บทที่ 98 อานุภาพของขวานทองคำ น้ำยาเสริมพันธุกรรมระดับกลาง และเรื่องเล่าของซากโบราณสถาน

"อาวุธที่ร้ายกาจกว่าเดิมเหรอ?"

บนดาดฟ้า ใบหน้าเล็กๆ ของไต้สุ่ยเอ๋อร์เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น เธอถามขึ้นว่า "อาวุธประเภทไม่สนหลักวิทยาศาสตร์แบบดาบแสงเงินนั่นน่ะเหรอคะ?"

"ประมาณนั้นแหละ" เจียงต๋าพยักหน้า พลิกฝ่ามือทีหนึ่ง ขวานทองคำก็พลันปรากฏ

เมื่อมองดูขวานสีทองอร่ามตา ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็ถึงกับพูดไม่ออก คราวก่อนก็ดาบเงิน คราวนี้ก็ขวานทอง… คุณลุงนี่ไม่คิดจะเลิกยึดติดกับเงินๆ ทองๆ เลยใช่ไหมเนี่ย?

ดูเชยสิ้นดี!

"อานุภาพของขวานเล่มนี้เป็นยังไงบ้างคะเมื่อเทียบกับดาบแสงเงิน?" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ถามด้วยความสงสัย

"จะพูดยังไงดีล่ะ…" เจียงต๋ายิ้มบางๆ แล้วตอบว่า "มันคนละระดับกันเลยล่ะมั้ง"

"เอ๊ะ?" ไต้สุ่ยเอ๋อร์กะพริบตาโตปริบๆ

เจียงต๋าแนะนำสรรพคุณ "มันมีสองทักษะเหมือนกับดาบแสงเงิน หนึ่งคือ【แสงขวาน】 สองคือ【เจาะเกราะ】 ส่วนเรื่องอานุภาพเนี่ย จะอธิบายยังไงดีนะ…"

เขาครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยตัดบท "ผมทดสอบให้เธอดูเลยดีกว่า"

"ดีค่ะ!" ไต้สุ่ยเอ๋อร์มีสีหน้าคาดหวัง

เจียงต๋าเดินไปที่ริมขอบดาดฟ้าแล้วทอดสายตามองออกไปไกล

เบื้องหน้าเต็มไปด้วยตึกสูงตระหง่านเรียงราย ยานบินแล่นฉวัดเฉวียนไปมาระหว่างอาคาร ดูราวกับมหานครไซไฟล้ำยุค

ทว่าในความเป็นจริง ที่นี่เป็นเพียงพื้นที่แห่งหนึ่งที่สโมสรสร้างขึ้นด้วยพลังอันยิ่งใหญ่เท่านั้น

ในมหานครอันกว้างใหญ่ไพศาล มีเพียงเจียงต๋ากับไต้สุ่ยเอ๋อร์แค่สองคนที่เป็นสิ่งมีชีวิต

ไต้สุ่ยเอ๋อร์เดินมาหยุดอยู่ข้างเจียงต๋า ใบหน้าเล็กๆ เปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

หรือว่าจะเหมือนตอนทดสอบดาบแสงเงินครั้งก่อน ที่ฟันตึกขาดสะบั้นไปหลังหนึ่ง?

"คุณลุง เร็วๆ สิคะ อย่ามัวแต่เหม่อสิ!" เมื่อเห็นเจียงต๋ายังไม่ขยับ ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็เร่งยิกๆ

เจียงต๋าพูดไม่ออก เพิ่งเคยใช้ขวานทองคำเป็นครั้งแรก จะไม่ให้ทำสมาธิตั้งหลักหน่อยหรือไง?

