บทที่ 95 นี่คิดจะแปรพักตร์เป็นไส้ศึกสินะ!

เจียงต๋าจ้องมองข้อมูลบนหน้าจอพลางคำนวณแต้มสมาชิกคร่าวๆ

จำได้ว่าวันที่ 1 กันยายน แต้มสมาชิกยังอยู่ที่ 13,300 แต้ม เพียงแค่สัปดาห์เดียวกลับพุ่งขึ้นไปถึง 19,500 แต้มแล้ว

เพิ่มขึ้นมาตั้ง 6,200 แต้ม

เจียงต๋ารู้ดีว่านี่เป็นผลมาจากการแลกเปลี่ยนที่ถี่มากในช่วงนี้ เริ่มจากการรับบทเป็นพ่อค้าคนกลาง แลกสารอาหารสังเคราะห์ 10 ล้านชุดมาจากไต้สุ่ยเอ๋อร์

จากนั้นก็นำสารอาหารสังเคราะห์ 10 ล้านชุดไปแลกเปลี่ยนกับเถียนหง

ต่อมาก็เพิ่งปิดดีลดาบแสงเงิน 3,500 เล่มกับเฉินซิงไป

แถมยังมีการแลกเปลี่ยนปืนเลเซอร์อีก

เมื่อมีการซื้อขายปริมาณมหาศาลและบ่อยครั้งขนาดนี้ แต้มสมาชิกจะพุ่งเร็วก็ถือว่าเป็นเรื่องปกติ

หลังปิดหน้าจอลง เจียงต๋าเดินไปเดินมาในวิลลา พลันรู้สึกเบื่อขึ้นมานิดๆ

วันนี้ออกไปเดินเล่นข้างนอกดีไหมนะ? อยู่บ้านก็ชักจะน่าเบื่อ ส่วนเรื่องฝึกวิชา ไว้ฝึกตอนกลางคืนก็พอ ไม่จำเป็นต้องกดดันตัวเองให้ตึงเกินไป

จังหวะนั้นเอง เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น

เจียงต๋าหยิบขึ้นมาดู พบว่าเป็นเพื่อนคนหนึ่งโทรมา ซึ่งก็คือคู่ค้าทางธุรกิจนั่นเอง

แม้จะไม่ค่อยได้ร่วมงานกันบ่อยนัก แต่ความสัมพันธ์นับว่าดีทีเดียว

เมื่อก่อนเคยไปตกปลาด้วยกันอยู่บ่อยๆ

"ฮัลโหล เหล่าผู!" เจียงต๋ากดรับสายแล้วเอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดี

"เหล่าเจียง! ช่วงนี้ยุ่งอะไรอยู่เนี่ย ไม่ได้ออกมาเจอกันตั้งนานแล้ว วันนี้ว่างไหม ไปหอเซียนเฮ่อกันสักมื้อเป็นไง มีเพื่อนต่างชาติสองคนอยากเจอหน้านายหน่อยน่ะ" เสียงของเหล่าพูดังมาจากปลายสาย

"เพื่อนต่างชาติเหรอ" เจียงต๋านิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนตอบ "ได้สิ"

"งั้นเจอกันเที่ยงนี้เลยนะ" เหล่าผูถาม

เจียงต๋าบอก "ตกลง เจอกันตอนเที่ยง"

นัดแนะเวลากันเสร็จ เจียงต๋าก็วางสาย

พอวางโทรศัพท์ลง เจียงต๋าจึงใคร่ครวญถึงนัดกินข้าวในครั้งนี้ คนระดับอย่างพวกเขา การนัดกินข้าวคงไม่ใช่แค่เรื่องกินข้าวธรรมดาๆ แน่

เมื่อก่อนเวลาเหล่าผูชวนเขาออกไป มักจะหาที่ตกปลา พอถึงเวลาอาหารก็กินกันตามร้านอาหารพื้นบ้านแถวนั้น

