บทที่ 89 จัดวางค่ายทหาร

ลานบ้านเล็กในหมู่บ้านชาวประมง

ผ่านไปราวสิบนาที อารมณ์ของสองเฒ่าจึงค่อยๆ สงบลง

เจียงต๋าถอนหายใจโล่งอก เขากลัวเหลือเกินว่าทั้งคู่จะสะเทือนใจจนช็อกหมดสติไป เพราะอายุก็ปานนี้แล้ว หากพูดกันตามตรง ถ้าสองเฒ่ามาเป็นอะไรไปต่อหน้าเขาขึ้นมาคงดูไม่ดีแน่…

"ขอบคุณนะพ่อหนุ่ม" ชายชราลุกขึ้นยืนแล้วค้อมตัวขอบคุณเจียงต๋า

เจียงต๋ารีบประคองชายชราไว้ เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล "คุณตาครับ ไม่ต้องขอบคุณหรอกครับ"

"ยังไงก็ต้องขอบคุณอยู่ดี วางใจเถอะ พวกเราจะย้าย วันนี้ก็จะย้ายเลย จะไม่ทำให้โครงการของพวกคุณต้องล่าช้า" แววตาของชายชราหม่นแสงไร้ประกาย

เจียงต๋าพยักหน้า "ครับ เดี๋ยวผมจะให้คนมาช่วยจัดการเรื่องย้ายบ้าน ฝั่งโน้นเตรียมไว้พร้อมหมดแล้ว อาคารหลังนั้นก็มีแต่เพื่อนบ้านของพวกคุณตาทั้งนั้นครับ"

ชายชราพยักหน้ารับ ทำท่าเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ลังเล "เอ่อ… ฉันขอถามหน่อยได้ไหม หลานชายฉันหายตัวไปครั้งสุดท้ายที่ประเทศไหนในแอฟริกาหรือ"

เจียงต๋าเข้าใจทันที ชายชราคงคิดจะขอความช่วยเหลือจากทางการ ให้ช่วยประสานงานกับสถานทูตในพื้นที่เพื่ออาศัยอำนาจรัฐตามหาหลาน

"ได้ครับ" เจียงต๋าพยักหน้าตอบรับ

สองเฒ่าเหลือคนในครอบครัวเพียงคนเดียว ย่อมทำใจไม่ได้ที่จะให้สายเลือดคนสุดท้ายต้องจากไปก่อนตน

แม้ในใจจะรู้ดีว่าความหวังที่จะได้หลานชายกลับคืนมานั้นริบหรี่ แต่พวกเขาก็ยังอยากลองดู

อย่างน้อยที่สุดก็ขอให้รู้แน่ชัดว่าหลานยังมีชีวิตอยู่หรือไม่

…

หลังบอกลาคนชราทั้งสอง เจียงต๋าก็เดินออกจากหมู่บ้านชาวประมง

หมู่บ้านแห่งนี้อยู่ชิดแนวชายฝั่ง เดินเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึงริมทะเล

เมื่อทอดสายตามองผืนทะเลกว้างใหญ่ไร้ขอบเขต จิตใจของเจียงต๋าพลันปลอดโปร่งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ทางฝั่งดาวสีน้ำเงินเคยมีผู้เชี่ยวชาญบอกไว้ว่า ท้องทะเลในปัจจุบัน ครั้งหนึ่งในอดีตอันไกลโพ้นเคยเป็นแผ่นทวีป ต่อมาแผ่นดินทรุดจมจึงกลายเป็นมหาสมุทร

ส่วนแผ่นดินที่เหยียบอยู่ตอนนี้ ในอดีตกาลก็เคยเป็นผืนน้ำใต้ทะเลมาก่อน

หากเป็นเช่นนั้นจริง ใต้ท้องทะเลอันเวิ้งว้างนี้ เคยกลืนกินอารยธรรมไปมากมายเท่าใดกัน

เจียงต๋าก้าวเท้าเหยียบผืนทราย เดินเลียบชายฝั่งไปเรื่อยๆ จนมาถึงลานโล่งค่อนข้างราบเรียบหลังหมู่บ้านชาวประมง เขาจึงหยุดฝีเท้าลง

"ตรงนี้แหละ"

การที่เจียงต๋ามาอ่าวจื่อจินในวันนี้ นอกจากวางผังอาคารสำนักงานใหญ่ของเครือบริษัท วางแนวสร้างคฤหาสน์ตระกูลเจียง และถือโอกาสช่วยเคลียร์ปัญหาเรื่องคนชราสองคนไม่ยอมย้ายบ้านแล้ว

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ การวางค่ายทหาร

เจียงต๋าค่อนข้างใคร่รู้เกี่ยวกับค่ายทหารนี้มาก ไม่รู้ว่าหลักการเกณฑ์ทหารของมันทำงานอย่างไร ทหารพวกนั้นจะเป็นหุ่นเชิด หรือมีเลือดมีเนื้อเหมือนมนุษย์จริงๆ

