บทที่ 91 เจียงซือหนานผู้ตกตะลึงจนด้านชา

ละครเก่าที่เจียงต๋าดูอยู่นี้คลาสสิกมาก มันโด่งดังในดาวสีน้ำเงินมานานหลายปี

หากพูดถึงความนิยม ถือว่าเทียบชั้นได้กับซีรีส์กำลังภายในของกิมย้งบนโลกเลยทีเดียว

ละครเรื่องนี้แม้จะมีองค์ประกอบของจอมยุทธ์อยู่บ้าง แต่โดยรวมเน้นไปที่สงครามโบราณมากกว่า ส่วนเรื่องราวในยุทธภพเป็นเพียงส่วนเล็กน้อยเท่านั้น

พอคิดถึงสงคราม เจียงต๋าก็นึกถึงเถียนหงขึ้นมา ไม่รู้ว่าป่านนี้เปิดศึกกับทหารทางการแล้วหรือยัง

ตามที่เถียนหงบอก ทหารทางการน่าจะใกล้หมดความอดทนเต็มทีแล้ว

"หืม!"

เจียงต๋าอุทานเบาๆ มุมปากยกยิ้ม

ช่างประจวบเหมาะจริงๆ

เพิ่งนึกถึงเถียนหง อีกฝ่ายก็ส่งข้อความมาพอดี

เขาเปิดแถบเพื่อนในสโมสรข้ามกาลอวกาศเพื่อดูข้อความ

เถียนหง: 【น้องเจียง ทหารทางการเริ่มขยับแล้ว ดูทรงพรุ่งนี้คงยกทัพตีเมือง ถึงตอนนั้นข้าจะเปิดวิดีโอให้ท่านดู จะได้เห็นกับตาว่าสงครามของจริงเป็นยังไง】

เจียงต๋าอ่านข้อความแล้วแววตาไหววูบ

เขาเหลือบมองฉากสงครามในจอทีวี มันดูยิ่งใหญ่และสมจริงมาก ไม่รู้ว่าเทียบกับสงครามของจริงแล้วจะต่างกันแค่ไหน

【โอกาสชนะมีเยอะไหม?】

เจียงต๋าพิมพ์ถามกลับไป

เถียนหง: 【ถ้าเป็นก่อนเจอท่าน โอกาสชนะคงริบหรี่ แต่ตอนนี้ไพร่พลเราเข้มแข็ง เสบียงก็ล้นเหลือ ไม่กล้าพูดว่าจะชนะเต็มร้อย แต่อย่างน้อยก็แปดเก้าส่วนล่ะน่า】

เจียงต๋าสัมผัสได้ถึงความมั่นใจของเถียนหง

แบบนี้เขาก็ค่อยเบาใจ

ทวีปเสินโจวถือเป็นโลกขุมทรัพย์อันล้ำค่า หากเถียนหงตายขึ้นมา เขาก็เสียหายไปด้วยเหมือนกัน

เจียงต๋าใคร่ครวญครู่หนึ่งแล้วตอบกลับไป: 【ข้าจะส่งดาบแสงเงินให้ท่านเล่มหนึ่ง เผื่อได้ใช้ในยามคับขัน】

ดาบแสงเงินเล่มนี้สามารถปลดปล่อยพลังเทียบเท่าการโจมตีเต็มกำลังของขั้นสร้างรากฐานช่วงท้ายได้ถึง 1,000 ครั้ง ซึ่งในทวีปเสินโจวก็เทียบเท่ากับการโจมตีเต็มกำลังของขั้นปรมาจารย์ช่วงท้าย 1,000 ครั้ง

จากที่เถียนหงเคยเล่า ปรมาจารย์ในทวีปเสินโจวถือเป็นยอดคนระดับแนวหน้า

อย่างราชวงศ์ที่เถียนหงอยู่นั้น มีปรมาจารย์คอยค้ำจุนอยู่เพียงสองคนเท่านั้น

ต้องระดับจักรวรรดิถึงจะมีมหาปรมาจารย์คอยดูแล

ส่วนผู้ยิ่งใหญ่ขั้นเทวา ล้วนเป็นตัวตนที่อยู่เหนือโลกีย์ เปรียบดั่งเทพเซียน ไม่คิดผูกมัดตัวเองไว้กับขุมอำนาจใด

หากเจียงต๋ามอบดาบแสงเงินให้เถียนหงสักเล่ม อีกฝ่ายก็แทบจะเดินกร่างได้ทั่วทั้งราชวงศ์แล้ว

…

ทวีปเสินโจว เมืองเฟิ่งเฉิง ภายในจวนเจ้าเมือง

ทางฝั่งเถียนหงพอเห็นข้อความตอบกลับของเจียงต๋า สีหน้าก็พลันเปี่ยมด้วยความยินดี ดาบแสงเงินเล่มนั้นเขาเคยเห็นอานุภาพมาแล้วและหมายตามานาน

แต่เมื่อเจียงต๋าไม่เคยเอ่ยปาก เขาก็ไม่กล้าเซ้าซี้

ทว่าตอนนี้เจียงต๋ากลับเสนอตัวมอบดาบแสงเงินให้เอง ย่อมไม่ต่างจากการยื่นฟืนกลางหิมะ ช่วยเหลือในยามวิกฤตอย่างแท้จริง

