บทที่ 93 สงครามที่แท้จริง

“เอ๊ะ?”

ในห้องนั่งเล่น เจียงต๋าที่กำลังมองจอโทรทัศน์อยู่พลันชะงัก เมื่อสายตาเหลือบไปเห็นของชิ้นใหญ่สีดำทะมึนหลายกระบอกบนกำแพงเมือง

“พี่เถียน ของชิ้นใหญ่พวกนั้นพี่ไปเอามาจากไหนน่ะ?” เจียงต๋าเริ่มตื่นตัวขึ้นมา พี่เถียนคนนี้คิดจะใช้เทคโนโลยีทำศึกครั้งนี้สินะ!

มิน่าล่ะเถียนหงถึงได้มั่นใจนักหนา

ปืนใหญ่ยุคปัจจุบันอาจทำอะไรยอดฝีมือเชิงยุทธ์ไม่ได้ แต่ถ้าใช้รับมือกับกองทัพโบราณ มันคือการไล่เชือดอยู่ฝ่ายเดียวชัดๆ!

“ฮ่าๆ เจ้าหมายถึงปืนใหญ่สินะ สิ่งประดิษฐ์จากโลกเทคโนโลยีของพวกเจ้านี่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวจริงๆ ปืนใหญ่พวกนี้ ข้าแลกเปลี่ยนมาจากสหายคนนั้นในโลกภูติผี” เถียนหงหัวเราะ “เจ้าปืนใหญ่นี่ ข้ากะว่าจะเอาไว้ใช้เด็ดหัวแม่ทัพในจังหวะสำคัญน่ะ”

เจียงต๋าพยักหน้า ตัวเขาไม่ได้รู้เรื่องปืนใหญ่มากนัก แต่ก็ดูออกว่านี่ต้องเป็นของเกรดดีแน่นอน

ระยะยิงไกล พลังทำลายล้างสูง

ขอแค่ล็อกตำแหน่งกองบัญชาการของศัตรูได้แล้วซัดไปสักตูม ย่อมทำให้ทัพศัตรูปั่นป่วนได้อย่างแน่นอน

เถียนหงชี้นิ้วไปยังของชิ้นใหญ่อีกอย่างข้างๆ แล้วพูดว่า “ศึกป้องกันเมืองวันนี้ ข้าพึ่งพาเจ้าสิ่งนี้เป็นหลักต่างหาก”

เจียงต๋ามองตามไป พอเห็นรูปทรงอันคุ้นตานั้นก็หลุดปากออกมาทันที “พระโพธิสัตว์แกตลิง แถมยังมีตั้งหลายกระบอกขนาดนี้เชียว? แลกมาจากโลกภูติผีเหมือนกันเหรอครับ?”

“อันนั้นไม่ใช่หรอก” เถียนหงส่ายหน้า “นี่แลกมาจากอีกโลกเทคโนโลยีหนึ่งต่างหาก”

เจียงต๋าชะงักไปครู่หนึ่ง “อีกโลกเทคโนโลยีเหรอ? หรือว่าจะเป็น…”

เขาจำได้ว่า เถียนหงน่าจะจับคู่เจอกับโลกเทคโนโลยีทั้งหมดสี่โลก

ตัวเขาเองนับเป็นหนึ่ง

ยังมีโลกวันสิ้นโลกที่เทคโนโลยีพัฒนาจนพาตัวเองไปสู่จุดจบอีกหนึ่ง

โลกภูติผียุคปัจจุบันอีกหนึ่ง

และอีกโลกหนึ่งที่คล้ายกับดาวสีน้ำเงินในยุคทศวรรษ 1960–1970

เจียงต๋าเดาว่าเป็นโลกที่สาม

“ฮ่าๆ น้องชายเดาออกแล้วสินะ ถูกต้อง เป็นน้องฉางเจี้ยนจวินจากดาวสุ่ยหลานนั่นแหละ ข้าเคยเล่าให้เจ้าฟังแล้วไง โลกที่ควบคุมเรื่องเสบียงอาหารเข้มงวดมากๆ น่ะ” เถียนหงหัวเราะร่า

