บทที่ 92 ความประหลาดใจของเถียนหง สงครามที่กำลังจะปะทุขึ้น

พื้นที่แลกเปลี่ยน ป่าดอกท้อ

เจียงต๋ากับเถียนหงทักทายกันสองสามประโยค ก่อนที่เขาจะสะบัดมือเบาๆ ดาบแสงเงินเล่มหนึ่งที่เปล่งประกายเย็นเยียบก็พลันปรากฏขึ้น

เจียงต๋าเอ่ยแนะนำ "ดาบแสงเงินเล่มนี้สามารถปลดปล่อยทักษะได้หนึ่งพันครั้ง ส่วนอานุภาพของทักษะ พี่เถียนคงได้ประจักษ์มาแล้ว"

"อีกอย่าง พลังที่ดาบแสงเงินระเบิดออกมาเป็นพลังของตัวดาบเอง จึงไม่กินแรงผู้ถือดาบเลยแม้แต่น้อย ทว่าหลังจากปลดปล่อยพลังครบหนึ่งพันครั้ง ตัวดาบก็จะพังลงครับ"

"หนึ่งพันครั้งเชียวรึ?"

เถียนหงเบิกตากว้าง เดิมทีเขาคิดว่าดาบแสงเงินเล่มนี้สามารถระเบิดพลังเทียบเท่าการโจมตีเต็มกำลังของปรมาจารย์ขั้นปลายได้สักสามถึงห้าครั้งก็นับว่ายอดเยี่ยมแล้ว

แต่นี่เขาได้ยินอะไรกัน?

การโจมตีอันน่าสะพรึงกลัวระดับนั้น ระเบิดออกมาได้ถึงหนึ่งพันครั้งเชียวหรือ?

ที่สำคัญคือมันไม่เปลืองแรงผู้ถือดาบเลยสักนิด!

การโจมตีที่เทียบเท่าปรมาจารย์ขั้นปลายถึงหนึ่งพันครั้ง โดยที่ตัวเองไม่ต้องเสียแรงเลยแม้แต่น้อย ถ้าอย่างนั้น…

เถียนหงกลืนน้ำลายอึกใหญ่

เขารู้ดีว่าคราวนี้ตนติดหนี้บุญคุณก้อนโตเสียแล้ว

เมื่อมีดาบแสงเงินเล่มนี้ เขากล้าแม้กระทั่งยกทัพบุกเมืองหลวงโดยตรงด้วยซ้ำ เพราะในราชสำนักมีปรมาจารย์คอยคุ้มกันอยู่เพียงสองคนเท่านั้น

ปรมาจารย์สองคน จะต้านทานการโจมตีจากดาบแสงเงินได้สักกี่ครั้งกัน?

แน่นอนว่าอย่างไรเสียอีกฝ่ายก็เป็นถึงปรมาจารย์ ทั้งความเร็วและพละกำลังไม่ใช่สิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ขั้นกำเนิดฟ้าอย่างเขาจะเทียบติด หากปล่อยให้อีกฝ่ายทันระวังตัว ต่อให้เขามีดาบแสงเงินอยู่ในมือ… ผลลัพธ์ก็ยังยากจะคาดเดา

"แต่ถ้าชิงลงมือตอนที่พวกมันไม่ทันตั้งตัว การจัดการกับสองปรมาจารย์เฒ่าแห่งราชวงศ์ก็คงไม่ใช่เรื่องยากหรอกกระมัง?" เถียนหงลอบคิดคำนวณในใจ เริ่มวางแผนเตรียมการยึดครองทั้งราชวงศ์แล้ว

ส่วนศึกรับมือการตีเมืองในวันพรุ่งนี้น่ะหรือ เขาแทบไม่เก็บเอามาใส่ใจอีกต่อไป

จากนั้น เจียงต๋าก็แนะนำทักษะ 【เจาะเกราะ】 ของดาบแสงเงินให้ฟังต่อ

ทักษะนี้เป็นทักษะการต่อสู้ระยะประชิด ซึ่งเหมาะกับผู้ฝึกยุทธ์เป็นอย่างยิ่ง

"น้องชาย พี่ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว น้ำใจครั้งนี้พี่เถียนจะสลักไว้ในใจ" เถียนหงประสานมืออย่างจริงจัง โน้มตัวคำนับขอบคุณเจียงต๋า