"ของที่เป็นไปตามกฎเกณฑ์นี่เข้าใจยากชะมัด" เจียงต๋าพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนจะหันไปสั่งเจียงเสี่ยวชี "เสี่ยวชี บล็อกสัญญาณแถวนี้ให้หมด รวมถึงบนฟ้าด้วย"

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีตอบรับ ผ่านไปเพียงไม่กี่วินาทีก็รายงาน "บอสคะ เรียบร้อยแล้วค่ะ"

เจียงต๋ายกมือขวาขึ้น หงายฝ่ามือเบาๆ โมเดลค่ายทหารหลังหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

เริ่มจากหยดเลือดแสดงความเป็นเจ้าของ เพื่อสร้างสายสัมพันธ์กับค่ายทหาร

ข้อมูลระลอกหนึ่งหลั่งไหลเข้าสู่สมอง มันคือความทรงจำสืบทอดของค่ายทหาร

เนื้อหาค่อนข้างมหาศาล เจียงต๋าจึงตัดสินใจว่าจะค่อยหาเวลาว่างมาทำความเข้าใจทีหลัง

เขาทอดสายตามองค่ายทหาร

เจียงต๋าพบว่าตนมีอำนาจควบคุมค่ายทหารได้อย่างเด็ดขาด แค่คิดแวบเดียว ก็สามารถทำลายค่ายทิ้ง หรือชี้เป็นชี้ตายทหารได้ทันที

"เข้าท่า" เจียงต๋าพยักหน้า นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ

เขาสะบัดมือโยนโมเดลค่ายทหารออกไป

ค่ายทหารกลางอากาศเริ่มขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว รูปร่างแปรเปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด จากค่ายทหารอันโอ่อ่าอลังการ พอกระทบลงบนพื้นดิน มันกลับกลายเป็นเพียงลานบ้านธรรมดาๆ หลังหนึ่ง

เป็นลานบ้านก่ออิฐกระเบื้องสีเขียวคราม กินเนื้อที่ราว 300 ตารางเมตร

เจียงต๋าถึงกับพูดไม่ออก นึกว่าจะจำลองออกมาแบบหนึ่งต่อหนึ่งตามโมเดลเสียอีก

ที่แท้ก็แค่ ‘ภาพจำลองเพื่อการโฆษณาเท่านั้น’ หรอกหรือ

แน่นอนว่าค่ายทหารสามารถเลื่อนระดับได้ ยิ่งระดับสูงขึ้น สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ ภายในค่ายก็จะค่อยๆ เพิ่มเข้ามาจนสมบูรณ์

เจียงต๋าผลักประตูค่ายทหารเข้าไป

ในลานกว้างมีเพียงบ้านกระเบื้องเรียบง่ายหลังเดียว ด้านหน้าเป็นลานฝึกขนาดใหญ่ มีแท่นหินสำหรับฝึกพละกำลังตั้งเรียงราย รวมถึงชั้นวางอาวุธตั้งอยู่ประปราย

ค่ายทหารโบราณขนานแท้ชัดๆ

"แกร๊ก…"

ทันใดนั้น ประตูบ้านกระเบื้องก็เปิดออก ชายหนุ่มวัยราวสามสิบปีในชุดเกราะเดินออกมา

เจียงต๋าหันไปมอง ชายคนนั้นก็เห็นเจียงต๋าเช่นกัน สัมผัสทางจิตเชื่อมโยงทำให้เขารู้ได้ทันทีว่าเจียงต๋าคือใคร

ชายคนนั้นก้าวมาตรงหน้าเจียงต๋าแล้วทรุดตัวคุกเข่าลงข้างหนึ่ง "ผู้น้อยคารวะนายท่าน"

เจียงต๋าพยักหน้ารับ "ต่อไปนี้เจ้าชื่อเจียงอีแล้วกัน"

"เจียงอีคารวะนายท่าน" ชายร่างกำยำทำความเคารพอีกครั้ง แล้วลุกขึ้นยืนตรง

"ชุดเกราะนี่เปลี่ยนได้ไหม" เจียงต๋าถาม

ใส่เกราะเต็มยศแบบนี้ เดินออกไปข้างนอกคงสะดุดตาคนอื่นแย่

"ได้ขอรับ" เจียงอีตอบ

เจียงต๋าหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา เลือกเปิดรูปเสื้อผ้าสไตล์ดูดีชุดหนึ่ง ตัวชุดเป็นสีดำล้วน คล้ายชุดจงซาน แต่ไม่ดูโบราณหรือแข็งทื่อเหมือนแบบดั้งเดิม

ถือว่าเป็นชุดจงซานสไตล์ลำลองกึ่งสปอร์ตก็แล้วกัน

"เอาแบบนี้แหละ" เจียงต๋ายื่นรูปให้เจียงอีดู

เจียงอีก้มมองแวบหนึ่งแล้วพยักหน้า ร่างพลันมีแสงสว่างวาบขึ้นมาคราหนึ่ง ชุดบนกายแปรเปลี่ยนเป็นแบบที่เจียงต๋าต้องการทันที ผมยาวที่เกล้าไว้ก็กลายเป็นผมสั้นเรียบร้อย

