บทที่ 90 กลไกการเกณฑ์พลของค่ายทหาร จัดวางค่ายกลรวมวิญญาณ

ภายในค่ายทหาร

เมื่อได้ยินคำตอบจากทหารคนที่สอง เจียงต๋าก็ไม่ได้พูดอะไร เขาหลับตาลงแล้วรีบค้นหาข้อมูลในความทรงจำสืบทอดทันที

ไม่นานเขาก็ลืมตาขึ้น คิ้วขมวดมุ่น

ค่ายทหารแห่งนี้มีข้อบกพร่องนี่นา!

ตามหลักแล้ว ค่ายทหารระดับทองแดง สามารถเกณฑ์ทหารที่มีพลังสูงสุดได้ถึงระดับทองแดงขั้นเก้า

ฟังให้ดีนะ… "สูงสุด"

พอมีคำว่า "สูงสุด" ก็หมายความว่าต้องพึ่งพาดวงด้วย

หากโชคไม่ดี ค่ายทหารระดับทองแดงก็อาจเกณฑ์ได้ทหารที่มีพลังเพียงแค่ระดับเหล็กดำ

ที่สำคัญคือ ทหารระดับเหล็กดำที่ถูกเกณฑ์ออกมาจากค่ายทหารระดับทองแดง ในอนาคตพลังก็จะถูกตีกรอบหยุดนิ่งอยู่ที่ระดับเหล็กดำไปตลอด

ตามการจำแนกของค่ายทหาร ถือเป็นสินค้ามีตำหนิ

แถมยังไม่มีโอกาสส่งกลับไปหลอมใหม่ด้วยซ้ำ

เรื่องนี้ทำให้เจียงต๋าขมวดคิ้ว พลางกวาดสายตามองทหารคนที่สองอย่างละเอียด

อีกฝ่ายมีเลือดมีเนื้อไม่ต่างจากคนจริงๆ ในเมื่อไม่อาจพึ่งพาค่ายทหารให้แข็งแกร่งขึ้นได้ แล้วจะบำเพ็ญเซียนหรือฝึกยุทธ์ได้ไหมล่ะ?

ถ้าทำได้ "สินค้ามีตำหนิ" พวกนี้ก็ยังพอเอาไปใช้งานได้อยู่

แต่ถ้าเป็นบำเพ็ญเซียนคงต้องตัดทิ้งไปก่อน

ลองไปแลกเปลี่ยนเคล็ดวิชายุทธ์จากเถียนหงมาสักสองสามเล่มน่าจะเข้าท่ากว่า

…

ครึ่งชั่วโมงต่อมา บนลานฝึกของค่ายทหารมีชายชุดดำท่าทางดุดันยืนตระหง่านอยู่สิบคน

แต่ละคนหากก้าวออกไปสู่โลกภายนอก ล้วนไม่ต่างอะไรกับอาวุธสังหารที่มีชีวิต

ในบรรดาทหารทั้งสิบคนนี้ นำทัพโดยเจียงอี ทั้งเจ็ดคนล้วนมีพลังระดับทองแดงถ้วนหน้า คนที่อ่อนแอที่สุดก็ยังอยู่ระดับทองแดงขั้นห้า

ส่วนอีกสามคนที่เหลือเป็นระดับเหล็กดำ

"น่าเสียดายที่ค่ายทหารระดับทองแดงเกณฑ์ได้แค่วันละสิบคนเท่านั้น" เจียงต๋าเปิดดูข้อมูลในความทรงจำสืบทอดจนเข้าใจกลไกการเกณฑ์พลของค่ายอย่างถ่องแท้

ทุกวันจะเกณฑ์ทหารโดยอัตโนมัติวันละสิบคน

ทหารเหล่านี้ไม่ต่างจากมนุษย์จริงๆ จำเป็นต้องกินข้าวทุกวัน หากอดอาหารก็ตายได้เหมือนกัน

แน่นอนว่านั่นเป็นเพราะระดับพลังยังต่ำเกินไป ถ้าระดับสูงขึ้นกว่านี้ ไม่แน่อาจจะถึงขั้นงดเว้นอาหารได้เอง

"ดีมาก ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป พวกนายจงคอยลาดตระเวนอยู่ที่อ่าวจื่อจินแห่งนี้ ส่วนภารกิจอย่างละเอียดเดี๋ยวเสี่ยวชีจะแจกแจงให้พวกนายทราบเอง" เจียงต๋าเอ่ยสั่ง

"รับทราบ!"

