บทที่ 97 ประตูแสง กองยานปริศนา สงครามอวกาศกำลังจะปะทุขึ้นหรือ

พื้นที่แลกเปลี่ยน บนดาดฟ้า

"คุณลุงคะ… เอ๊ะ! กลิ่นเหล้าเหรอ? เหม็นจังเลย คุณอาดื่มเหล้ามาเหรอคะเนี่ย!" ไต้สุ่ยเอ๋อร์บีบจมูก ทำหน้าแหย กลิ่นนี้มันฉุนกึกเกินทนจริงๆ

ก่อนหน้านี้เจียงต๋าเคยแลกเปลี่ยนสุราให้เธอไปไม่น้อย

เธอเคยลองจิบดูครั้งหนึ่ง ก็มีแค่พวกเหล้าผลไม้บางชนิดที่พอจะดื่มได้บ้าง ส่วนเหล้าขาว เบียร์ และพวกไวน์แดงอะไรเทือกนั้น รสชาติบาดคอจนแทบกลืนไม่ลง

ทว่าคุณปู่ คุณพ่อ และพวกพี่ชายของเธอต่างพากันติดใจกันยกใหญ่ มักจะคอยเร่งให้เธอหาเหล้าขาวกลับไปให้อีกบ่อยๆ

เธอได้แต่ส่ายหัวพูดไม่ออก ของพรรค์นั้นมันอร่อยตรงไหนกันนะ?

ทำไมพวกผู้ชายถึงได้ชอบกันนัก?

โดยเฉพาะเหล้าขาว นอกจากจะแสบคอร้อนท้องแล้ว มันยังมีรสชาติอะไรดีอีก?

"ผมเพิ่งไปกินข้าวกับเพื่อนมาน่ะ ก็เลยต้องดื่มนิดหน่อย" เจียงต๋าตอบพร้อมรอยยิ้ม

"อ้าว ขอโทษด้วยนะคะคุณลุง หนูไม่รู้ว่าคุณอากำลังอยู่กับเพื่อน" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็รีบขอโทษยกใหญ่ นึกว่าการติดต่อกะทันหันของตนจะไปขัดจังหวะมื้ออาหารของเขาเข้า

เจียงต๋าโบกมือ "ไม่เป็นไรหรอก"

"เอ่อ… แล้วคุณอากินอิ่มหรือยังคะเนี่ย ยังหิวอยู่ไหม? จะกินอะไรเพิ่มอีกสักหน่อยหรือเปล่า?" ไต้สุ่ยเอ๋อร์เริ่มลังเล หรือว่าเธอจะมาผิดเวลาจนอดกินของอร่อยเสียแล้ว?

เจียงต๋ามองเธอด้วยความระอาปนเอ็นดู แม่ตัวกินจุเอ๊ย

เขาหยิบโต๊ะกินข้าวออกมาตั้ง จากนั้นควักถุงเก็บของออกมาตบลงบนโต๊ะเบาๆ พลันปรากฏอาหารส่งกลิ่นหอมฉุยจานแล้วจานเล่าเรียงรายเต็มโต๊ะ

"ว้าว!" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ตาเป็นประกาย รีบปรี่เข้าไปนั่งข้างโต๊ะอาหารอย่างอดใจไม่ไหว

เจียงต๋าเอ่ยอย่างจนใจ "ฉันส่งเสบียงให้เธอไปตั้งเยอะแยะ ทั้งผัก ไข่ และเนื้อสัตว์ครบครัน ทางฝั่งเธอทำอาหารอร่อยๆ กันไม่เป็นเลยหรือไง?"

"เฮ้อ! ก็ทำได้แหละค่ะ แต่ไม่รู้ทำไมถึงปรุงยังไงก็ไม่ได้รสชาติอร่อยแบบนี้สักที" ไต้สุ่ยเอ๋อร์หยิบแผ่นแป้งมาห่อเป็ดย่างคำโต ยัดเข้าปากพลางเคี้ยวตุ้ยๆ ด้วยสีหน้าเคลิบเคลิ้มมีความสุข

เจียงต๋าส่ายหน้าเบาๆ ไม่ได้ต่อปากต่อคำอีก

ไต้สุ่ยเอ๋อร์นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มทะเล้น "คุณลุงคะ อยากเห็นไหมว่าห้วงอวกาศจริงๆ มันเป็นยังไง?"

