บทที่ 94 เถียนหงผู้รู้จักใช้ชีวิต เจียงซือหนานฝึกวิชาครั้งแรก

ทวีปเสินโจว ราชวงศ์แห่งหนึ่ง ณ สมรภูมิเฟิ่งเฉิง

ฝ่ายบุกสูญเสียอย่างหนัก ฝ่ายตั้งรับเองก็เสียหายไม่น้อย ทหารฝ่ายป้องกันส่วนใหญ่ล้วนถูกลูกธนูระดมยิงใส่

กองทัพของราชสำนักมีหน่วยพลธนูที่เป็นระบบ หากเทียบกันทั้งด้านจำนวนและฝีมือแล้ว ฝั่งเถียนหงยังห่างชั้นอยู่มาก

ทหารธนูต้องผ่านการฝึกฝนเคี่ยวกรำนานนับปีกว่าจะสร้างพลังรบที่แท้จริงได้ แล้วเถียนหงเพิ่งจะรวบรวมไพร่พลมาได้นานเท่าไรกันเชียว?

การที่เขาสามารถสร้างกองทหารราบที่ห้าวหาญไม่กลัวตายขึ้นมาได้รวดเร็วขนาดนี้ ก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

บนกำแพงเมือง เถียนหงมองดูร่างทหารที่ถูกหามออกไป สีหน้าไร้ซึ่งความโศกเศร้าหรือยินดี ในเมื่อขึ้นชื่อว่าสงคราม ย่อมเลี่ยงการบาดเจ็บล้มตายไม่ได้ เขาเตรียมใจยอมรับเรื่องนี้ไว้ตั้งแต่แรกแล้ว

ทว่าหากพอมีหนทาง เขาก็ไม่อยากเห็นลูกน้องใต้บัญชาต้องมาสิ้นใจเพราะพิษบาดแผลเล็กๆ น้อยๆ เช่นกัน

เขาใช้ระบบสโมสรแลกเปลี่ยนยาจำนวนมากมาจากฉางเจี้ยนจวิน ซึ่งมีเบื้องหลังเป็นราชสำนัก โดยเฉพาะพวกยาเพนิซิลลิน สิ่งเหล่านี้ช่วยยื้อชีวิตผู้บาดเจ็บเอาไว้ได้ทันท่วงที

…

"พ่อคะ หนูกลับมาแล้วค่ะ"

เสียงลูกสาวดังขึ้นในวิลล่า เจียงต๋าถึงได้รู้ตัวว่าตนนั่งดูภาพการศึกสงครามนี้มาทั้งวันแล้ว

"อ้าว พ่อคะ นี่ซีรีส์เรื่องใหม่เหรอ? ฉากรบดูสมจริงจังเลยค่ะ!" เจียงซือหนานมองจอโทรทัศน์ด้วยความประหลาดใจ

เจียงต๋าไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่จ้องหน้าจอเงียบๆ

หลังจากหยุดพักรบไปชั่วครู่ กองทัพทางการก็เริ่มเปิดฉากบุกเฟิ่งเฉิงอีกระลอก

นี่น่าจะเป็นการบุกระลอกสุดท้ายของวันนี้แล้ว

"น้องชาย นั่นเสียงหลานสาวใช่ไหม?" เสียงของเถียนหงดังแทรกขึ้นมา

"เอ๊ะ?"

จู่ๆ ก็มีเสียงแปลกหน้าดังขึ้น เจียงซือหนานถึงกับสะดุ้ง น้ำเสียงนี้ฟังดูห้าวหาญดุดันจนน่าเกรงขาม

เจียงต๋าเขย่าโทรศัพท์ในมือแล้วหัวเราะ "เพื่อนพ่อน่ะ กำลังคุยสายกันอยู่ เรียกเขาลุงเถียนสิลูก"

เสียงของเถียนหงดังออกมาจากโทรศัพท์จริงๆ วันนี้การสื่อสารกับเถียนหงใช้โทรศัพท์เป็นหลัก จอทีวีเปิดภาพ ส่วนเสียงคุยผ่านมือถือ เหมือนเปิดหนังดูไปคุยกับเพื่อนเก่าไปอย่างสบายอารมณ์