พลังโจมตีเต็มกำลังของขั้นปรมาจารย์ช่วงท้ายเชียวนะ! ย่อมสยบขวัญผู้คนได้มหาศาลแน่นอน

【ขอบน้ำใจน้องเจียง งั้นข้าไม่เกรงใจแล้วนะ ท่านต้องการอะไรบอกข้ามาได้เลย ข้าจะพลิกแผ่นดินหามาให้สุดชีวิต】 เถียนหงรีบตอบกลับทันที

เจียงต๋าพิมพ์ตอบ: 【ถ้าท่านว่าง ช่วยหาคัมภีร์ยุทธ์ส่งมาให้ข้าสักสองสามเล่มสิ】

เถียนหงมองข้อความพลางคิดในใจ หรือน้องเจียงคนนี้คิดจะฝึกวิทยายุทธ์?

【คัมภีร์ยุทธ์หรือ? สบายมาก อย่างไรตาเฒ่าเถียนคนนี้ก็เป็นถึงยอดยุทธ์ขั้นกำเนิดฟ้า หาคัมภีร์สักสองสามเล่มไม่ใช่เรื่องยาก】

【ในคลังสมบัติของข้ามีวิชาระดับปรมาจารย์อยู่หนึ่งเล่ม วิชาระดับขั้นกำเนิดฟ้าสิบสองเล่ม และวิชาระดับขั้นก่อกำเนิดอีกสามสิบห้าเล่ม ข้ายกให้น้องเจียงทั้งหมดเลย】

เจียงต๋าเม้มปาก สูงสุดแค่ระดับปรมาจารย์เองหรือ? ต่ำไปหน่อยแฮะ

ขั้นปรมาจารย์เทียบเท่าแค่ระดับสร้างรากฐานเอง ยังไม่ค่อยพอเท่าไร

ยังไม่ทันที่เขาจะตอบ เถียนหงก็ส่งข้อความรัวมาอีก: 【เฮ้อ! ตอนนี้ระดับของข้ายังต่ำเกินไป หามาได้แค่วิชาระดับปรมาจารย์เท่านั้น ส่วนวิชาระดับมหาปรมาจารย์หรือขั้นเทวา มีแต่เชื้อพระวงศ์ของราชวงศ์ใหญ่ จักรวรรดิ หรือไม่ก็พวกสำนักใหญ่โตเท่านั้นถึงจะมีครอบครอง】

เจียงต๋าเข้าใจทันที นี่มันการผูกขาดองค์ความรู้ชัดๆ

เถียนหงส่งข้อความต่อ: 【น้องเจียง คัมภีร์พวกนี้ถือเป็นของขวัญจากข้าเถอะ ดาบแสงเงินเล่มนั้นล้ำค่าเกินไป คัมภีร์พวกนี้เทียบไม่ติดสักนิด】

【เอาเป็นว่าบุญคุณครั้งนี้ข้าขอจดจำไว้ น้องเจียงมีอะไรอยากได้ ขอแค่เอ่ยปากมา ตราบใดที่ทำได้ ข้าจะทำสุดชีวิตเพื่อท่าน】

เมื่อเห็นข้อความยาวเหยียดที่เถียนหงส่งมา เจียงต๋าจึงตอบไป: 【ได้ คืนนี้เจอกันที่พื้นที่แลกเปลี่ยน】

【ตกลง】 เถียนหงตอบรับ

หลังจากจบบทสนทนากับเถียนหง เจียงต๋าก็พบว่าเจียงซือหนานลูกสาวตัวดีกำลังนั่งจ้องหน้าเขาตาแป๋ว

"มองอะไร?" เจียงต๋าใช้นิ้วจิ้มหน้าผากลูกสาวเบาๆ ดันหัวเธอให้ถอยห่างออกไป

"โอ๊ย" เจียงซือหนานแกล้งร้องโอดโอย ทำหน้าง้ำหน้างอ "เห็นพ่อนั่งเหม่อ หนูก็แค่อยากรู้อยากเห็นนี่คะ"

เจียงต๋าส่ายหน้าถามว่า "เคล็ดวิชาลมปราณขั้นพื้นฐานทำความเข้าใจไปถึงไหนแล้ว? มีตรงไหนไม่เข้าใจไหม?"