เขาส่ายหน้าช้าๆ แล้วค่อยๆ ยกขวานทองคำขึ้น สั่งเปิดใช้งานทักษะ【แสงขวาน】 ก่อนจะฟันลงไปเบื้องหน้าอย่างรุนแรง

ลำแสงขวานอันเจิดจ้าและน่าสะพรึงกลัวสายหนึ่งพวยพุ่งออกมาจากคมขวาน

แสงขวานสีเทาที่แผ่ไอน่าเกรงขามขยายขนาดขึ้นอย่างรวดเร็วกลางอากาศ

แสงขวานรูปจันทร์เสี้ยวที่ทอดยาวนับพันเมตรก่อตัวขึ้น แล้วกวาดฟาดฟันมุ่งตรงไปข้างหน้า

"ตูม…"

เสียงกึกก้องกัมปนาทดังสะเทือนเลื่อนลั่น เจียงต๋ารู้สึกได้ว่าพื้นดินสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ครั้นสิ้นเสียงระเบิด ฝุ่นควันจางหายไป ทั้งเจียงต๋าและไต้สุ่ยเอ๋อร์ต่างกลืนน้ำลายลงคอดังเอื๊อก มึนงงตกตะลึงตาค้างกับภาพตรงหน้า

"นี่มัน…" ไต้สุ่ยเอ๋อร์จ้องมองซากปรักหักพังที่ราบเป็นหน้ากลองด้านหน้า ไม่อยากจะเชื่อสายตา

นี่มัน… จะทรงพลังเกินไปแล้ว

ตึกสูงระฟ้าที่มีความสูงแตะระดับหนึ่งพันเมตรเหล่านั้น ภายใต้ประกายขวานเพียงสายเดียว กลับพังทลายกลายเป็นซากเศษหินเศษปูนอย่างสิ้นเชิง

กะด้วยสายตาแล้ว พื้นที่โดยรอบอย่างน้อยสิบกว่ากิโลเมตรถูกกวาดราบเป็นหน้ากลอง

เธอยืนนิ่งอึ้งอยู่ตรงนั้น เห็นได้ชัดว่าตกตะลึงกับอานุภาพของขวานทองคำอย่างยิ่ง

แม้กระทั่งตัวเจียงต๋าเองก็ยังตกใจไม่น้อย

เจียงต๋าเปรียบเทียบในใจเงียบๆ ระดับทองเทียบเท่ากับระดับจินตาน นี่คือพลังจากการโจมตีเต็มกำลังของระดับจินตานอย่างนั้นหรือ?

เจียงต๋าพลันนึกถึงคำพูดที่เจียงหงเคยบอกกับตนขึ้นมาได้ว่า ขอเพียงมีดาบแสงเงินยี่สิบเล่ม ต่อให้ต้องเผชิญหน้ากับระดับจินตานก็ยังพอทำให้ฝ่ายนั้นตกที่นั่งลำบากได้

เขาอยากจะบอกเหลือเกินว่า เจียงหงคิดเพ้อเจ้อไปไกลแล้ว

หากต้องปะทะกับระดับจินตานเข้าจริงๆ คาดว่ายังไม่ทันที่เจียงหงจะได้มีปฏิกิริยาตอบสนอง ก็คงถูกระดับจินตานดีดนิ้วสังหารดับดิ้นไปแล้ว

"อะ…อานุภาพระดับนี้ ต่อให้เป็นเกราะป้องกันของยานรบก็คงฟันแตกได้แน่ๆ!" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ได้สติกลับมาแล้วเอ่ยพึมพำอย่างเหม่อลอย

เจียงต๋ายิ้มพลางกล่าวว่า "ขวานทองคำเล่มนี้ผมให้เธอพกไว้ป้องกันตัวก็แล้วกัน มันมีความทนทาน 1,000 ครั้งเหมือนกับดาบแสงเงิน ใช้หมดเมื่อไหร่ก็พังทันที"

"ขอบคุณค่ะคุณลุง" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ไม่เกรงใจแม้แต่น้อย ยื่นมือออกไปรับขวานทองคำมาถือไว้ และไม่นึกรังเกียจรูปลักษณ์สีทองอร่ามตาของมันอีกต่อไป

รู้สึกเพียงแค่ว่า ยิ่งมองรูปทรงของมันก็ยิ่งดูเข้าตาน่าใช้

สีทองนี้ ยิ่งดูก็ยิ่งชวนให้เพลินตา

หลังจากตื่นเต้นดีใจอยู่พักใหญ่ ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็เก็บขวานทองคำลงไป แล้วเอ่ยกับเจียงต๋าอย่างจริงจังว่า "คุณลุงคะ ขอบคุณมากค่ะ ของขวัญชิ้นนี้ล้ำค่าเกินไป รถก่อสร้างหนึ่งร้อยคันเทียบมูลค่าแทบไม่ติดเลย คุณลุงยังต้องการอะไรอีกไหมคะ? ขอแค่บอกมาได้เลย"