เจียงต๋าหัวเราะ "ทำไม? เธอจะออกไปท่องอวกาศหรือไง?"

"อื้อ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์คีบหมูสามชั้นตุ๋นน้ำแดงเข้าปาก เอ่ยเสียงอู้อี้ "ทางตระกูลวางแผนไว้ค่ะ ให้หนูร่วมเดินทางไปกับยานของตระกูลเพื่อฝึกฝนเก็บเกี่ยวประสบการณ์ในอวกาศช่วงนี้พอดี"

"มีอันตรายไหม?" เจียงต๋าถามด้วยความห่วงใย

"ไม่มีหรอกค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า

"งั้นก็ดีแล้ว" เจียงต๋าพยักหน้า ก่อนจะส่ายหน้าอีกรอบ "ช่างเถอะ ห้วงอวกาศเวิ้งว้างไม่มีอะไรน่าดูนักหรอก ถ้าเกิดมีสงครามดวงดาวปะทุขึ้นมาสิ ถึงจะน่าสนใจขึ้นมาหน่อย"

"แหม คุณลุงคะ ช่างบังเอิญจริงๆ เลยนะ บางทีอีกไม่นานนี้ คุณลุงอาจจะได้เห็นฉากสงครามดวงดาวจริงๆ เข้าก็ได้" รอยยิ้มบนใบหน้าของไต้สุ่ยเอ๋อร์ค่อยๆ เจื่อนลง

เจียงต๋าชะงักด้วยความประหลาดใจ "พบศัตรูต่างดาวแล้วงั้นเหรอ?"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ขมวดคิ้ว "พูดยากค่ะ"

เจียงต๋าสงสัย "พูดยากยังไง?"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์อธิบาย "เรื่องนี้ยังเป็นความลับระดับสูงในดาวชางหลานของเราอยู่ รายละเอียดลึกๆ หนูก็ไม่ค่อยรู้เหมือนกัน"

"ได้ยินคุณปู่เล่าว่า มียานสำรวจลำหนึ่งไปพบประตูแสงเข้าในเขตอวกาศที่ไม่ห่างจากระบบสุริยะของเราเท่าไหร่นัก"

"มีกองยานปริศนาทยอยโผล่ออกมาจากประตูแสงนั้นเรื่อยๆ ตอนนี้ฝ่ายนั้นยังไม่พบตำแหน่งของดาวชางหลาน แต่การจะหาเราเจอก็เป็นแค่เรื่องของเวลาเท่านั้นแหละค่ะ หากถูกจับได้เมื่อไหร่ สงครามใหญ่เปิดฉากขึ้นแน่นอน"

"ตอนนี้สหพันธรัฐฉากหน้าดูสงบนิ่ง แต่ภายในตึงเครียดอย่างหนัก เริ่มระดมกำลังเตรียมทำสงครามกันแล้วค่ะ"

พอเล่ามาถึงตรงนี้ แววตาของไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็ฉายแววกังวลใจอย่างเห็นได้ชัด

ในฐานะชาวดาวชางหลาน เธอหลงใหลในห้วงอวกาศมาตั้งแต่เด็ก นับครั้งไม่ถ้วนที่เคยเพ้อฝันอยากทำสงครามข้ามกาแล็กซีกับพวกเอเลี่ยนเพื่อพิชิตอารยธรรมอื่น

ทว่าเมื่อการมีอยู่ของอารยธรรมต่างดาวถูกค้นพบจริงๆ และไฟสงครามกำลังจะลุกลามมาถึงตัว เธอกลับเริ่มขวัญเสีย

ความโหดร้ายของจักรวาลนั้นไร้ปรานี… หากดาวชางหลานพ่ายแพ้ขึ้นมา ชะตากรรมของชาวดาวชางหลานอย่างพวกเธอคงตกต่ำจนแทบไม่อยากจินตนาการ

จริงอยู่ว่าในฐานะสมาชิกสโมสรข้ามกาลอวกาศ เธอย่อมมีพื้นที่ส่วนตัวให้หลบภัย ต่อให้ดาวชางหลานถูกทำลายสิ้น เธอก็ยังซ่อนตัวมีชีวิตรอดในพื้นที่ส่วนตัวต่อไปได้

แต่มันจะมีประโยชน์อะไรกับการต้องมีชีวิตอยู่อย่างหลบๆ ซ่อนๆ ไปวันๆ?