เหล่าทหารขานรับเสียงดังกึกก้อง

เจียงต๋าพยักหน้า ก่อนจะพาเจียงเสี่ยวชีเดินออกจากค่ายทหาร

ระหว่างเดินเขาก็แอบคิดในใจ: เจ้าพวกนี้กำยำล่ำสันกันดีจริงเชียว ถ้าเราเป็นคนยากคนจนล่ะก็ คงส่งพวกนี้ไปรับจ้างแบกอิฐหาเงินได้เป็นกอบเป็นกำแน่

…

เมื่อออกจากค่ายทหาร ธุระที่อ่าวจื่อจินในวันนี้ก็ถือว่าเสร็จสิ้นลงแล้ว

"คนแก่สองคนนั้น จัดการเรียบร้อยดีแล้วใช่ไหม?" เจียงต๋าหันมองไปทางหมู่บ้านชาวประมงแล้วเอ่ยถาม

"บอสวางใจได้เลยค่ะ จัดการเรียบร้อยแล้วค่ะ" เจียงเสี่ยวชีตอบ

เจียงต๋าส่งเสียงอืมในลำคอแล้วโบกมือ "ไป กลับบ้านกัน"

กลับไปตอนนี้ยังทันมื้อเที่ยงพอดี

ช่วงบ่ายจะได้เริ่มจัดวางค่ายกลรวมวิญญาณเสียที

เมื่อมีค่ายกลรวมวิญญาณ เขาก็ไม่ต้องเหน็ดเหนื่อยกับการใช้หินวิญญาณฝึกวิชาอีกต่อไป

การฝึกด้วยหินวิญญาณนั้น ขั้นแรกต้องสกัดปราณวิญญาณออกมาจากหินก่อน จากนั้นจึงค่อยโคจรเคล็ดวิชาเพื่อดูดซับปราณเข้าสู่ร่างกายเพื่อขัดเกลาเนื้อหนัง

แต่พอวางค่ายกลรวมวิญญาณเสร็จ แค่ดูดซับปราณวิญญาณจากอากาศตรงๆ ได้เลย ไม่ต้องเสียเวลามานั่งสกัดปราณจากหินให้ยุ่งยากอีก

…

เมื่อเดินมาถึงจุดจอดรถ เจียงต๋าก็นั่งลงที่เบาะหลัง แล้วศึกษาข้อมูลความทรงจำสืบทอดของค่ายทหารต่อไป

"เกณฑ์ทหารหญิงได้ด้วยงั้นเหรอ? เยี่ยมไปเลย"

เจียงต๋าพึมพำกับตัวเอง ไม่ใช่ว่าเขามีความคิดอกุศลอะไรหรอกนะ เพียงแต่ทหารหญิง ในบางสถานการณ์ก็สะดวกกว่าทหารชายมากทีเดียว

อย่างเช่นการคุ้มกันลูกสาวของเขา

รวมถึงหลิวเชียนสวิน เพื่อนสนิทของเจียงซือหนานที่กำลังจะเดินทางกลับประเทศ พอเธอมารับตำแหน่งประธานของซือหนานเทค ก็จำเป็นต้องจัดหาบอดี้การ์ดไว้คุ้มกันเช่นกัน

จะให้บอดี้การ์ดชายมาคอยตามประกบพวกเธอคงดูไม่ค่อยสะดวกเท่าไร

ทหารหญิงพวกนี้สามารถส่งไปทำหน้าที่บอดี้การ์ดให้พวกเธอได้พอดี

แม้การใช้แอนดรอยด์เป็นบอดี้การ์ดจะไม่เลว แต่จะว่ายังไงดีล่ะ… พลังต่อสู้ของแอนดรอยด์ย่อมมีขีดจำกัด