มีเพียงตอนคุยเรื่องงานจริงๆ เท่านั้น ถึงจะนัดเขาไปตามภัตตาคารหรือคลับเฮาส์

พอนึกถึงธุรกิจของบริษัทเหล่าผู หากจำไม่ผิด เหล่าผูทำธุรกิจการค้าระหว่างประเทศ และมีส่วนแบ่งการตลาดในต่างประเทศอยู่ไม่น้อย

บวกกับที่เหล่าผูบอกว่ามีเพื่อนต่างชาติสองคนอยากเจอหน้า ดวงตาของเขาก็หรี่ลงเล็กน้อย

…

ตอนเที่ยง เจียงต๋าพาเจียงเสี่ยวชีมาถึงหอเซียนเฮ่อ

หอเซียนเฮ่อคือภัตตาคารชื่อดังกระฉ่อนของนครโม่ตู

หลังจากเจียงต๋าตื่นรู้ความทรงจำ นี่เป็นครั้งแรกที่เขามาที่นี่

ความประทับใจเดียวที่มีคือราคาอาหารแพงหูฉี่ มื้อธรรมดาทั่วไปก็เหยียบหมื่นขึ้นไปแล้ว

"เหล่าเจียง!"

ทันทีที่ลงจากรถ เจียงต๋าก็ได้ยินเสียงเรียก

พอหันไปมอง ก็เห็นชายวัยใกล้ห้าสิบที่รูปร่างเริ่มท้วมคนหนึ่ง กำลังเดินตรงมาทางนี้พร้อมส่งยิ้มทักทาย

คนคนนี้คือเหล่าผู หรือผูเจี้ยนหนาน ประธานกรรมการของผูซื่อกรุ๊ป

เมื่อมองรูปลักษณ์อันหล่อเหลาและรูปร่างสูงเพรียวของเจียงต๋า ผูเจี้ยนหนานก็ลูบพุงพลุ้ยของตัวเองพลางแอบอิจฉาอยู่ในใจ

ไอ้หมอนี่ทำไมยิ่งอยู่นานวันก็ยิ่งดูหนุ่มขึ้นเรื่อยๆ วะ?

เขาจำได้ว่าเจียงต๋าอายุน้อยกว่าตนไม่กี่ปีไม่ใช่หรือไง?

แล้วทำไมตอนนี้มองดูถึงเหมือนหนุ่มวัยสามสิบต้นๆ เสียอย่างนั้น?

หมอนี่ดูแลตัวเองยังไงกันแน่?

"เหล่าผู!"

เจียงต๋ายิ้มพลางยื่นมือไปจับทักทายอีกฝ่าย

"เหล่าเจียง เพื่อนต่างชาติสองคนนั้นมาถึงแล้ว เราเข้าไปกันเลยไหม?" ผูเจี้ยนหนานขยับเข้ามาใกล้แล้วกระซิบถาม

เจียงต๋ายิ้มอย่างมีความหมาย "เหล่าผู เพื่อนต่างชาติสองคนของนายคือใครกันแน่ล่ะ?"

"เฮ้อ! เหล่าเจียง นายคงเดาออกแล้วล่ะสิ" ผูเจี้ยนหนานถอนหายใจยาว "นายก็รู้ วงการพวกเรามันมีเรื่องกลืนไม่เข้าคายไม่ออกเยอะแยะ ฉันก็แค่ช่วยเป็นสะพานเชื่อมให้ ถึงเวลาไม่ต้องไว้หน้าฉันหรอกนะ"

เจียงต๋าพยักหน้าเข้าใจ ในแวดวงธุรกิจมีเรื่องที่จำใจต้องทำมากมายจริงๆ

ตัวเขาเองก็เคยมีคนมาเคาะประตูบ้านขอให้ช่วยอยู่บ่อยๆ เพราะมีผลประโยชน์พัวพันกันหลายด้าน จะปฏิเสธตรงๆ ก็ไม่เหมาะ สุดท้ายก็ต้องยอมรับปากช่วยไป