“อ้อ ฉางเจี้ยนจวินนี่เอง! ชื่อมีกลิ่นอายยุคสมัยมากเลยนะ” เจียงต๋าพยักหน้า แต่แล้วก็เริ่มงุนงง “ทางฝั่งฉางเจี้ยนจวินคุมเสบียงเข้มงวดขนาดนั้น แล้วเขาไปหาอาวุธสังหารร้ายแรงแบบนี้มาได้ยังไง? ไม่สิ… เดี๋ยวนะ หรือว่าจะเป็น?”

เจียงต๋าสูดหายใจเข้าลึก คาดเดาความเป็นไปได้อย่างหนึ่งขึ้นมาได้

“น้องเจียงเดาออกแล้วใช่ไหมล่ะ?”

สุ้มเสียงค่อนข้างเคร่งขรึมของเถียนหงดังแว่วมา “ถูกต้อง ฉางเจี้ยนจวินยอมเข้ากับราชสำนัก และบอกความลับเรื่องสโมสรข้ามกาลอวกาศให้ราชสำนักรู้ไปแล้ว อาวุธสังหารพวกนี้ ทางราชสำนักเบื้องหลังของฉางเจี้ยนจวินเป็นฝ่ายจัดหามาให้ อืม… จะว่ายังไงดีล่ะ คู่ค้าของข้าในตอนนี้ พูดให้ถูกก็ไม่ใช่ฉางเจี้ยนจวินแล้ว แต่เป็นราชสำนักที่อยู่เบื้องหลังเขาต่างหาก ส่วนฉางเจี้ยนจวินก็ทำหน้าที่แค่คนส่งสารเท่านั้น”

เจียงต๋านิ่งเงียบไป

เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ เขาเดาถูก

ยอมเข้าเป็นคนของทางการงั้นเหรอ?

ความคิดแบบนี้เขาไม่เคยมีอยู่ในหัวเลยสักนิด

เพราะเขามีทั้งเงิน ทั้งอำนาจบารมี กุมบังเหียนกลุ่มบริษัทข้ามชาติเอาไว้ในมือ ลำพังพึ่งพาตัวเองก็สามารถทำการค้ากับสหายจากนับพันโลกได้อย่างสบายบรื๋อแล้ว

ย่อมไม่คิดจะไปพึ่งพาหรือก้มหัวให้ใครอยู่แล้ว

แต่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ของฉางเจี้ยนจวินบนดาวสุ่ยหลาน เจียงต๋าก็พอจะเข้าใจได้

ในโลกที่ฉางเจี้ยนจวินอาศัยอยู่ ทรัพยากรทุกอย่างถูกควบคุมอย่างเข้มงวด

ในสภาพแวดล้อมแบบนั้น หากฉางเจี้ยนจวินอยากรวบรวมทรัพยากรให้มากพอ และอยากใช้ประโยชน์จากสโมสรข้ามกาลอวกาศเพื่อสร้างตัว หนทางเดียวก็มีแค่ต้องยอมเข้าหาทางการเท่านั้น

“ดูท่าแล้ว ปืนแกตลิงพวกนี้คงเป็นความมั่นใจของพี่เถียนที่จะเอาชนะศึกนี้สินะครับ!” เจียงต๋ายิ้มพูด

“ถูกต้อง” เถียนหงพยักหน้า “แม้แผ่นดินเสินโจวของพวกเราจะฝึกฝนวิทยายุทธ์กัน แต่พวกทหารโดยทั่วไปก็เป็นแค่คนธรรมดา อย่างมากก็แค่พอมีความรู้วิทยายุทธ์ติดตัวบ้างเล็กน้อย ยังไม่ถึงขั้นก่อกำเนิดด้วยซ้ำ”

“ภายใต้ห่ากระสุนที่สาดซัดอย่างหนาแน่นนี้ ข้าจินตนาการภาพพวกศัตรูล้มตายระเนระนาดเป็นแถบๆ ออกเลยล่ะ”

เจียงต๋านิ่งเงียบ เขาก็จินตนาการออกเหมือนกัน

นั่นมันการเกี่ยวผักชัดๆ!

