลางตอบเสียงอู้อี้ "กะว่าอีกสัก 10 วันก็น่าจะส่งมอบได้"

เจียงต๋าพยักหน้า "งั้นเหรอ ก็ดีเลย คราวนี้เธออยากได้อะไรล่ะ"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ตอบโดยไม่ลังเล "ขอเป็นโอสถอายุวัฒนะแล้วกันค่ะ"

"ได้" เจียงต๋าพยักหน้ารับ "โอสถอายุวัฒนะ 3 เม็ดเป็นไง"

"ตกลงค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์กะพริบตาคู่งาม ดูอารมณ์ดีขึ้นมาทันตาเห็น

เจียงต๋าเองก็พลอยยิ้มตามไปด้วย

ดาวเทียมบนฐานอวกาศคือสิ่งที่เขาต้องการ

การจะผงาดขึ้นมาบนดาวสีน้ำเงินได้อย่างแท้จริง หากไร้อาวุธที่มีอานุภาพสั่นสะเทือนโลกไว้ในมือ อย่างไรก็ยังไม่น่าวางใจพอ

อืม! คงต้องหาทางทำระบบป้องกันระเบิดนิวเคลียร์ไว้อีกสักชุดด้วย

เขากลัวว่าหากดาวเทียมบนฐานอวกาศเปิดเผยสู่สายตาชาวโลกเมื่อไหร่ พวกงี่เง่าไร้สมองบางกลุ่มอาจจะบ้าคลั่งยิงระเบิดนิวเคลียร์มาเพื่อลากเขาไปตายด้วยกัน

แต่เรื่องนี้ยังไม่ต้องรีบร้อน รอให้อ่าวจื่อจินฝั่งโน้นสร้างเสร็จสมบูรณ์ก็ยังไม่สาย

ถึงเวลานั้น ไม่ว่าจะเป็นมาตรการป้องกันทางเทคโนโลยีหรือสายบำเพ็ญเซียน เขาก็จะจัดเต็มประเคนลงไปให้หมด

"จริงสิ มีเครื่องปล่อยดาวเทียมไหม เอาแบบที่สะดวกหน่อย ไม่ต้องใช้สถานที่ปล่อยขนาดใหญ่มาก" เจียงต๋าถามขึ้นอีก

ไต้สุ่ยเอ๋อร์หยุดคิดครู่หนึ่ง "มีค่ะ หนูมีเครื่องปล่อยแบบโมดูลาร์อยู่รุ่นหนึ่ง สามารถส่งดาวเทียมบนฐานอวกาศขึ้นไปพร้อมกันได้ 10 ตัว แถมพอเสร็จภารกิจปล่อยแล้ว เครื่องปล่อยโมดูลาร์จะบินกลับมาเองอัตโนมัติ นำกลับมาใช้ซ้ำได้เรื่อยๆ"

"เยี่ยมเลย โอสถอายุวัฒนะ 2 เม็ดเป็นไง" เจียงต๋าตบมือฉาดใหญ่

"ตกลงค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ไม่ลังเล ในใจเริ่มคิดคำนวณทันที

รอบนี้รอบเดียวฟันโอสถอายุวัฒนะไปถึง 5 เม็ด กำไรเน้นๆ เลยนะเนี่ย!

นี่มันสมบัติล้ำค่าที่ช่วยยืดอายุขัยได้ถึง 50 ปีเชียวนะ!

เจียงต๋าเองก็อารมณ์ดีเช่นกัน ดาวเทียมบนฐานอวกาศใกล้จะได้ขึ้นสู่อวกาศแล้ว ความปลอดภัยของเขาบนดาวสีน้ำเงินก็จะมีหลักประกันแน่นหนาขึ้นไปอีกขั้น

"ส่งของได้เมื่อไหร่" เจียงต๋าถาม

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ตอบ "อีก 10 วันแล้วกันค่ะ ส่งมอบพร้อมกับดาวเทียมบนฐานอวกาศเลย"

เจียงต๋าพยักหน้ายอมรับเงื่อนไข

"อื้อ! อิ่มแล้ว"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์วางตะเกียบ ลูบท้องน้อยๆ ของตัวเองด้วยสีหน้าอิ่มเอมใจ

