บทที่ 96 ไม่มีสิ่งใดที่ขายไม่ได้

ในคณะผู้แทนร่วมมีบริษัทรวมกันถึง 65 แห่ง ทั้งยังเป็นกลุ่มทุนเก่าแก่จากโลกตะวันตก ย่อมมีความสัมพันธ์เชิงแข่งขันกันอยู่แล้วเป็นธรรมดา

บางบริษัทมีข้อพิพาทเรื่องผลประโยชน์ในบางแวดวงจนฟ้องร้องคาราคาซังกันมานานหลายปี

อย่าเห็นว่าตอนนี้พวกเขารวมหัวยกพวกมาหัวเซี่ยกันอย่างเอิกเกริก

ทว่านั่นไม่ได้หมายความว่าความบาดหมางระหว่างกันจะมลายหายไป

ช่วงเวลานี้ ฟิลิกซ์กับลิตต์หงุดหงิดจนแทบบ้า

ทุกวันถ้าไม่นั่งฟาดฟันกับคนของซือหนานเทคบนโต๊ะเจรจา ก็ต้องมานั่งเถียงกันเองภายในกลุ่มเพราะสารพัดข้อขัดแย้งไม่รู้จบ

ลองคิดดูสิ แม้แต่ภายในยังรวมความเห็นให้เป็นหนึ่งไม่ได้ แล้วจะเอาอะไรไปกดดันซือหนานเทค?

ฟิลิกซ์กับลิตต์ต่างมองออกว่า หากขืนยื้อกันต่อไปแบบนี้ นอกจากจะเสียเวลาแล้วก็ไม่มีทางได้อะไรเป็นชิ้นเป็นอัน

ทั้งสองจึงแอบหารือกันเป็นการส่วนตัว และตัดสินใจไหว้วานให้ผูเจี้ยนหนานช่วยนัดเจียงต๋าออกมา เพื่อเปิดดีลลับหลัง

ขายพวกเดียวกันเอง แล้วกอบโกยผลประโยชน์เข้ากระเป๋า ธุรกิจที่คุ้มค่าขนาดนี้ มีหรือจะไม่ทำ?

สรุปสั้นๆ คือ พวกเขาไม่อยากทนยืดเยื้อแบบนี้อีกต่อไปแล้ว

…

เจียงต๋าเข้าใจเจตนาของพวกเขาในทันที แต่ไม่ได้แปลกใจอะไร

พฤติกรรมแทงข้างหลังพวกเดียวกันเองแบบนี้ ในแวดวงทุนถือเป็นเรื่องที่เห็นจนชินตา

ขอแค่ผลประโยชน์มากพอ ก็ไม่มีอะไรที่ขายไม่ได้

อย่าว่าแต่นายทุนตะวันตกที่เห็นแก่ได้พวกนี้เลย แม้แต่นายทุนหน้าใหม่ในประเทศก็ไม่ต่างกันไม่ใช่หรือ?

ขอแค่เงินหนาพอ ต่อให้ต้องเหยียบย่ำผลประโยชน์ของประชาชน ก็ยังมีคนยอมทำเรื่องไร้จิตสำนึกได้ลงคอ

คดีอาหารปนเปื้อนสารพิษในอดีต ก็เป็นตัวอย่างที่ชัดเจนอยู่แล้วไม่ใช่หรือไง?

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงต๋าก็พยักหน้าพลางเอ่ย "ได้สิครับ หากพวกคุณทั้งสองสามารถผลักดันให้เกิดความร่วมมือในครั้งนี้ได้ ผมสัญญาว่าจะให้พวกคุณ…"

พูดถึงตรงนี้ เขาชะงักไปนิดหนึ่ง กวาดสายตามองทั้งคู่แล้วยิ้มบางๆ "พวกคุณเป็นถึงรองประธานของบริษัทข้ามชาติ แต่ถ้าผมมอบผลประโยชน์เหล่านั้นให้บริษัทของพวกคุณ แล้วตัวพวกคุณเองจะได้ส่วนแบ่งสักเท่าไรกันเชียว?"