ความเก่งกาจของแอนดรอยด์ขึ้นอยู่กับวัสดุที่ใช้สร้างขึ้นมาล้วนๆ

เว้นเสียแต่ว่าทางฝั่งไต้สุ่ยเอ๋อร์จะมีนวัตกรรมด้านวัสดุศาสตร์ก้าวกระโดดขึ้นมา ไม่อย่างนั้นหากวัดกันที่ฝีมือการต่อสู้ตัวต่อตัว ก็ยังสู้พวกทหารที่เกณฑ์มาจากค่ายทหารไม่ได้อยู่ดี

…

พอกลับมาถึงวิลล่าริมแม่น้ำหวงผู่

เขาให้เจียงเสี่ยวชีทำมื้อเที่ยงให้ พอกินรองท้องไปไม่กี่คำ เจียงต๋าก็เริ่มเตรียมการจัดวางค่ายกล

การวางค่ายกลจะว่าง่ายก็ง่าย จะว่ายากก็ยาก

สิ่งสำคัญอยู่ที่ว่าจับจุดสำคัญของมันได้หรือไม่

ก้าวแรกของการวางค่ายกลคือการสลักธงค่ายกล ซึ่งธงค่ายกลนี้ไม่จำเป็นต้องเป็นรูปทรงธงเสมอไป ขอแค่เป็นวัสดุที่ตรงตามคุณสมบัติก็เพียงพอ

ค่ายกลที่เจียงต๋าจะวางคือค่ายกลรวมวิญญาณ เขาจึงนำวัสดุเบญจธาตุมาสลักลวดลายอักขระค่ายกลลงไป

เมื่อทำทุกอย่างเสร็จสิ้น เจียงต๋าก็เลือกจุดตามทิศทางรอบวิลล่าแล้วปักธงค่ายกลลงไป

แต่การปักธงค่ายกลยังไม่ถือว่าเสร็จสมบูรณ์

ยังจำเป็นต้องใช้ปราณวิญญาณเป็นตัวนำเพื่อเปิดการทำงานของค่ายกลด้วย

และนั่นต้องอาศัยหินวิญญาณ

เจียงต๋าวางหินวิญญาณลงตรงจุดศูนย์กลางแกนกลไกของค่ายกล หินวิญญาณชุดนี้เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงให้ค่ายกลรวมวิญญาณทำงานต่อเนื่องได้ถึงสามปี

"วิ้ง…"

เสี้ยววินาทีที่ค่ายกลรวมวิญญาณถูกเปิดใช้งาน พลันมีเสียงก้องกังวานเบาๆ ดังขึ้น

เหนือวิลล่าตระกูลเจียงถูกปกคลุมไปด้วยม่านพลังห้าสีที่มองไม่เห็นด้วยตาเปล่า

ม่านพลังนี้เปล่งรัศมีที่มนุษย์ปุถุชนมองไม่เห็น คอยดึงดูดปราณวิญญาณจากทุกสารทิศให้หลั่งไหลเข้ามารวมกันที่นี่

เมื่อค่ายกลเริ่มทำงานและปราณวิญญาณแผ่ซ่านจนอบอวลไปทั่วทั้งวิลล่า สภาพแวดล้อมภายในลานสวนของวิลล่าก็แปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัดในพริบตา

พรรณไม้และใบหญ้าในสวนเขียวชอุ่มขึ้นทันตา ดอกไม้ต่างๆ ก็เบ่งบานสะพรั่งงดงามตระการตายิ่งกว่าเดิม

เพียงก้าวเท้าเข้ามาในสวนของวิลล่า ไอเย็นสดชื่นก็พัดโชยเข้าปะทะใบหน้าทันที ต้องเข้าใจก่อนว่าสภาพอากาศของนครโม่ตูในช่วงเดือนนี้ค่อนข้างร้อนอบอ้าว

แต่พอเดินเข้ามาในลานสวน กลับรู้สึกราวกับก้าวเข้าไปในห้องแอร์

ไม่สิ พูดให้ถูกคือรู้สึกสบายตัวยิ่งกว่าห้องแอร์เสียอีก

จะอธิบายอย่างไรดีล่ะ หากจะพูดจริงๆ มันคือความเย็นฉ่ำตามธรรมชาติ ซึ่งแตกต่างจากความเย็นของเครื่องปรับอากาศโดยสิ้นเชิง

"เข้าท่าจริงๆ แฮะ ไม่ต้องพึ่งแอร์เลย โห… แบบนี้จะประหยัดค่าไฟไปได้ตั้งเท่าไรกันเนี่ย!"