เจียงต๋ารีบประคองเถียนหงขึ้นมาพลางยิ้มกล่าว "ในฐานะสมาชิกสโมสรเหมือนกัน การช่วยเหลือเกื้อกูลกันเป็นเรื่องที่สมควรทำอยู่แล้วครับ"

"พูดได้ดี!" เถียนหงหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี ก่อนจะสะบัดมือเบาๆ เรียกกองหนังสือจำนวนมากปรากฏขึ้นตรงหน้า

"น้องชาย นี่คือคัมภีร์วิถียุทธ์ที่เจ้าต้องการ" เถียนหงกล่าว

เจียงต๋าหยิบขึ้นมาเล่มหนึ่งแล้วกวาดสายตามอง "《เคล็ดวิชาเพาะบ่มพลัง》"

เถียนหงรีบอธิบายอยู่ข้างๆ "《เคล็ดวิชาเพาะบ่มพลัง》 นี้เป็นวิชาขั้นกำเนิดฟ้า มีสรรพคุณช่วยเสริมรากฐานและหล่อเลี้ยงพลังให้แข็งแกร่งมั่นคง"

เจียงต๋าพยักหน้ารับแล้วหยิบขึ้นมาอีกเล่ม

เมื่อเห็นคัมภีร์เล่มนี้ สีหน้าของเถียนหงก็เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม "นี่คือ 《วิชาชี้นำอวัยวะภายใน》 วิชาประจำตระกูลระดับปรมาจารย์ของข้า ในช่วงขั้นก่อกำเนิดจะเน้นไปที่การชำระกายขัดเกลาอวัยวะภายในเป็นหลัก"

"เมื่อทะลวงเข้าสู่ขั้นกำเนิดฟ้า อวัยวะภายในจะก่อเกิดปราณที่มีพลังของธาตุทั้งห้า ปราณอวัยวะภายในนี้มีอานุภาพทำลายล้างมหาศาล แกร่งกล้ากว่าลมปราณแท้ของจอมยุทธ์ขั้นกำเนิดฟ้าทั่วไปมากนัก"

"และเมื่อทะลวงถึงขั้นปรมาจารย์ ปราณอวัยวะภายในจะเกิดการผลัดเปลี่ยน เมื่อถึงตอนนั้น ทุกกระบวนท่าที่ร่ายรำออกมาจะมีอานุภาพสะเทือนฟ้าดิน"

เจียงต๋าเปิดพลิกดูคร่าวๆ พลางพยักหน้าเบาๆ

วิชาวิถียุทธ์พวกนี้ก็นับว่ามีเอกลักษณ์เฉพาะตัวอยู่เหมือนกัน

แต่จะว่าอย่างไรดีล่ะ เขารู้สึกว่ามันยังไม่ครอบคลุมรอบด้านเท่าวิชาบำเพ็ญเซียน

นับว่าต่างฝ่ายต่างมีจุดเด่นของตัวเอง

ผู้บำเพ็ญเซียนเน้นการต่อสู้ด้วยคาถาอาคมสารพัดรูปแบบ

ส่วนวิถียุทธ์เน้นการต่อสู้ระยะประชิดห้ำหั่นถึงเนื้อถึงตัว

ทว่าเมื่อบรรลุถึงขั้นมหาปรมาจารย์ วิถียุทธ์ก็สามารถสำแดงพลังอิทธิฤทธิ์คล้ายกับวิชาอาคมของเซียนได้เช่นกัน

"ยอดเยี่ยมมาก รบกวนพี่เถียนแล้วครับ" เจียงต๋ากล่าว

เถียนหงโบกมืออย่างไม่ถือสา

เจียงต๋าสะบัดมือเก็บคัมภีร์วิชาเหล่านั้นเข้ามิติ จากนั้นก็ประสานมืออำลาเถียนหง "พี่เถียน พรุ่งนี้พี่ต้องทำศึกกับทหารราชสำนักแล้ว ผมคงไม่รบกวนเวลาพี่แล้วดีกว่าครับ"

เถียนหงพยักหน้ารับโดยไม่รั้งตัวไว้

คืนนี้เขาต้องตระเตรียมการอีกหลายอย่างจริงๆ โดยเฉพาะอาวุธสังหารร้ายแรงที่เพิ่งแลกเปลี่ยนมา ต้องนำไปติดตั้งจัดวางให้เรียบร้อย