เจียงซือหนานปรับสีหน้าจริงจังขึ้นทันที "วันนี้หนูเจอจุดที่เข้าใจยากอยู่สองสามจุดค่ะ ยังคิดไม่ตกเลย"

พูดจบ เธอก็บอกเล่าปัญหาที่ติดขัดให้เจียงต๋าฟัง

เรื่องแค่นี้ไม่คณามือเจียงต๋าอยู่แล้ว เขาค่อยๆ อธิบายให้ลูกสาวฟังอย่างเป็นขั้นเป็นตอน เจาะลึกจากง่ายไปหายากจนเจียงซือหนานตาสว่าง ปัญหากระจ่างแจ้งในพริบตา

"คิกๆ! อีกไม่เกินสามวัน หนูต้องฝึกเคล็ดวิชาลมปราณได้คล่องปร๋อแน่นอนค่ะ" เจียงซือหนานยิ้มแก้มปริอย่างอารมณ์ดี

เจียงต๋าพยักหน้า "เข้าใจได้เร็วก็จะได้เริ่มฝึกเสียที พ่อวางค่ายกลรวมวิญญาณไว้ในวิลล่าแล้ว พอเริ่มฝึก มันจะช่วยให้ลูกก้าวหน้าได้เร็วขึ้น"

พอนึกย้อนไปถึงตัวเองตอนแรก ที่ต้องทนถือหินวิญญาณฝึกอย่างทุลักทุเล

แต่ดูลูกสาวเขาสิ แค่เริ่มต้นก็ได้ดื่มด่ำกับปราณวิญญาณเข้มข้นจากค่ายกลรวมวิญญาณเลย

เทียบกันไม่ได้จริงๆ!

"ค่ายกลรวมวิญญาณเหรอคะ?"

ดวงตากลมโตของเจียงซือหนานกะพริบปริบๆ พลันเข้าใจถึงความเปลี่ยนแปลงรอบตัวในทันที เธอทอดสายตามองดอกไม้ใบหญ้าชอุ่มตาในสวนของวิลล่า บรรยากาศแบบนี้เหมือนที่บรรยายไว้ในนิยายเปี๊ยบ!

ในนิยายมักจะบอกว่า ต้นไม้ดอกหญ้าหากได้รับการชโลมด้วยปราณวิญญาณ จะเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว

เจียงต๋าเหลือบมองลูกสาว เห็นเธอไม่ได้มีท่าทีตกตะลึงหรือคลางแคลงใจอะไรมากมาย

คิดนิดเดียวก็เข้าใจ นี่คือผลจากการค่อยๆ ปรับตัวจนชิน

ช่วงหลายเดือนมานี้ เขาเอาของเหนือธรรมชาติออกมาให้เห็นบ่อยๆ ทั้งน้ำยาเสริมพันธุกรรม ทั้งเนื้อปลาปีศาจ เธอคงตกใจจนด้านชาไปหมดแล้ว

แค่ค่ายกลรวมวิญญาณอันเดียว จะไปนับเป็นอะไรได้?

"พ่อคะ ดอกไม้พวกนั้นคงไม่กลายร่างเป็นภูตหรอกใช่ไหมคะ?" เจียงซือหนานเอ่ยถามอย่างนึกสนุก

เจียงต๋าจนคำพูด "มันจะไปง่ายขนาดนั้นได้ยังไง? อย่างมากก็แค่โตเร็วขึ้นหน่อย ส่วนเรื่องกลายร่างเป็นภูตน่ะ เลิกฝันไปได้เลย"

เจียงซือหนานร้องอ๋อ พลางคิดว่าก็จริงของพ่อ

ต้นไม้ใบหญ้าจะบำเพ็ญจนมีกายหยาบได้ ต่อให้อยู่ในโลกเทพเซียนก็ยังยากเย็นแสนเข็ญ

แล้วนับประสาอะไรกับบนดาวสีน้ำเงินแห่งนี้?

แต่ว่า ถ้าผลไม้ได้รับการหล่อเลี้ยงจากปราณวิญญาณ ผลที่ออกมาคงจะหวานฉ่ำน่าดู น่าลองปลูกดูเหมือนกันแฮะ

คุยกับลูกสาวได้ครู่หนึ่ง เสียงของเจียงเสี่ยวชีก็ดังแว่วมา

ได้เวลาทานข้าวแล้ว

…

หลังมื้อค่ำ เจียงต๋าคุยเล่นกับลูกสาวอีกพักใหญ่ก่อนจะแยกย้ายกลับห้อง

เมื่อกลับถึงห้องและอาบน้ำชำระกายเรียบร้อย เจียงต๋าจึงเชื่อมต่อกับสโมสรเพื่อทักหาเถียนหง

เถียนหงตอบกลับแทบจะในวินาทีนั้น

ร่างของเจียงต๋าวูบไหว พริบตาเดียวก็ก้าวเข้าสู่พื้นที่แลกเปลี่ยน

ยังคงเป็นป่าดอกท้อแห่งเดิม

"น้องเจียงมาแล้วรึ" เมื่อเห็นเจียงต๋า เถียนหงก็กระตือรือร้นต้อนรับอย่างออกนอกหน้า

จะไม่ให้กระตือรือร้นได้ยังไง! น้องเจียงคนนี้คือเทพนำโชคแท้ๆ! ไม่เพียงช่วยแก้ปัญหาขาดแคลนเสบียง แต่ยังช่วยให้เขาทำกำไรเป็นกอบเป็นกำ

ถ้าเขาเป็นหญิงสาว คงยอมทอดกายพลีใจตอบแทนบุญคุณไปแล้ว

เคราะห์ดีที่เจียงต๋าไม่ล่วงรู้ความคิดในใจของเถียนหง ไม่อย่างนั้นคงได้มีเสียวสันหลังกันบ้าง…