เจียงต๋าเองก็เคยขอให้ผูเจี้ยนหนานช่วยเหมือนกัน มีอยู่ครั้งหนึ่งที่ธุรกิจต่างประเทศของบริษัทเกิดปัญหา พอรู้ว่าผูเจี้ยนหนานมีสายสัมพันธ์กว้างขวางในต่างแดนจึงไปขอพึ่งพา

ตอนนั้นผูเจี้ยนหนานใคร่ครวญเพียงครู่เดียวก็ตกลง ช่วยเป็นคนกลางประสานงานให้จนปัญหาคลี่คลายลงได้

"เข้าใจแล้ว" เจียงต๋ายิ้มรับ

"งั้นพวกเราเข้าไปกันเลยไหม?" ผูเจี้ยนหนานยิ้มพลางปรายตามองเจียงเสี่ยวชีที่ยืนอยู่ข้างๆ

เขาอดทึ่งในใจไม่ได้

เจ้าเหล่าเจียงนี่ นอกจากตัวเองจะดูหนุ่มฟ้อหล่อเฟี้ยวขึ้นแล้ว เลขาข้างกายก็นับวันยิ่งเด็กยิ่งสวยสะพรั่ง

จำได้ว่าเลขาคนก่อนของเหล่าเจียงเป็นผู้ชายไม่ใช่เรอะ?

…

เมื่อเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว เจียงต๋าก็เห็นชาวต่างชาติสองคนนั่งรออยู่

หลังแนะนำตัวกันจึงรู้ว่า คนหนึ่งชื่อฟิลิกซ์ อีกคนชื่อลิตต์ ทั้งคู่เป็นรองประธานของกลุ่มธุรกิจข้ามชาติยักษ์ใหญ่สองแห่งจากฝั่งยุโรปและอเมริกา

หากเจียงต๋าจำไม่ผิด ฟิลิกซ์กับลิตต์ก็น่าจะเป็นหนึ่งในคณะตัวแทนร่วมจากห้าสิบหกองค์กรธุรกิจของชาติตะวันตก

ในคณะตัวแทนนั้น ตำแหน่งของพวกเขาถือว่าไม่ธรรมดา มีสิทธิ์มีเสียงอยู่พอสมควร

"ประธานเจียง ยินดีที่ได้พบครับ ชนแก้ว"

ฟิลิกซ์ยกแก้วเหล้าขึ้นแล้วเอ่ยทักทายเป็นภาษาหัวเซี่ยแปร่งๆ

ลิตต์ไม่ได้พูดอะไร แต่ก็ยกแก้วขึ้นเพื่อแสดงความยินดีด้วยท่าทีเป็นมิตรเช่นกัน

เจียงต๋ายกแก้วขึ้นชนกับพวกเขาแล้วกล่าวว่า "ทั้งสองท่าน ในเมื่อพวกคุณเป็นเพื่อนของเหล่าผู ก็ถือว่าเป็นเพื่อนกัน ผมขอไม่อ้อมค้อมล่ะนะ ที่ทั้งสองท่านมาพบผมในครั้งนี้ คงไม่ใช่แค่อยากกินมื้อค่ำธรรมดาๆ แน่ มีอะไรก็พูดมาตรงๆ ได้เลยครับ"

ฟิลิกซ์กับลิตต์สบตากัน แววตาแฝงความไม่พอใจอยู่นิดๆ

เดิมทีพวกเขาอยากทำตามธรรมเนียมของหัวเซี่ย รอดื่มกินกันไปสักพัก ให้อาหารเข้าปากเหล้าเข้าคอจนบรรยากาศเริ่มได้ที่ แล้วค่อยวกเข้าเรื่องสำคัญแท้ๆ

แต่เจียงต๋ากลับไม่ยอมเล่นตามกติกาเสียอย่างนั้น

ไหนล่ะวัฒนธรรมบนโต๊ะอาหารที่เขาร่ำลือกัน?