แววตาของฟิลิกซ์ไหววูบ เขาสบตากับลิตต์ทันที

พวกเขาเป็นเพียงหนึ่งในบรรดารองประธานของกลุ่มบริษัทเท่านั้น เหนือขึ้นไปก็ยังมีประธาน มีประธานกรรมการ มีบอร์ดบริหารและผู้ถือหุ้น

เมื่อบริษัทกวาดผลประโยชน์เข้ากระเป๋า พวกเขาจะได้ส่วนแบ่งสักกี่มากน้อย?

ย่อมไม่มีทางได้เยอะอยู่แล้ว

เนื้อชิ้นใหญ่ที่สุดย่อมตกไปอยู่ในมือของกลุ่มคนที่อยู่สูงกว่า

พูดกันตามตรง พวกเขาก็เป็นแค่ลูกจ้างคนหนึ่ง เพียงแต่มีตำแหน่งหน้าที่การงานสูงกว่าคนอื่นเท่านั้น

จริงอยู่ที่พวกเขาหาเงินได้ไม่น้อย พอให้ใช้ชีวิตสุขสบายไปได้ทั้งชาติ แต่ถ้าเทียบกับคนที่อยู่เหนือขึ้นไป เงินแค่นั้นมันแทบไม่นับเป็นอะไรเลย

พวกเขาจะยอมทนงั้นหรือ?

ผลประโยชน์ที่อุตส่าห์ลงแรงแย่งชิงมาแทบตาย แต่ตัวเองกลับได้ไปเพียงเศษเนื้อเนี่ยนะ?

ฟิลิกซ์และลิตต์สบตากันอีกครั้ง ก่อนจะหันมามองเจียงต๋าแล้วลองหยั่งเชิง "คุณเจียงหมายความว่าอย่างไรครับ?"

เจียงต๋ายิ้มโดยไม่ตอบตรงๆ "พวกคุณย่อมรู้อยู่แก่ใจ ไม่จำเป็นต้องพูดให้โจ่งแจ้งหรอกครับ กลับไปลองคิดดูให้ดีเถอะ เอาเป็นว่า ผมไม่ใช่คนขี้เหนียวก็แล้วกัน"

ฟิลิกซ์นิ่งเงียบไป เขารู้ดีว่าเจียงต๋าต้องการดึงพวกเขาลงเรือลำเดียวกัน

หากตอบตกลงในครั้งนี้ ก็เท่ากับส่งจุดอ่อนให้อีกฝ่ายกุมไว้ในมือ

วันข้างหน้าถ้าคิดจะถอนตัว ก็อย่าได้หวังอีกเลย

แต่ว่า…

ในที่สุด ทั้งสองก็พยักหน้ารับปากว่าจะนำไปพิจารณา จากนั้นจึงลุกขึ้นกล่าวลา

เจียงต๋าไม่ได้ลุกไปส่ง

พวกเขาจะตกลงหรือไม่ก็ไม่ใช่ปัญหา มันเป็นแค่หมากที่เขาวางเผื่อไว้เล่นๆ เท่านั้น

…

ไม่นานนัก ประตูห้องส่วนตัวก็ถูกผลักเปิดออกอีกครั้ง ผูเจี้ยนหนานเดินยิ้มร่าเข้ามา "เหล่าเจียง! เป็นไงบ้าง?"

"ก็พอได้ครับ" เจียงต๋าตอบ

"พอได้ก็ดีแล้ว" ผูเจี้ยนหนานหัวเราะเบาๆ และไม่ได้ซักไซ้ต่อ

ที่เขาปลีกตัวออกไปเมื่อครู่ก็เพื่อหลีกเลี่ยงข้อครหา ย่อมไม่คิดจะถามซอกแซกให้มากความ

ทั้งสองเริ่มคีบกับแกล้ม ร่ำสุรา และพูดคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อย

ชายวัยกลางคนสองคน พอคุยสัพเพเหระกันไปเรื่อยๆ สุดท้ายก็หนีไม่พ้นเรื่องครอบครัวและลูกเต้า