“ตึงๆ…”

ในตอนนั้นเอง เจียงต๋าพลันได้ยินเสียงรัวกลองศึกดังขึ้น

เจียงต๋ารู้ทันทีว่า ทัพศัตรูเตรียมจะบุกเข้าตีเมืองแล้ว

“พี่เถียน กระสุนพอแน่นะครับ? ของพรรค์นี้นี่ตัวผลาญกระสุนเลยนะ!” เจียงต๋าเอ่ยเตือน

ปืนแกตลิงเชียวนะ!

อัตราการยิงต่อนาทีมากกว่า 1,000 นัดขึ้นไป

ถ้าไม่มีเสบียงสนับสนุนด้านหลังที่เพียงพอ ก็ไม่มีทางเล่นของแบบนี้ได้หรอก

เถียนหงตอบกลับมาอย่างเปี่ยมความมั่นใจ “น้องชายวางใจเถอะ ข้าเจรจาตกลงกับราชสำนักเบื้องหลังของฉางเจี้ยนจวินเรียบร้อยแล้ว ข้าสนับสนุนให้พวกเขาพัฒนาวิทยายุทธ์ ส่วนพวกเขาก็จัดหาอาวุธเทคโนโลยีมาให้ เพื่อสนับสนุนให้ข้าชิงแผ่นดิน”

เจียงต๋านิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถาม “ไว้ใจได้แน่นะครับ?”

แม้จะบอกว่าภายใต้การเป็นสักขีพยานของสโมสรข้ามกาลอวกาศ จะไม่มีใครกล้าละเมิดข้อตกลงที่ทำไว้ก็ตาม

แต่มันพูดยาก

คนที่เจรจาเงื่อนไขกับเถียนหงไม่ใช่ฉางเจี้ยนจวิน ทว่าคือราชสำนักที่อยู่เบื้องหลังต่างหาก!

หากราชสำนักเบื้องหลังฉางเจี้ยนจวินคิดจะกลับคำ หรือคิดจะอาศัยช่วงที่สถานการณ์สงครามกำลังตึงเครียดบีบเอาเปรียบเถียนหงเพื่อกอบโกยผลประโยชน์เพิ่มขึ้น

ด้วยสถานการณ์ของฉางเจี้ยนจวินแล้ว ย่อมไม่มีปัญญาขัดขวางอะไรได้เลย

ถึงตอนนั้น ต่อให้สโมสรจะลงโทษ คนที่ถูกลงโทษก็คือฉางเจี้ยนจวินอยู่ดี

เถียนหงได้ยินดังนั้นจึงตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ข้าคิดว่าพวกเขาคงไม่สายตาสั้นขนาดนั้น อย่างน้อยก่อนที่จะได้ผลประโยชน์มากพอ ก็คงยังไม่ทำหรอก”

“อีกอย่าง ข้าก็ตกลงกับสหายจากโลกภูติผีไว้แล้ว หากฝั่งนี้ของข้าเกิดปัญหาขึ้นมา ทางโลกภูติผีจะส่งกำลังมาช่วยข้าทันที”

เห็นได้ชัดว่า เถียนหงเองก็ระแวงราชสำนักฝั่งดาวสุ่ยหลานอยู่เหมือนกัน

กลัวว่าถึงช่วงเวลาคับขันจะโดนตลบหลังเข้าให้

การทำศึกชิงแผ่นดินไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ยังไงก็ต้องป้องกันไว้ก่อน

แม้ว่าโดยปกติแล้ว ราชสำนักคงไม่สายตาสั้นขนาดนั้น และต้องคิดถึงผลประโยชน์ระยะยาวเป็นหลัก

แต่ก็กลัวว่าจะมีใครบางคนหน้ามืดตามัวขึ้นมานี่สิ!