หากขาดดาวชางหลานคอยหนุนหลัง เธอจะเอาทรัพยากรที่ไหนไปแลกเปลี่ยนกับเพื่อนๆ ในนับพันโลกได้อีก?

เจียงต๋าฟังจบก็นิ่งคิดไปครู่หนึ่ง "ประตูแสงนั่นเป็นเทคโนโลยีประเภทไหนหรือเปล่า?"

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ส่ายหน้า "เทคโนโลยีที่เปิดมิติเดินทางข้ามอวกาศได้ ต้องเป็นวิทยาการของอารยธรรมระดับสี่ขึ้นไปเท่านั้นค่ะ พวกนักวิทยาศาสตร์ประเมินกันว่า มีเพียงอารยธรรมระดับสี่ขึ้นไปจึงจะสามารถแตะต้องขอบเขตแห่งมิติอวกาศได้"

"แต่จากการเฝ้าสังเกตการณ์ของสหพันธรัฐ ระดับเทคโนโลยีของกองยานปริศนานั้น น่าจะใกล้เคียงกับดาวชางหลานของเราเสียมากกว่า"

"หนูเลยสงสัยว่า ประตูแสงนั่นอาจจะเกิดขึ้นเองตามธรรมชาติ โดยเชื่อมต่อกับห้วงอวกาศอันไกลโพ้นในจักรวาล แล้วบังเอิญว่ากองยานแปลกหน้านั้นไปพบเข้าพอดี จึงได้ลอดผ่านประตูแสงมาโผล่ใกล้ๆ ระบบสุริยะของเราค่ะ"

เจียงต๋าพยักหน้าอย่างครุ่นคิด ก่อนจะเอ่ยสันนิษฐาน "สมมติฐานนี้ก็มีความเป็นไปได้ แต่เธอลองคิดดูสิว่า มีโอกาสไหมที่ประตูแสงนั่นไม่ได้เชื่อมต่อกับอวกาศอีกฟากหนึ่งในจักรวาลของเธอ… แต่มันเป็นเส้นทางที่เปิดไปสู่อีกจักรวาลหนึ่งเลย?"

"เอ๊ะ!" ไต้สุ่ยเอ๋อร์เบิกตากว้าง รู้สึกว่าข้อสันนิษฐานของเจียงต๋าออกจะชวนตื่นตะลึงเกินไปแล้ว

ทว่าพอคิดใคร่ครวญดู เธอกลับนิ่งเงียบลงไป

มันไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้เสียหน่อย!

ในฐานะสมาชิกสโมสรข้ามกาลอวกาศ เธอย่อมตระหนักดีว่าภายนอกจักรวาลยังมีเอกภพอื่นซ้อนอยู่อีกมากมาย เช่นเดียวกับที่เธอและเจียงต๋าไม่ได้อาศัยอยู่ในจักรวาลเดียวกัน

เพราะในจักรวาลเดียวกัน จะมีสมาชิกสโมสรได้เพียงคนเดียวเท่านั้น

นี่คือสิ่งที่ความทรงจำสืบทอดแจ้งแก่พวกเขาหลังจากได้เลื่อนสถานะเป็นสมาชิก

"คุณลุงพูดถูกค่ะ มันมีความเป็นไปได้จริงๆ ด้วย การที่ประตูแสงนั่นจู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมามันดูมีพิรุธชอบกล" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ถอนหายใจยาว "เฮ้อ แต่ต่อให้เดาถูก มันก็ไม่มีประโยชน์อะไรอยู่ดีค่ะ หนูเป็นแค่ลูกหลานคนหนึ่งในตระกูล ไม่มีปากมีเสียงอะไรในสหพันธรัฐเลย คิดมากไปก็เปล่าประโยชน์ คงได้แต่รอดูว่าทางสหพันธรัฐจะรับมืออย่างไรต่อไป"