"เหล่าเจียง นายหย่ามาได้หลายเดือนแล้วใช่ไหม ไม่คิดจะหาใหม่อีกสักคนเหรอ สภาพอย่างนายน่ะ จะหาเด็กสาววัยยี่สิบต้นๆ อีกคนก็ยังไหวสบายๆ เลยนะ!" ผูเจี้ยนหนานแซวพร้อมรอยยิ้ม

เรื่องที่เจียงต๋าหย่าไม่ใช่ความลับอะไร คนในวงการที่ควรรู้ต่างก็รู้กันหมดแล้ว ทว่าไม่มีใครใส่ใจเป็นพิเศษ เพราะถึงอย่างไรก็เป็นแค่เรื่องส่วนตัวของเขา

"ไว้ค่อยว่ากันเถอะครับ" เจียงต๋าคีบหน่อไม้ชิ้นหนึ่งเข้าปาก

ผูเจี้ยนหนานถอนหายใจ "พูดก็พูดเถอะ ฉันล่ะอิจฉานายจริงๆ ลูกสาวคนโตของนายนี่เก่งกาจเหลือเกิน" เขาพูดพลางยกนิ้วโป้งให้

เจียงซือหนานเข้ารับตำแหน่งประธานซือหนานเทคมาหลายเดือนแล้ว ความสามารถของเธอเลื่องลือไปทั่วทั้งแวดวงธุรกิจ

คนมีลูกวัยเดียวกันต่างพากันอิจฉาเจียงต๋าจนตาร้อนผ่าว

ครอบครัวคนรวยส่วนใหญ่มักจะเลี้ยงลูกออกมาเป็นพวกลูกคุณหนูไม่เอาถ่านกันทั้งนั้น!

นี่ก็เป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้ สังคมยุคนี้ประคบประหงมเด็กกันเกินไป ไม่ว่าจะมีฐานะหรือยากจน ต่างก็ยอมตามใจลูกกันทั้งนั้น

ครอบครัวธรรมดามักจะตามใจลูกจนกลายเป็นคนเหยียบขี้ไก่ไม่ฝ่อ

ส่วนครอบครัวคนรวยก็มักจะตามใจลูกจนกลายเป็นพวกเสเพล

"ลูกเขาใฝ่ดีเองน่ะครับ"

เจียงต๋าโบกมือพลางหัวเราะร่า ในใจรู้สึกเบิกบานอย่างยิ่ง ลูกสาวคนนี้ทำให้เขาเชิดหน้าชูตาได้จริงๆ ก่อนจะยิ้มแล้วเอ่ยถาม "จริงสิ บ้านคุณก็มีลูกสาวเหมือนกันใช่ไหมครับ?"

ผูเจี้ยนหนานยิ้มอย่างภาคภูมิใจเล็กน้อย "ผมเหรอ มีทั้งลูกชายทั้งลูกสาวเลยล่ะ แต่ลูกชายคนโตอยู่ต่างประเทศตลอด ส่วนลูกสาวคนรองยังเรียนมหาวิทยาลัยอยู่เลย"

"ดีจัง มีทั้งลูกชายลูกสาวนี่ดีจริงๆ!"

เจียงต๋าเริ่มคิดในใจ หรือว่าเขาควรจะมีลูกเพิ่มอีกสักคนดีนะ?

ถึงแม้เจียงซือหนานจะยอดเยี่ยมแค่ไหน แต่การมีลูกสาวเพียงคนเดียวแบบนี้ จะขยายตระกูลให้ยิ่งใหญ่ได้อย่างไร?

การพัฒนาตระกูลให้รุ่งเรือง คงต้องพึ่งพาเขาแล้วล่ะ!

"เอ๊ะ!"