ในเวลานี้ ไต้สุ่ยเอ๋อร์ใจป้ำอย่างยิ่ง

เจียงต๋าใคร่ครวญดูเล็กน้อยก่อนเอ่ยถาม "เทคโนโลยีเสริมพันธุกรรมของพวกเธอ มีความคืบหน้าอะไรบ้างไหม?"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ชะงักไป จากนั้นก็ยิ้มออกมา "เรื่องนี้เองเหรอ! ฮิๆ! ถ้าคุณลุงถามฉันเมื่อสองสามวันก่อน ฉันคงตอบว่า ไม่มี แต่ถ้าเป็นตอนนี้ละก็! ฉันบอกได้เลยว่า มีแล้วค่ะ"

"จริงเหรอ?" เจียงต๋าดีใจปนประหลาดใจ

แค่น้ำยาเสริมพันธุกรรมขั้นต้นก็มอบคุณประโยชน์ให้เขามากมายถึงเพียงนี้แล้ว หากเป็นระดับกลางล่ะก็… อย่างน้อยก็น่าจะช่วยยกระดับพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเซียนของเขาขึ้นมาได้อย่างก้าวกระโดดทีเดียว

"เรื่องจริงแท้แน่นอนสิคะ!" ไต้สุ่ยเอ๋อร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทอดถอนใจ "อันที่จริงน้ำยาเสริมพันธุกรรมระดับกลางวิจัยสำเร็จตั้งนานแล้ว แม้กระทั่งน้ำยาเสริมพันธุกรรมระดับสูงก็ใกล้จะสำเร็จแล้วด้วยซ้ำ เพียงแต่ไม่มีการเผยแพร่สู่ภายนอกเท่านั้น มันถูกจำกัดการใช้งานอยู่แค่ในแวดวงชนชั้นสูง"

"คราวนี้ที่คุณปู่ให้ฉันออกไปฝึกฝนในอวกาศ ถึงได้ยอมบอกความลับนี้กับฉัน แล้วยังยื่นเรื่องเบิกน้ำยาเสริมพันธุกรรมระดับกลางมาให้ฉันหนึ่งหลอดเพื่อยกระดับสมรรถภาพทางกาย ฮิๆ! คุณลุงคะ ไม่สังเกตเห็นเลยเหรอว่าฉันเปลี่ยนไปน่ะ?"

เจียงต๋ากวาดสายตามองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าสองสามรอบ ก่อนส่ายหน้า "ไม่เห็นจะสังเกตเห็นอะไรเลยนะ แต่ว่า… ดูเหมือนจะอ้วนขึ้นนิดหน่อยหรือเปล่า?"

"อ้วนขึ้นเหรอ?" ไต้สุ่ยเอ๋อร์เบิกตากว้าง เธอจะไปอ้วนขึ้นได้ยังไงกัน? เห็นๆ กันอยู่ว่าเธอกินน้อยขนาดนั้น

ครั้นสังเกตเห็นสายตาของเจียงต๋า ใบหน้าเล็กๆ ของเธอก็แดงก่ำขึ้นมาทันที ก่อนจะถ่มน้ำลายใส่ "เชอะ! คุณลุงทะลึ่ง ไม่สุภาพเลย"

เจียงต๋าหัวเราะฮ่าๆ ออกมา แล้วปรับสีหน้าให้จริงจังขึ้น เอ่ยถามว่า "ถ้าพูดแบบนี้ แสดงว่าน้ำยาเสริมพันธุกรรมระดับกลางคงหามาได้ไม่ง่ายสินะ?"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์พยักหน้า "ก็หาไม่ง่ายจริงๆ นั่นแหละค่ะ แต่ถ้าคุณลุงต้องการละก็ สามารถขอร้องให้คุณปู่ของฉันช่วยจัดการให้ได้ เพียงแต่ว่าขวานทองคำนั่นน่ะ…"