เจียงต๋ายืนอยู่ในสวน สูดรับอากาศบริสุทธิ์ที่เจือด้วยปราณวิญญาณเข้าเต็มปอด อารมณ์ดีอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

นี่แหละที่เขาเรียกว่าสิ่งแวดล้อมเปลี่ยน อารมณ์ก็เปลี่ยนตาม

…

ช่วงค่ำ เจียงซือหนานเลิกงานกลับมาถึงบ้าน

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในสวนวิลล่า เจียงซือหนานก็ชะงักฝีเท้า ใบหน้าสวยฉายแววงุนงงตกตะลึง

เกิดอะไรขึ้นกันเนี่ย?

แอบติดแอร์ไว้กลางแจ้งในสวนเหรอ?

เธอลองถอยหลังก้าวออกไปนอกสวน ความร้อนอบอ้าวก็ถาโถมเข้าใส่ทันที

แต่พอก้าวกลับเข้ามาในสวน ไอเย็นสบายก็ทำให้ร่างกายของเธอรู้สึกผ่อนคลายในพริบตา

"นี่มัน…" เจียงซือหนานกะพริบตาปริบๆ ครุ่นคิดเพียงครู่เดียวก็รู้ได้ทันทีว่า คงเป็นของเล่นใหม่ที่คุณพ่อของเธอทำขึ้นมาอีกแน่ๆ

"ฝีมือพ่อเนี่ย ชักจะเก่งกาจขึ้นเรื่อยๆ แล้วนะ"

ในใจของเจียงซือหนานไม่อาจสงบนิ่งได้ เธอไม่รู้เลยว่าพ่อไปเจอกับวาสนาหรือโชคลาภอะไรมากันแน่ ถึงได้หยิบเอาของที่ทำให้เธอต้องอ้าปากค้างออกมาได้ไม่เว้นแต่ละวัน

เมื่อนึกถึงเคล็ดวิชาลมปราณขั้นพื้นฐานที่ตนเองกำลังจะฝึกฝนได้สำเร็จ เจียงซือหนานก็ผ่อนลมหายใจออกมาเบาๆ แล้วเดินเข้าไปในวิลล่า

พอเปิดประตูเข้าไป เจียงซือหนานก็เห็นพ่อของเธอกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนโซฟาพอดี

"พ่อคะ หนูกลับมาแล้วค่ะ" เจียงซือหนานร้องทักพลางเริ่มถอดเปลี่ยนรองเท้า

เจียงต๋าส่งเสียงอืมในลำคอรับคำ แต่ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เจียงซือหนานรู้สึกแปลกใจ ปกติแล้วพ่อแทบจะไม่แตะทีวีเลยด้วยซ้ำ เธอเดินเข้าไปชะโงกดูแวบหนึ่งแล้วก็เบ้ปาก

"พ่อคะ ทำไมจู่ๆ ถึงมานั่งดูละครเก่าตกยุคแบบนี้ล่ะคะเนี่ย?" เจียงซือหนานเอ่ยแซวอย่างขำๆ

เจียงต๋าไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง "แล้วตอนนี้มีละครใหม่เรื่องไหนน่าดูบ้างล่ะ?"

"เอ่อ… ก็จริงของพ่อค่ะ" เจียงซือหนานถึงกับพูดไม่ออก ตอนนี้ไม่มีละครใหม่อะไรน่าสนใจจริงๆ นั่นแหละ ถ้าจะพูดให้ถูกคือไม่มีละครดีๆ เลย มีแต่ละครแย่ๆ ที่ดูแล้วระคายสายตาทั้งนั้น

พอคิดดูแบบนี้ อืม… ละครเก่าเรื่องนี้ก็ดูคลาสสิกและได้รสชาติไปอีกแบบแฮะ

เจียงต๋ายกยิ้ม วันนี้เขาก็แค่นึกสนุกขึ้นมาเฉยๆ พอเปิดทีวีก็บังเอิญเจอละครเก่าที่มีเนื้อหาเกี่ยวกับสงครามโบราณเรื่องนี้เข้าพอดี