บทที่ 88 สถานการณ์ของผู้เฒ่า

อ่าวจื่อจิน หมู่บ้านชาวประมง

หน้าลานบ้านหลังเล็ก

เจียงต๋ามองหญิงชราตรงหน้า โหงวเฮ้งดูเป็นคนใจดีมีเมตตา ไม่เหมือนพวกโลภมากไม่รู้จักพอ

การที่ไม่ยอมย้ายออก อาจมีเหตุผลอื่นซ่อนอยู่หรือเปล่า

เมื่อได้ยินคำถามของเจียงต๋า หญิงชราก็นิ่งเงียบไป

"เธอเป็นหัวหน้าของแม่หนูคนนี้ใช่ไหม เข้ามาคุยข้างในก่อนสิ" ทันใดนั้นก็มีเสียงแหบพร่าดังมาจากในลานบ้าน คราวนี้เป็นชายชรา

ได้ยินดังนั้น หญิงชราจึงเชิญพวกเขาเข้าไป

เจียงต๋ากล่าวขอบคุณ แล้วพาเจียงเสี่ยวชีเดินเข้าไปในลานบ้าน

เขากวาดสายตามองรอบบริเวณ ลานบ้านแห่งนี้ดูเรียบง่ายและสะอาดสะอ้านมาก สองเฒ่าช่างเป็นคนรักความสะอาดและพิถีพิถันจริงๆ

"สวัสดีครับคุณตาคุณยาย"

เจียงต๋ายิ้มทักทาย ดูจากท่าทางแล้วคนชราทั้งสองน่าจะมีอายุอย่างน้อยเจ็ดสิบกว่าปี

"ท่านหัวหน้า เชิญนั่งก่อนสิ" ชายชรายกเก้าอี้หลายตัวมาวางข้างโต๊ะหินขัดที่ก่อด้วยปูน แล้วยกกาน้ำชามาชงชาให้พวกเขา

เจียงต๋านั่งลงและเริ่มชวนคุยสัพเพเหระ

ไม่นานนัก เจียงต๋าก็ดึงหัวข้อเข้าสู่เรื่องการย้ายถิ่นฐาน

ชายชราถือถ้วยชา ถอนหายใจพลางกล่าวว่า "ไม่ใช่พวกเราไม่อยากย้ายหรอกนะ แล้วก็ไม่ได้คิดว่าบริษัทของพวกคุณจ่ายค่าชดเชยให้น้อยไปด้วย เพียงแต่ว่า…"

พูดถึงตรงนี้ สีหน้าของชายชราก็ฉายแวบความเจ็บปวดขึ้นมา

หญิงชราที่อยู่ด้านข้างก็กลั้นไม่อยู่ ยกมือขึ้นปาดน้ำตา

เจียงต๋านิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเอ่ยว่า "พอจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียดได้ไหมครับ"

ชายชราปรับอารมณ์ให้คงที่ แล้วเล่าว่า "พวกเราสองคนแก่มีหลานชายอยู่คนหนึ่ง ไปทำงานอยู่ที่เซินเจิ้นมาหลายปีแล้ว หลานคนนี้กตัญญูมาก ถึงแม้จะงานยุ่งจนไม่ค่อยได้กลับมา แต่ทุกสามถึงห้าวันก็จะโทรศัพท์กลับมาบ้านเพื่อบอกว่าปลอดภัยดี"

"แต่เมื่อสามเดือนก่อน จู่ๆ ก็ขาดการติดต่อไป ติดต่อกันถึงสามเดือนแล้วที่ไม่เคยโทรกลับมาบ้านอีกเลย"

"ฉันโทรไปถามโรงงานอิเล็กทรอนิกส์ที่หลานทำงานอยู่ ทางนั้นบอกว่าหลานฉันลาออกไปตั้งแต่ครึ่งปีก่อนแล้ว พวกเราไปแจ้งความ แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราว แม้แต่เบอร์มือถือของหลานก็กลายเป็นเบอร์ที่ยกเลิกไปแล้ว"

"บ้านในหมู่บ้านชาวประมงหลังนี้ เป็นเพียงที่เดียวที่เชื่อมโยงกับหลานชายของฉัน ถ้าพวกเราสองคนย้ายไป แล้วถ้าหลานกลับมา เขาจะไปตามหาพวกเราที่ไหนล่ะ"