พรุ่งนี้เขาจะมอบของขวัญชิ้นใหญ่ที่น่าตระหนกตกใจให้พวกทหารนอกเมืองเหล่านั้นเสียหน่อย

…

หลังจากบอกลาเถียนหง เจียงต๋าก็กลับมายังห้องนอนในวิลลา

เขานั่งขัดสมาธิลงบนเบาะรองนั่ง เริ่มเปลี่ยนวิชามาฝึกฝน 《เคล็ดวิชาฮุ่นหยวนอี้ชี่》 ต่อ และเมื่อกระบวนการเปลี่ยนวิชาคืบหน้า พละกำลังทางกายภาพของเขาก็ทะลวงผ่านระดับหนึ่งหมื่นชั่งไปเป็นที่เรียบร้อย

"พละกำลังทางกายภาพหนึ่งหมื่นชั่ง…"

เจียงต๋าลืมตาขึ้น อดทึ่งในความร้ายกาจของ 《เคล็ดวิชาฮุ่นหยวนอี้ชี่》 ไม่ได้ เขายังอยู่เพียงขั้นชำระกายระดับเจ็ดเท่านั้น แต่กำลังกายกลับพุ่งสูงถึงหมื่นชั่งแล้ว

กำลังที่ว่านี้หมายถึงกำลังของกล้ามเนื้อร่างกายเพียวๆ ไม่ใช่พลังจากการต่อยหมัด

สำหรับเจียงต๋าในยามนี้ เพียงแค่ขยับแขนเบาๆ ก็มีแรงมหาศาลถึงหนึ่งหมื่นชั่งแล้ว

หากออกแรงชกด้วยหมัด พลังทำลายย่อมทวีคูณยิ่งขึ้นไปอีก อย่างน้อยก็น่าจะอยู่ที่ราวๆ สองถึงสามเท่าของกำลังกาย

"นั่นหมายความว่า ตอนนี้หมัดเดียวของผมสามารถซัดออกไปด้วยแรงถึงสามหมื่นชั่งเชียวหรือ?"

แววตาของเจียงต๋าเป็นประกายวูบวาบ

โชคดีที่พลังเหล่านี้ล้วนได้มาจากการเพียรฝึกฝนด้วยตัวเอง ทำให้เขาสามารถควบคุมมันได้อย่างสมบูรณ์แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ จึงไม่มีปัญหาเรื่องพลังหลุดการควบคุม ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่กล้าเข้าใกล้ลูกสาวเป็นแน่

ขืนเผลอพลั้งมือไปนิดเดียวละก็…

เจียงต๋าสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหลับตาลงอีกครั้งเพื่อฝึกฝน 《เคล็ดวิชาฮุ่นหยวนอี้ชี่》 ต่อ เขาต้องเร่งเปลี่ยนวิชาให้เสร็จสมบูรณ์โดยเร็ว จะได้ทะลวงเข้าสู่ขั้นถัดไปเสียที

…

วันรุ่งขึ้น วันที่ 6 กันยายน

หลังจากกินมื้อเช้าเสร็จ ลูกสาวก็ออกไปทำงาน เจียงต๋านั่งพักอยู่ที่ห้องนั่งเล่นเพื่อรอคอยข่าวคราวจากเถียนหง

กระทั่งเวลาเก้าโมงเช้า ข้อความจากเถียนหงก็ส่งเข้ามา

"ติ๊ง… สหายของคุณ เถียนหง ได้ส่งคำขอวิดีโอคอล ยืนยันที่จะรับสายหรือไม่?"

หน้าต่างแจ้งเตือนของสโมสรข้ามกาลอวกาศเด้งขึ้นมา

เจียงต๋าเลือกตอบรับทันที

พริบตาถัดมา หน้าจอเสมือนจริงก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้า บนหน้าจอนั้นฉายภาพแนวกำแพงเมืองที่มีทหารยืนประจำการอยู่เนืองแน่น

"นี่คือเมืองเฟิ่งเฉิงงั้นหรือ? นี่คือพวกพ้องของเถียนหงสินะ?" เจียงต๋ามองภาพในวิดีโอพลางเอ่ยชมอย่างอดไม่ได้ สมกับที่เป็นโลกกำลังภายในระดับสูงจริงๆ

คนพวกนี้แต่ละคนล้วนมีรูปร่างกำยำล่ำสัน มนุษย์บนดาวสีน้ำเงินเทียบไม่ติดฝุ่นเลยสักนิด

(หืม! โลกที่มีพลังรบเทียบเท่าขั้นหยวนอิง ก็นับว่าเป็นโลกกำลังภายในระดับสูงได้แล้วละมั้ง?)