ระหว่างที่กำลังคุยกันอย่างออกรสกับผูเจี้ยนหนาน ตะเกียบที่กำลังคีบอาหารของเจียงต๋าก็ชะงักไป สติของเขาเชื่อมต่อไปยังสโมสรข้ามกาลอวกาศ

"ยัยเด็กคนนี้ เลือกเวลาได้ตรงมื้ออาหารเป๊ะจริงๆ"

เจียงต๋าส่ายหน้าขำๆ ในใจ คนที่ติดต่อมาก็คือไต้สุ่ยเอ๋อร์นั่นเอง

ไต้สุ่ยเอ๋อร์พร้อมจะส่งมอบสินค้าแล้ว

สิ่งนั้นก็คือแอนดรอยด์รุ่นสั่งทำพิเศษหนึ่งร้อยตัว ระดับเดียวกับเจียงเสี่ยวชี

"เหล่าผู วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะครับ" เจียงต๋ายิ้มพลางเอ่ยขึ้น

"อ้าว จะเลิกแล้วเหรอเนี่ย เฮ้อ ยังดื่มไม่สะใจเลย" ผูเจี้ยนหนานกระดกเหล้าขาวในแก้วลงคอรวดเดียว ท่าทางยังติดลมอยู่ไม่น้อย

เจียงต๋ายิ้มพลางส่ายหน้า "ดื่มที่นี่มันไม่ค่อยผ่อนคลายเท่าไร ไว้วันหลังค่อยนัดไปตกปลา หาโฮมสเตย์แถบชานเมืองนั่งดื่มกันให้เต็มคราบดีกว่า"

"ฮ่าๆ ตกลงตามนั้น!" ผูเจี้ยนหนานหัวเราะลั่น เขาดูออกว่าเจียงต๋ามีธุระ จึงไม่คิดจะรั้งไว้

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเตรียมตัวกลับ

เมื่อมองดูร่างที่เริ่มโซเซของผูเจี้ยนหนาน เจียงต๋าก็ได้แต่ส่ายหน้าอย่างเอ็นดู

ความจริงวันนี้เขาก็ดื่มไปไม่น้อย อย่างต่ำก็ครึ่งชั่งเข้าไปแล้ว ทว่าเขาเป็นถึงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมกายระดับเจ็ด เหล้าแค่นี้จะไปสะเทือนอะไรได้?

พอดื่มเข้าสู่ร่างกาย ฤทธิ์แอลกอฮอล์ก็ถูกปราณแท้สลายไปจนหมดสิ้น

หลังจากส่งผูเจี้ยนหนานขึ้นรถโดยมีคนขับช่วยพยุงเรียบร้อย เจียงต๋าก็หมุนตัวเดินกลับเข้าไปในภัตตาคารกระเรียนเซียน

"ช่วยจัดอาหารจานเด็ดของที่นี่มาอีกชุดหนึ่งนะ ห่อกลับบ้านด้วย"

เจียงต๋าเอ่ยสั่งผู้จัดการร้าน

"ได้เลยครับประธานเจียง ผมจะรีบไปจัดการให้เดี๋ยวนี้ครับ!" ผู้จัดการได้ยินดังนั้นก็รีบกุลีกุจอไปทันที

ด้วยสถานะระดับเจียงต๋า ใครจะกล้าชักช้ากันล่ะ

เจียงต๋าได้รับเชิญให้ไปนั่งพักรอในห้องรับรองวีไอพี

รอไม่นาน อาหารแต่ละจานก็ปรุงเสร็จใหม่ๆ และถูกบรรจุใส่กล่องเก็บความร้อนอย่างดี ก่อนจะนำไปจัดวางไว้บนรถของเจียงต๋า

เขาให้เจียงเสี่ยวชีไปจัดการเช็กบิล จากนั้นจึงขึ้นรถมุ่งหน้ากลับไปยังคฤหาสน์ในเขตหวงผู่

…

เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ เจียงต๋าก็สั่งเจียงเสี่ยวชีทันที "เสี่ยวชี เธอไปทำงานเถอะ ไปตรวจดูความเรียบร้อยที่เครือบริษัทแทนฉันหน่อย"

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีขานรับ แล้วเดินออกจากคฤหาสน์ไป

เจียงต๋าเก็บอาหารทั้งหมดเข้าไปในถุงเก็บของ เดินกลับเข้าห้องนอนตัวเอง จากนั้นก็เชื่อมต่อกับสโมสรข้ามกาลอวกาศ ร่างกายพลันวูบไหว แล้วหายวับไปจากห้องนอนในพริบตา