หลังจากนั่งพักอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า "ลุงคะ วันนี้พอแค่นี้ก่อนแล้วกันนะคะ เรื่องน้ำยาเสริมพันธุกรรมระดับกลางหนูต้องกลับไปปรึกษากับคุณปู่ก่อน ถ้ามีความคืบหน้าจะรีบมาบอกทันที"

"ตกลง" เจียงต๋าพยักหน้า จากนั้นก็ตามเธอก้าวออกจากพื้นที่แลกเปลี่ยน

…

พอกลับมาถึงวิลลา ความคิดของเจียงต๋าก็หนักอึ้งขึ้นมาเล็กน้อย

การพบกับไต้สุ่ยเอ๋อร์ในครั้งนี้ ทำให้เขาได้รับข้อมูลมามากมาย

ประตูปริศนา ซากโบราณสถานของอารยธรรม

เรื่องซากโบราณสถานเอาไว้ก่อน แต่เรื่องประตูนั่น

ไม่ว่าประตูดังกล่าวจะเป็นปรากฏการณ์ประหลาดในเอกภพของดาวชางหลานเอง หรือเป็นช่องว่างมิติที่เชื่อมต่อไปยังจักรวาลอื่น สำหรับเขาแล้วล้วนไม่ใช่เรื่องดีทั้งสิ้น

หากเกิดมีประตูพรรค์นั้นโผล่ขึ้นมาบนดาวสีน้ำเงินบ้างล่ะก็…

เจียงต๋าลอบถอนหายใจ เลิกคิดฟุ้งซ่าน

ทว่าลึกๆ ในใจ เขาก็เริ่มตื่นตัวระแวดระวังขึ้นมาแล้ว

เขาตั้งใจว่าจะหาเวลาลองถามเพื่อนคนอื่นดู ว่าในโลกของพวกเขามีใครพบเจอปรากฏการณ์ 'ประตูมิติ' แบบนี้บ้างหรือยัง

…

มองดูเวลา ก็บ่ายสามโมงแล้ว

เจียงต๋าบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า แล้วเดินออกจากห้องนอน

พอลงมาถึงห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่งของวิลลา เขาก็เห็นเจียงเสี่ยวชีกลับมาแล้ว เธอกำลังนั่งดูโทรทัศน์อยู่บนโซฟา

"ช่วงนี้ที่เครือบริษัทมีเรื่องอะไรเกิดขึ้นบ้างไหม"

เจียงต๋าเอ่ยถามเรียบๆ พลางเดินไปนั่งลงหน้าโต๊ะน้ำชา

เขาเปิดลิ้นชัก หยิบกระปุกชาที่สร้างจากหยกเซียนออกมา คีบใบชาเซียนใส่ลงในกาน้ำชาใบหนึ่ง ไม่นานนัก กลิ่นหอมสดชื่นชวนผ่อนคลายก็โชยฟุ้ง ตลบอบอวลจนน่าหลงใหล

เจียงเสี่ยวชีตอบกลับ "ฉันไปเดินตรวจตราแผนกต่างๆ ในเครือแทนเจ้านายมาหนึ่งรอบแล้วค่ะ ไม่พบปัญหาอะไร พนักงานทุกคนขยันขันแข็งและกระตือรือร้นกันดีมาก"

"งั้นก็ดีแล้ว" เจียงต๋าพยักหน้ารับ

เจียงเสี่ยวชีเอ่ยเสริม "ฉันค้นพบอัจฉริยะทางการเงินคนหนึ่งในเครือบริษัทด้วยค่ะ"

"หือ?"