"น้องชาย เห็นหรือยัง?" จู่ๆ ใบหน้าใหญ่โตของเถียนหงก็ยื่นเข้ามาเต็มจอ

เจียงต๋าสะดุ้งโหยง ก่อนจะเอ่ยอย่างพูดไม่ออก "พี่เถียนครับ เห็นชัดแจ๋วเลย ไม่ต้องยื่นหน้าเข้ามาใกล้ขนาดนั้นก็ได้"

"ฮ่าๆ! ได้เลยน้องชาย จากนี้ไปก็รอดูเรื่องสนุกๆ ได้เลย" เถียนหงเบี่ยงตัวหลบ เผยให้เห็นทัศนียภาพเบื้องล่างกำแพงเมืองอย่างชัดเจนเต็มสองตา

เมื่อเห็นกองทัพข้าศึกที่ยืนเรียงรายกันอย่างหนาทึบใต้กำแพงเมือง เจียงต๋าก็รู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาทันที

"นี่คือกองทัพบุกเมืองสามหมื่นนาย ถือเป็นพวกหน่วยกล้าตายเศษสวะ หน้าที่หลักก็แค่เอามาบั่นทอนกำลังป้องกันของเมืองเฟิ่งเฉิงเราเท่านั้นแหละ" เสียงของเถียนหงลอยแว่วเข้ามา

เจียงต๋าพยักหน้ารับ

เถียนหงโอดครวญต่อ "เฮ้อ! น้องชาย คราวนี้พี่ขาดทุนย่อยยับเลยเชียว! ฟังก์ชันวิดีโอนี่ดันคิดเงินด้วยนะเนี่ย!"

"คิดเงินด้วยหรือครับ?" เจียงต๋าชะงักไป

"ใช่แล้ว คิดเป็นแต้มสมาชิก หนึ่งชั่วยามล่อไปตั้ง 20 แต้มสมาชิกแหนะ!" เถียนหงว่า

เจียงต๋ากะพริบตาปริบๆ ประโยชน์ของแต้มสมาชิกเริ่มเผยออกมาทีละน้อยแล้วงั้นหรือ?

ถ้าเป็นเช่นนี้จริง ต่อไปหากสโมสรเปิดฟังก์ชันใหม่อะไรขึ้นมา ก็คงต้องใช้แต้มสมาชิกเพื่อเข้าถึงการใช้งานทั้งหมดสินะ?

ว่าแต่ ดูเหมือนระบบจะเรียกเก็บค่าธรรมเนียมแค่ฝ่ายเดียวหรือเปล่า?

เจียงต๋าลองตรวจดูแต้มสมาชิกของตัวเอง พบว่ามันไม่ได้ลดลงไปเลยแม้แต่แต้มเดียว

เขาสงบจิตสงบใจ เลิกคิดฟุ้งซ่าน แล้วหันมาจดจ่อกับการชมศึกสงครามตรงหน้าแทน

"หน้าจอเสมือนจริงนี่ดูแล้วไม่ค่อยถนัดตาเท่าไรแฮะ! พอจะฉายขึ้นจอทีวีได้ไหมเนี่ย?" เจียงต๋าพึมพำออกมาคนเดียว

ฟึ่บ…

สิ้นเสียงของเจียงต๋า หน้าจอเสมือนจริงก็อันตรธานหายไปในทันที ขณะที่บนหน้าจอโทรทัศน์พลันปรากฏภาพเหตุการณ์ทางฝั่งของเถียนหงขึ้นมาแทนที่

"เข้าท่าดีแฮะ"

เจียงต๋ายิ้มบางๆ ก่อนจะหยิบเนื้อวัวแห้งมาถุงหนึ่ง แล้วเอนหลังพิงพนักโซฟาอย่างผ่อนคลายสบายอารมณ์ นั่งดูมหาสงครามที่กำลังจะปะทุขึ้นราวกับกำลังเปิดดูโทรทัศน์ตามปกติ