ทอดถอนใจเสร็จ ไต้สุ่ยเอ๋อร์ก็วางตะเกียบ ลุกขึ้นยืนแล้วสะบัดมือเล็กๆ ไปเบื้องหน้า พลันปรากฏร่างแอนดรอยด์เรียงรายเป็นแถวอย่างเป็นระเบียบ

ดวงตาของเจียงต๋าเปล่งประกายคมปลาบ

"คุณลุงคะ นี่คือแอนดรอยด์รุ่นสั่งทำพิเศษจำนวน 100 ตัวที่คุณลุงต้องการค่ะ" ไต้สุ่ยเอ๋อร์เอ่ย

"ขอบใจมากนะหนู" เจียงต๋ากล่าวขอบคุณ พลางเก็บแอนดรอยด์ทั้ง 100 ตัวเข้าไปในพื้นที่จัดเก็บ

ไต้สุ่ยเอ๋อร์โบกมือไปมาอย่างไม่ถือสา แล้วกลับไปนั่งเอร็ดอร่อยกับอาหารตรงหน้าต่อ

"จริงสิ รถก่อสร้างรุ่น A999 จัดหาเพิ่มให้ฉันอีกสักหน่อยได้ไหม" เจียงต๋านึกถึงโครงการก่อสร้างที่อ่าวจื่อจิน รู้สึกว่าความคืบหน้ามันยังช้าเกินไป

หากปล่อยให้ดำเนินไปเรื่อยๆ แบบนี้ เมื่อไหร่เขาถึงจะเนรมิตอ่าวจื่อจินให้เสร็จสมบูรณ์ได้กัน?

"ไม่มีปัญหาค่ะ คุณลุงต้องการกี่คันล่ะคะ?" ไต้สุ่ยเอ๋อร์ถามโดยไม่ลังเล

"ขออีกสัก 100 คันแล้วกัน" เจียงต๋าบอก

ไต้สุ่ยเอ๋อร์เงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างตกตะลึง "คุณลุงคะ เอาเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ!" เธออึ้งไปจริงๆ คราวก่อนเพิ่งขอไปแค่ 3 คัน แต่นี่เล่นเหมาพรวดเดียว 100 คันเชียวหรือ?

คุณลุงคิดจะทำอภิมหาโปรเจกต์อะไรกันแน่เนี่ย!

"ใช่ เอา 100 คันไปก่อน ถ้าไม่พอยังไงค่อยเพิ่มอีก" เจียงต๋าเอ่ยอย่างสบายอารมณ์

ไต้สุ่ยเอ๋อร์พูดไม่ออกเลยทีเดียว ไม่พอยังจะเพิ่มอีกงั้นเหรอ

คุณอานี่ใจป้ำขึ้นเรื่อยๆ เลยจริงๆ

สุดท้ายเธอก็พยักหน้ารับ "ได้ค่ะ จัดให้ได้สบายมาก"

"แล้วเธออยากได้อะไรเป็นการตอบแทนล่ะ?" เจียงต๋ายิ้มถาม

ไต้สุ่ยเอ๋อร์ใคร่ครวญครู่หนึ่งก่อนตอบ "ขอเป็นโอสถอายุวัฒนะเหมือนเดิมแล้วกันค่ะ"

สิ่งเดียวในมือเจียงต๋าที่ดึงดูดใจเธอได้มากที่สุดในตอนนี้ก็คือโอสถอายุวัฒนะ

อืม! ดาบแสงเงินก็ยอดเยี่ยมอยู่หรอก แต่เธอใกล้จะต้องเดินทางออกสู่อวกาศแล้ว ดาบแสงเงินคงไม่ได้ช่วยอะไรเธอได้มากนักในยานรบ

เจียงต๋าได้ยินดังนั้นก็หัวเราะพลางส่ายหัว "พอดีฉันเพิ่งได้อาวุธชิ้นใหม่ที่ร้ายกาจกว่าเดิมมา สนใจอยากลองเปิดหูเปิดตาดูหน่อยไหมล่ะ?"