"อ๋อ สวัสดีค่ะคุณลุงเถียน" เจียงซือหนานทักทายอย่างสุภาพผ่านสายโทรศัพท์

"ฮ่าๆ สวัสดีจ้ะหลานสาว ไว้เจอกันคราวหน้าลุงมีของขวัญให้นะ" เถียนหงหัวเราะร่า ก่อนจะหันมาพูดกับเจียงต๋า "น้องชาย วันนี้พอแค่นี้ก่อนเถอะ"

"ได้ครับ" เจียงต๋าพยักหน้า เขาสัมผัสได้ว่าน้ำเสียงเถียนหงเริ่มอ่อนล้าเต็มที

เถียนหงหัวเราะเบาๆ แล้วปลายสายก็เงียบไป

ทว่าเขายังไม่ได้ปิดการถ่ายทอดภาพวิดีโอ

ให้ตายสิ ชั่วโมงละตั้ง 10 แต้มสมาชิก ต้องเปิดให้คุ้มเวลา ไม่อย่างนั้นก็ขาดทุนแย่สิ!

เจียงต๋าอมยิ้ม พี่เถียนคนนี้รู้จักใช้ชีวิตและประหยัดได้โล่จริงๆ

"พ่อคะ หนูขอตัวขึ้นห้องก่อนนะ" เจียงซือหนานเอ่ยบอกแล้วเดินขึ้นไปยังชั้นสอง

ใส่ชุดทำงานแบบนี้ทั้งวันอึดอัดจะแย่

ถ้าไม่ใช่เพราะต้องรักษาภาพลักษณ์ความน่าเกรงขามในบริษัท เธอก็อยากใส่ชุดลำลองสบายๆ ไปทำงานใจจะขาด

เจียงต๋าพยักหน้ารับ แล้วหันความสนใจกลับไปที่หน้าจอทีวีอีกครั้ง

เมื่อการบุกระลอกสุดท้ายของฝ่ายราชสำนักมาถึงจุดสำคัญ หน้าจอโทรทัศน์ก็ดับวูบลง

เจียงต๋าชะงักไปครู่หนึ่ง ไอ้หมอนั่นตั้งเวลาปิดอัตโนมัติไว้นี่นา พอครบเวลา วิดีโอก็ตัดไปทันที!

"เอ๊ะ? ทำไมดับไปแล้วล่ะคะ?" เจียงซือหนานเดินลงมาจากชั้นสอง เธอยังจำภาพสมรภูมิอันดุเดือดสมจริงในทีวีเมื่อครู่ได้ติดตา

"จบแล้วล่ะ" เจียงต๋าหัวเราะ

"งั้นเหรอคะ" เจียงซือหนานพยักหน้าโดยไม่ได้คิดอะไรมาก

"พ่อคะ หนูรู้สึกว่าคืนนี้เริ่มฝึกเคล็ดวิชาลมปราณได้แล้วล่ะ" เจียงซือหนานนั่งลงข้างเจียงต๋าแล้วเอ่ยขึ้น

"มั่นใจแล้วเหรอ?" เจียงต๋าถาม

"ค่ะ!" เจียงซือหนานพยักหน้าอย่างมั่นใจ

"งั้นก็ลองดู แต่อย่าฝืนล่ะ ถ้ารู้สึกผิดปกติให้หยุดทันที" เจียงต๋ากำชับ

"วางใจได้เลยค่ะพ่อ" เจียงซือหนานยิ้มร่า

เจียงต๋าขานรับในลำคอแล้วไม่ได้พูดอะไรต่อ

…

ตกเย็น หลังจากเจียงเสี่ยวชีทำมื้อค่ำเสร็จ

สองพ่อลูกกินมื้อค่ำเรียบร้อยก็ตรงไปที่ห้องนอนของเจียงซือหนาน

เจียงต๋ากวาดสายตามอง รอบเตียงหลังใหญ่มีเบาะรองนั่งวางไว้ เหมือนกับห้องนอนของเขาไม่มีผิด