เจียงต๋าเริ่มเกิดความสนใจ "ลองว่ามาซิ"

เจียงเสี่ยวชีตอบ "อัจฉริยะทางการเงินคนนั้นทำงานอยู่ที่ฝ่ายการลงทุนของเครือบริษัทค่ะ เดือนที่แล้ว เขาทำกำไรจากตลาดการเงินให้กับบริษัทได้ถึง 1,000 ล้าน"

เจียงต๋ายิ้มพลางกล่าว "จริงเหรอเนี่ย ถือว่าเป็นบุคลากรที่มีความสามารถจริงๆ ทั้งตำแหน่ง เงินเดือนประจำปี แล้วก็พวกเงินโบนัสกับสวัสดิการ ปรับเพิ่มขึ้นให้อีกระดับได้เลยนะ"

เจียงเสี่ยวชีพยักหน้า "ผู้จัดการทั่วไปเฮ่าตงหลายก็มีแผนจะทำแบบนั้นอยู่เหมือนกันค่ะ"

เจียงต๋าส่งเสียงอืมในลำคอ ยกถ้วยชาขึ้นจิบเบาๆ สีหน้าเปี่ยมสุข

เขาเหลือบมองเจียงเสี่ยวชีแล้วยิ้มถาม "อยากดื่มสักแก้วไหม"

เจียงเสี่ยวชีกะพริบตา แสงสีแดงในดวงตาเปล่งประกายวูบวาบ

หมายความว่ายังไงกันนะ

คำนวณไม่ออกเลยจริงๆ!

เธอจะดื่มชาเซียนนี่ไปทำไมกัน

วัสดุบนตัวเธอไม่ได้มีระบบดูดซับพลังปราณเสียหน่อย!

เจียงต๋าหัวเราะเบาๆ คงเป็นเพราะความเคยชินกระมัง พักหลังมานี้เขารู้สึกว่าตัวเองมองเจียงเสี่ยวชีเป็นมนุษย์คนหนึ่งเข้าไปทุกที

มีเพียงตอนที่เห็นดวงตาของเธอเปล่งแสงออกมานั่นแหละ ถึงได้ฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเธอไม่ใช่คน

"ช่วงนี้ในเครือบริษัทมีเรื่องอะไรสนุกๆ บ้างไหม" เจียงต๋าเอนหลังพิงโซฟา จิบชาเซียนพลางถามขึ้นเรื่อยเปื่อย

"เรื่องสนุกๆ เหรอคะ มีเยอะแยะเลยค่ะ" เจียงเสี่ยวชีเล่า "ฝ่ายวางแผนมีเด็กผู้หญิงเข้ามาใหม่คนหนึ่ง หน้าตาน่ารักจิ้มลิ้ม มีพนักงานชายตามจีบกันเพียบเลยค่ะ"

"มีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนหนึ่งของเครือบริษัท มีเรื่องทะเลาะวิวาทกับลูกคนรวย มารู้ทีหลังว่ารปภ. คนนั้นเป็นทายาทผู้สืบทอดธุรกิจของบริษัทในเมืองข้างๆ ที่ยอมมาเป็นรปภ. ก็แค่เพื่อหาประสบการณ์ชีวิต"

"พนักงานที่ผลงานธรรมดาๆ คนหนึ่ง จู่ๆ เดือนที่แล้วยอดผลงานก็พุ่งขึ้นเท่าตัว พอไปสืบดูถึงได้รู้ว่าทางบ้านของพนักงานคนนั้นมีเส้นสาย เดือนก่อนเลยให้ที่บ้านช่วยใช้เส้นสายดันยอด เพื่อที่จะได้ตามจีบเพื่อนร่วมงานหญิงคนหนึ่ง"

"มีพนักงานหญิงคนหนึ่ง…"

"…"

เจียงเสี่ยวชีเล่าเรื่องที่เธอรู้สึกว่าน่าสนใจติดต่อกันเป็นสิบๆ เรื่อง

เจียงต๋าถึงกับพูดไม่ออก เรื่องพวกนี้…มันช่างน่าสนใจชะมัดยาด

ถ้าคนนอกไม่รู้เรื่องรู้ราว คงนึกว่าเขาดันไปสะดุดเจอกลุ่มตัวเอกนิยายเข้าให้อีกฝูงใหญ่ แต่ที่แท้ ก็แค่พวกทายาทคนรวยรุ่นสองที่ว่างจนไม่รู้จะทำอะไร เลยหาเรื่องเล่นสนุกแก้เบื่อไปวันๆ เท่านั้นเอง