เจียงต๋ากวาดตามองสำรวจเจียงอีอย่างละเอียดด้วยความพอใจ "ดี ดูทะมัดทะแมงขึ้นเยอะ อืม! ต่อไปให้ใช้ชุดนี้เป็นเครื่องแบบของพวกนายทุกคน"

พูดจบ เขาก็เข้าไปตั้งค่าในระบบค่ายทหาร ทหารที่ถูกเกณฑ์เข้ามาในอนาคตจะเปลี่ยนมาสวมเครื่องแบบนี้โดยอัตโนมัติ

"ขอรับ นายท่าน" เจียงอีไม่มีข้อโต้แย้งใดๆ

กฎเหล็กเพียงข้อเดียวของทหารในค่ายก็คือ ต้องเชื่อฟังคำสั่งโดยไม่มีเงื่อนไข

เจียงต๋าพยักหน้าพอใจ "แล้วก็ ต่อไปนี้ไม่ต้องเรียกฉันว่านายท่านแล้ว อืม… เรียกว่าบอสแล้วกัน"

เขาเองก็นึกไม่ออกเหมือนกันว่าจะให้เรียกอะไรดี

หากตนเป็นผู้นำองค์กรหรือมีก๊กมีเหล่า ก็คงตั้งตำแหน่งให้ลูกน้องใช้เรียกขานได้ตามธรรมเนียม

อย่างองค์กรผีเฒ่า ผู้นำก็ยังถูกเรียกว่า ‘องค์ราชาผี’

แม้จะฟังดูเบียวไปหน่อย แต่ก็ดูน่าเกรงขามไม่น้อย

"รับทราบครับ" เจียงอีพยักหน้า

เจียงต๋าส่งเสียงอืมในลำคอ แล้วเข้าไปตั้งค่าในค่ายทหารเพิ่มอีกข้อ ให้ทหารที่ถูกเกณฑ์ทั้งหมดเรียกตนว่าบอสให้เหมือนกัน

"นายมีพลังระดับไหน" เจียงต๋าถาม

"เรียนบอส ผมมีพลังระดับทองแดงขั้นเก้าครับ" เจียงอีตอบ

เจียงต๋าพยักหน้า ระดับทองแดงขั้นเก้าเทียบเท่ากับขั้นกลั่นลมปราณระดับเก้าของสายบำเพ็ญเซียน ยังแกร่งกว่าตัวเขาเสียอีก ถือว่าไม่เลวเลย

"พลังของนายยังพัฒนาขึ้นได้อีกไหม" เจียงต๋าถามจุดสำคัญ

เขาดูออกว่า ความแข็งแกร่งของทหารที่เกณฑ์มานั้นผูกติดอยู่กับระดับของค่ายทหาร

ปัจจุบันค่ายทหารเป็นระดับทองแดง ทหารที่เกณฑ์มาจึงมีพลังสูงสุดได้แค่ระดับทองแดงขั้นเก้าเท่านั้น

แต่หากเป็นเช่นนี้ ทหารที่เกณฑ์มาในรุ่นแรกๆ อนาคตจะไม่ตกรุ่นจนต้องคัดทิ้งหรอกหรือ

"น่าจะได้ครับ ส่วนรายละเอียดผมเองก็ไม่แน่ใจ" เจียงอีตอบ เขาเป็นเพียงทหาร ย่อมไม่รู้เรื่องราวลึกซึ้งมากนัก

เจียงต๋าพยักหน้า หลับตาลงแล้วเปิดค้นข้อมูลความทรงจำสืบทอดของค่ายทหารในหัวอย่างรวดเร็ว

ไม่นาน เขาก็เข้าใจกระจ่าง

เมื่อใดที่ค่ายทหารเลื่อนระดับ เจียงอีก็จะสามารถ… จะพูดยังไงดี ถือเป็นการนำกลับไปหลอมอัปเกรดใหม่กระมัง

ยกตัวอย่างเช่น หากค่ายทหารเลื่อนขั้นเป็นระดับเงิน เมื่อส่งเจียงอีเข้าเตาหลอมอัปเกรดใหม่ ก็จะสามารถยกระดับความแข็งแกร่งขึ้นไปถึงระดับเงินได้

"แกร๊ก…"

ทันใดนั้น ประตูบ้านกระเบื้องก็ถูกผลึกออกอีกครั้ง ชายหนุ่มอีกคนเดินออกมา อายุราวสามสิบปีเช่นเดียวกัน

ทว่าคนผู้นี้ กลับทำให้เจียงต๋าต้องขมวดคิ้ว

ดูจากกลิ่นอายแล้ว พลังฝีมือด้อยกว่าเจียงอีลิบลับเลยนี่นา!

"นายมีพลังระดับไหน" เจียงต๋าเอ่ยถาม

"เรียนบอส ผมมีพลังระดับเหล็กดำขั้นเก้าครับ" นายทหารคนนั้นตอบ ใบหน้าฉายแววหดหู่ละอายใจ เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่ง "ทำให้บอสต้องผิดหวังแล้วครับ"