"เริ่มเถอะ" เจียงต๋านั่งลงบนโซฟาแล้วบอกลูกสาว

นี่เป็นการฝึกวิชาครั้งแรกของเจียงซือหนาน เขาจึงต้องคอยเฝ้าดูและคุ้มกันให้อย่างใกล้ชิด

เจียงซือหนานพยักหน้าอย่างจริงจัง เธอนั่งขัดสมาธิลงบนเบาะ หลับตาลง แล้วเริ่มโคจรเคล็ดวิชาลมปราณขั้นพื้นฐานที่ศึกษามาตลอดหลายวัน

ขณะที่เธอเริ่มกำหนดลมหายใจเข้าออก เจียงต๋าก็สัมผัสได้อย่างชัดเจนว่า พลังปราณรอบตัวกำลังค่อยๆ ถูกดึงดูดเข้าหาเธอ

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดพลังปราณสายหนึ่งก็ถูกชักนำเข้าสู่ร่างกายเธอได้สำเร็จ

เจียงซือหนานรู้สึกเพียงว่าผิวพรรณเริ่มมีอาการชาซ่าเล็กน้อย

ด้วยประสบการณ์ที่เจียงต๋าถ่ายทอดให้ เธอจึงรู้ดีว่านั่นคือสัญญาณที่พลังปราณเข้าสู่ร่างกายและเริ่มชำระไขกระดูกปรับเปลี่ยนร่างกายในเบื้องต้น

รอยยิ้มยินดีผุดขึ้นบนใบหน้าของเจียงซือหนาน เธอรู้แล้วว่าตัวเองทำสำเร็จ

เจียงต๋าพยักหน้าอย่างพึงพอใจ เร็วกว่าตอนที่เขาเริ่มฝึกครั้งแรกเสียอีก

แต่นี่ก็เป็นเรื่องธรรมดา!

ตอนที่เขาเริ่มฝึกฝน ไม่ได้มีเงื่อนไขเพียบพร้อมขนาดนี้เสียหน่อย

อย่างแรกคือเรื่องพรสวรรค์

ตอนนั้นเขายังไม่มีน้ำยาเสริมพันธุกรรมมาช่วยปรับปรุงพรสวรรค์ แต่ลูกสาวเขาได้ฉีดน้ำยาเสริมพันธุกรรมไปตั้งนานแล้ว

อย่างที่สองคือเรื่องพลังปราณ

เมื่อก่อนเขาต้องพึ่งพาเพียงหินวิญญาณเท่านั้น

แต่ตอนนี้มีค่ายกลรวบรวมปราณคอยหนุนหลัง ย่อมเร็วกว่าเดิมเป็นธรรมดา

เหมือนอย่างที่มีคำกล่าวไว้ว่า คนรุ่นก่อนปลูกต้นไม้ คนรุ่นหลังได้อาศัยร่มเงา

รอจนตระกูลเจียงเติบโตยิ่งขึ้นไปอีกและส่งต่อไปยังรุ่นลูกรุ่นหลาน ทายาทรุ่นหลังก็จะยิ่งได้รับประโยชน์และทรัพยากรที่ดียิ่งกว่านี้

…

"พ่อคะ หนูทำสำเร็จแล้วค่ะ!" เจียงซือหนานดีใจจนเก็บอาการไม่อยู่ แม้จะเชื่อมั่นในตัวพ่อมาตลอด แต่เมื่อได้สัมผัสและยืนยันด้วยตัวเองว่าการบำเพ็ญเพียรนี้เป็นเรื่องจริง ความตื่นเต้นดีใจก็เอ่อล้นจนปิดไม่มิด

เจียงต๋าพยักหน้า "ทำได้ดีมาก พยายามต่อไปนะลูก"