พอพูดถึงประโยคสุดท้าย เธอก็กะพริบตาปริบๆ ส่งสายตาทำนองว่าให้เขาเข้าใจเอาเอง

เจียงต๋าค่อนข้างพูดไม่ออก ยัยเด็กคนนี้…

จากนั้นเขาก็ถามด้วยความสงสัย "ตระกูลของเธอรู้เรื่องการมีอยู่ของสโมสรแล้วงั้นเหรอ?"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์พยักหน้าแล้วก็ส่ายหน้าตาม "มีแค่คุณปู่คนเดียวที่รู้ค่ะ คนอื่นๆ ในตระกูลอย่างมากก็แค่นึกสงสัยว่าฉันไปเอาของดีๆ พวกนี้มาจากไหนกันแน่ แต่เพราะมีคำสั่งเฉียบขาดของคุณปู่ จึงไม่มีใครกล้าซักไซ้ไล่เลียงมากความ ทว่าบางคนในตระกูลก็เดากันไปว่าฉันน่าจะได้ค้นพบซากโบราณสถานเข้า"

"ซากโบราณสถาน…" เมื่อได้ยินคำนี้อีกครั้ง เจียงต๋าก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย "ทางฝั่งพวกเธอมีซากโบราณสถานเยอะมากเลยเหรอ?"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า "สิ่งที่เรียกว่าซากโบราณสถาน ก็เป็นแค่มรดกตกทอดที่หลงเหลือมาจากอารยธรรมยุคก่อนเท่านั้นแหละค่ะ ก่อนที่อารยธรรมยุคก่อนจะล่มสลาย พวกเขาได้ใช้เทคโนโลยีที่อารยธรรมระดับต่ำไม่มีวันเข้าใจ เพื่อเก็บรักษาเมล็ดพันธุ์แห่งการฟื้นฟูเอาไว้"

"อย่างเช่น【ชุดต่อสู้แบล็กโกลด์รุ่นหนึ่ง】ที่ฉันแลกเปลี่ยนกับคุณลุง ก็ถูกค้นพบมาจากซากโบราณสถานแห่งหนึ่งเหมือนกัน ซากโบราณสถานเหล่านั้นดำรงอยู่ในรูปแบบที่แตกต่างกันไป บางแห่งก็เป็นฐานที่มั่น บางแห่งก็เป็น…"

พูดถึงตรงนี้ เธอชะงักไปครู่หนึ่งแล้วกล่าวต่อ "ซากโบราณสถานบางแห่ง ก็เป็นมิติเอกเทศที่สร้างขึ้นด้วยเทคโนโลยีด้านมิติ สหพันธรัฐดาวชางหลานของเราเคยค้นพบซากโบราณสถานแบบนั้นมาแล้วแห่งหนึ่ง ข้างในนั้นตัดขาดแยกตัวเป็นมิติเฉพาะตัว"

"ในซากโบราณสถานแห่งนั้น พวกเราค้นพบเมล็ดพันธุ์แห่งชีวิตที่อารยธรรมยุคก่อนทิ้งไว้มากมาย คนบางคนในตระกูลของฉันเลยสงสัยว่า ฉันอาจจะได้ครอบครองซากโบราณสถานเชิงมิติเข้าให้แล้ว"

เจียงต๋าอุทานด้วยความทึ่ง "เธอเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่า อารยธรรมที่สามารถควบคุมจัดการกับมิติได้ อย่างน้อยๆ ก็ต้องเป็นอารยธรรมระดับสี่ ดูท่าดาวชางหลานของพวกเธอคงจะไม่ธรรมดาเสียแล้วสิ!"

"แต่นึกไม่ถึงเลยว่า อารยธรรมระดับสี่ก็ยังหนีไม่พ้นการถูกทำลายล้าง น่าสะพรึงกลัวจริงๆ"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์เงียบลงไปเช่นกัน จิตใจรู้สึกหนักอึ้งขึ้นมาบ้าง

ในเวลาต่อมา เธอก็หัวเราะคิกคักแล้วเอ่ยว่า "ช่างเถอะค่ะ เลิกคิดเรื่องพวกนั้นดีกว่า เรื่องพวกนั้นยังอยู่ไกลจากพวกเรามากนัก คุณลุงคะ เรื่องน้ำยาเสริมพันธุกรรมระดับกลางน่ะ ฉันไปขอร้องให้คุณปู่ช่วยหามาให้ได้นะคะ เพียงแต่ว่า…"