…

ในช่วงเวลาที่พวกเจียงต๋ากำลังพูดคุยกันอยู่นั้น สงครามก็ได้เปิดฉากขึ้นแล้ว

ทางฝั่งเถียนหงไม่ได้รีบร้อนงัดอาวุธสังหารร้ายแรงอย่างปืนแกตลิงออกมาใช้ในทันที แต่ใช้วิธีป้องกันเมืองแบบดั้งเดิม โดยอาศัยธนูหน้าไม้ น้ำอุจจาระต้มเดือด และเครื่องยิงหินแทน

เจียงต๋าเองก็เข้าใจดี พวกที่บุกเมืองในตอนนี้ล้วนเป็นแค่พวกเบี้ยล่อเป้า ส่วนกองกำลังระดับหัวกะทิของจริงยังคงพักผ่อนสะสมกำลังอยู่ด้านหลัง

เถียนหงย่อมไม่เปิดเผยไพ่ตายออกมาตั้งแต่แรกแน่นอน

แต่ถึงจะเป็นเช่นนั้น ภาพสงครามตรงหน้าก็ยังทำให้เจียงต๋าตกตะลึงอยู่ดี

ระบบวิดีโอของสโมสรช่างน่าอัศจรรย์นัก มันทำให้เจียงต๋าเหมือนได้เข้าไปยืนอยู่ในสมรภูมิจริงๆ ได้มองดูกองทหารกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าที่ถูกผู้คุมทัพไล่ต้อนให้ดาหน้าเข้าหากำแพงเมือง

ทหารส่วนใหญ่ต่างทอดร่างดับดิ้นอยู่ระหว่างทางที่บุกเข้าใส่ บ้างก็ถูกลูกธนูเสียบร่าง บ้างก็ถูกหินจากเครื่องยิงบดขยี้จนแหลกเหลว

ทั่วทั้งสมรภูมิ เลือดนองเปรอะเปื้อนไปทั่วพื้น ช่างเป็นภาพที่น่าเวทนายิ่งนัก

ยังดีที่จิตใจของเจียงต๋าแข็งแกร่งพอ ภาพอันน่าสังเวชตรงหน้านี้แม้จะทำให้เขารู้สึกอึดอัดไม่สบายใจอยู่บ้าง แต่ก็ยังพอทนรับไหว

“ความรู้สึกเหมือนได้ไปอยู่ในเหตุการณ์จริงนี่มันไม่ดีเอาซะเลย” เจียงต๋าถอนหายใจยาว

หากเป็นแค่การดูวิดีโอทั่วไป เขาก็คงไม่รู้สึกอะไร คิดเสียว่าดูหนังเรื่องหนึ่ง

แต่ความรู้สึกสมจริงขั้นสุดยอดนี้ ทำให้เขาราวกับได้ไปยืนอยู่กลางสนามรบด้วยตัวเอง ได้เห็นทหารล้มตายลงไปทีละคนๆ เลือดไหลนองกลายเป็นสายน้ำ

หากเปลี่ยนเป็นคนธรรมดาทั่วไปมาเห็นภาพแบบนี้ เกรงว่าคงเก็บไปนอนฝันร้ายติดต่อกันหลายคืนเป็นแน่

…

ศึกตีเมืองเป็นศึกยืดเยื้อ ไม่ใช่สิ่งที่จะจบลงได้ในเวลาชั่วครู่ชั่วยาม

สงครามครั้งนี้ดำเนินต่อเนื่องไปตลอดทั้งวัน แต่ก็ยังไม่ได้ผลแพ้ชนะที่ชัดเจน

สิ่งที่เขาเห็นมีเพียงฝ่ายบุกที่สูญเสียอย่างหนัก มียอดผู้เสียชีวิตอย่างน้อยหลายพันนาย ส่วนผู้บาดเจ็บนั้นนับไม่ถ้วนเลยทีเดียว