พูดจบ เขาก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องลูกสาวไป

หลังจากส่งพ่อกลับห้อง เจียงซือหนานก้มมองแขนตัวเอง เห็นคราบเหงื่อไคลสีดำผุดขึ้นมาเต็มผิวหนัง เธอรู้ดีว่านั่นคือสิ่งสกปรกที่ถูกขับออกมาจากการชำระล้างไขกระดูก

พออาบน้ำเสร็จ เจียงซือหนานรู้สึกว่าร่างกายเบาสบายอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"มหัศจรรย์จริงๆ เลย" เจียงซือหนานอุทานออกมา

พอนึกถึงความดีที่พ่อมีต่อตน รอยยิ้มเปี่ยมสุขที่ไม่อาจซ่อนเร้นก็ผุดขึ้นบนใบหน้า "พ่อดีที่สุดเลย"

…

ราตรีผ่านพ้นไปอย่างไร้เรื่องราว

คืนนี้สองพ่อลูกต่างใช้เวลาไปกับการบำเพ็ญเพียร

เจียงซือหนานกำลังตื่นเต้นจนไม่ได้นอนเลยทั้งคืน

ยังดีที่เธอก้าวเข้าสู่เส้นทางการบำเพ็ญเซียนแล้ว จึงมีพลังปราณคอยหล่อเลี้ยงร่างกาย ต่อให้อดนอนทั้งคืนก็ยังคงกระปรี้กระเปร่า

เช้าวันถัดมา วันที่ 7 กันยายน

"พ่อคะ อรุณสวัสดิ์ค่ะ!"

เจียงซือหนานเอ่ยทักทายพ่อด้วยอารมณ์เบิกบานแจ่มใส

เจียงต๋าถึงกับพูดไม่ออก ยัยเด็กนี่จะตื่นเต้นอะไรยาวนานขนาดนี้?

ตอนเขาเริ่มฝึกแรกๆ ก็แค่ดีใจประเดี๋ยวประด๋าว จากนั้นก็ปรับอารมณ์ให้สงบลงได้แล้ว

"เอาล่ะๆ รีบมากินข้าวได้แล้ว" เจียงต๋าเอ่ยอย่างไม่จริงจังนัก

เจียงซือหนานส่งเสียงขานรับในลำคอแล้วนั่งลงที่โต๊ะอาหารอย่างว่าง่าย

…

พอกินมื้อเช้าเสร็จ เจียงซือหนานก็ออกไปทำงานที่บริษัท

วันนี้เจียงต๋าไม่ได้วิดีโอคอลหาเถียนหง การได้เห็นสงครามและได้เรียนรู้บ้างก็เพียงพอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเปิดวิดีโอค้างไว้เพื่อดูการรบตลอดเวลา

ที่สำคัญคือมันเปลืองแต้มสมาชิกน่ะสิ!

แต้มนี้มีประโยชน์อย่างยิ่งในอนาคต จะปล่อยให้เหล่าเถียนเอาแต้มสมาชิกมาผลาญทิ้งกับเรื่องนี้ไม่ได้

อย่างไรก็ตาม เจียงต๋าสังเกตเห็นว่าแต้มสมาชิกของเขาเพิ่มขึ้นมาไม่น้อย เมื่อวานนี้แต้มพุ่งขึ้นมาถึง 300 แต้มเลยทีเดียว

ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เจียงต๋าก็เข้าใจ

ที่แท้การวิดีโอคอลก็ถือเป็นการปฏิสัมพันธ์อย่างหนึ่งสินะ! ไม่รู้ว่าทางฝั่งเหล่าเถียนจะได้แต้มเพิ่มขึ้นบ้างหรือเปล่า

เจียงต๋าเรียกหน้าจอข้อมูลส่วนตัวของตนขึ้นมาดู

【ชื่อ】：เจียงต๋า

【ระดับ】：สมาชิกทั่วไป (5/10)

【สิทธิ์ปัจจุบัน】：จับคู่แบบสุ่ม

【ฟังก์ชัน】：วิดีโอคอล

【แต้มสมาชิก】：19500