ทั้งสองหันไปมองผูเจี้ยนหนาน

ทว่าผูเจี้ยนหนานกลับเอาแต่คีบอาหารกินอย่างสบายอารมณ์ ไม่ยอมสบสายตาของทั้งคู่แม้แต่น้อย

ฟิลิกซ์รู้ดีว่าคงหวังพึ่งอีกฝ่ายไม่ได้แล้ว

ซึ่งนี่ก็เป็นข้อตกลงกันไว้ตั้งแต่แรก

ผูเจี้ยนหนานมีหน้าที่แค่นัดเจียงต๋าออกมาให้ ส่วนพวกเขาจะคุยกับเจียงต๋าอย่างไรต่อไป ก็ไม่ใช่เรื่องของเขาอีกแล้ว

"ในเมื่อคุณเจียงอยากคุยธุระสำคัญก่อน พวกเราก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งครับ" ฟิลิกซ์งัดสำนวนหัวเซี่ยที่เพิ่งเรียนรู้มาพูดเอาใจ

ผูเจี้ยนหนานรู้ว่าถึงเวลาที่ตนต้องหลบฉากแล้ว เขาวางตะเกียบลง ลุกขึ้นยืนพลางเอ่ย "ผมขอตัวไปเข้าห้องน้ำสักครู่ พวกคุณคุยกันตามสบายนะ"

พูดจบ เขาก็ยิ้มแย้มแล้วเดินออกจากห้องส่วนตัวไป

เมื่อบานประตูปิดลงอีกครั้ง ฟิลิกซ์มองตรงไปยังเจียงต๋าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณเจียงครับ ขอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการอีกครั้ง ผมเป็นรองประธานของลี่เหม่ยกรุ๊ป และเป็นหนึ่งในตัวแทนของคณะผู้แทนร่วมด้วย ที่นัดคุณเจียงออกมาในวันนี้ จุดประสงค์หลักก็เพื่อหารือเรื่องความร่วมมือระหว่างพวกเราสองฝ่ายครับ"

เจียงต๋าได้ยินดังนั้นจึงวางตะเกียบลงแล้วเอ่ยเรียบๆ "คุณฟิลิกซ์ ผมไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ ถ้าเป็นเรื่องความร่วมมือ ก็ไม่เห็นจำเป็นต้องมาหาผมเลยนี่ครับ ผมส่งมอบอำนาจบริหารบริษัททั้งหมดให้ซีอีโอจัดการแล้ว แม้แต่เรื่องการเจรจากับคณะผู้แทนร่วม ทางซีอีโอก็เป็นคนรับผิดชอบทั้งหมด"

สีหน้าของฟิลิกซ์ไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย "คุณเจียง ความหมายของผมคือ ผมกับคุณลิตต์จะช่วยผลักดันให้การเจรจาระหว่างสองฝ่ายบรรลุผลสำเร็จครับ"

"โอ้? หมายความว่ายังไง?" เจียงต๋าเริ่มรู้สึกสนใจขึ้นมาบ้างแล้ว

ฟิลิกซ์กล่าวต่อ "พวกเราจะช่วยกดดันให้คณะผู้แทนร่วม ยอมรับเงื่อนไขของบริษัทคุณครับ"

เจียงต๋าถึงกับพูดไม่ออก นี่คิดจะแปรพักตร์เป็นไส้ศึก หักหลังพวกเดียวกันเองชัดๆ!

แต่พอมาลองคิดดู มันก็เป็นเรื่องธรรมดา คณะผู้แทนร่วมนั้นรวมตัวกันมาจากบริษัทยักษ์ใหญ่ข้ามชาติถึง 65 แห่ง แม้ภายนอกจะดูเกรียงไกรน่าเกรงขาม แต่แท้จริงแล้วกลับไม่มีใครมีใจเป็นหนึ่งเดียวกันเลยสักนิด!