หลังจากฟังเรื่องเล่าของคนชรา เจียงต๋าก็ไม่รู้จะพูดอะไรดี

บอกได้คำเดียวว่า…

ช่างเถอะ ไม่พูดดีกว่า

ใจจริงเขาอยากจะบอกว่า ต่อให้หลานชายคุณกลับมาแล้วพบว่าบ้านถูกรื้อไปแล้ว แค่ลองถามคนแถวนี้ดูก็หาพวกคุณเจอแล้ว

หรืออย่างแย่ที่สุด จะไม่รู้จักไปขอความช่วยเหลือจากทางการเลยหรือไง

เรื่องการจัดสรรที่อยู่ใหม่ให้ชาวบ้านในหมู่บ้านชาวประมง ทางการเขตอิ๋นซานมีบันทึกไว้อย่างชัดเจนแจ่มแจ้ง

"คุณตา แล้วลูกชายของคุณตาล่ะครับ" เจียงต๋าถาม

สองเฒ่ามีสีหน้าโศกเศร้า "ลูกชายกับลูกสะใภ้เสียไปตั้งหลายปีแล้ว ตอนนี้เหลือแค่หลานชายคนนี้คนเดียว"

"ขอโทษด้วยนะครับ"

เจียงต๋ากล่าวขออภัย ก่อนจะพูดอย่างจนใจว่า "คุณตาครับ พวกคุณมารออย่างทรมานแบบนี้ก็ไม่ใช่ทางออก เอาแบบนี้ไหมครับ รอให้คุณตากับคุณยายย้ายไปลงหลักปักฐานในเมืองเรียบร้อยแล้ว ผมจะส่งคนมาเฝ้าที่นี่ไว้ พอพบว่าหลานชายกลับมา ก็จะรีบแจ้งให้คุณตากับคุณยายทราบทันที คิดว่าแบบนี้ดีไหมครับ"

"นี่มัน…" สองเฒ่าเริ่มลังเล

พวกเขาแก่แล้ว ไม่อยากขยับเขยื้อนไปไหน เดิมทีแค่อยากรอหลานชายกลับมาอยู่ในลานบ้านหลังนี้ จนกระทั่งหมดอายุขัยตายจากไป

แต่ว่า…

พวกเขาก็รู้ว่าบริษัทของอีกฝ่ายต้องพัฒนาอ่าวจื่อจิน ชาวบ้านคนอื่นย้ายออกไปหมดแล้ว เหลือแค่พวกตนสองคนที่ดึงดันไม่ยอมไป ดูแล้วเหมือนเป็นพวกบ้านดื้อแพ่งที่หัวหมอไม่ยอมย้าย

ถ้าเรื่องแพร่งพรายออกไป คงไม่พ้นถูกคนนินทาว่าร้าย

เมื่อเห็นสองเฒ่าเงียบไป เจียงต๋าจึงถอนหายใจแล้วกล่าวว่า "เอาอย่างนี้แล้วกัน คุณตากับคุณยายบอกข้อมูลของหลานชายมา ผมจะส่งคนไปช่วยสืบดูให้"

"จริงเหรอ…" ได้ยินดังนั้นสองเฒ่าก็เริ่มใจชื้นขึ้นมา พวกเขาดูออกว่าเจียงต๋าคนนี้น่าจะเป็นเจ้านายใหญ่ที่ซื้อหมู่บ้านชาวประมงแห่งนี้ไป

"ได้สิ รบกวนท่านหัวหน้าด้วยนะ" ชายชราพยักหน้า

หญิงชราเดินกลับเข้าไปในห้อง หยิบอัลบั้มรูปเล่มหนึ่งกับทะเบียนบ้านออกมา

"ท่านหัวหน้า นี่คือหลานชายฉัน รูปนี้เพิ่งถ่ายตอนเขากลับมาช่วงตรุษจีนปีนี้เอง" หญิงชราชี้ไปที่ชายคนหนึ่งในอัลบั้มรูปแล้วบอก

"แล้วก็นี่ สถานที่ทำงานของเจียงเหอ" ชายชราหยิบกระดาษเอสี่ที่พับไว้ออกมาแผ่นหนึ่ง

เจียงต๋าชำเลืองมองรูปถ่าย เป็นชายหนุ่มอายุราวสามสิบปี หน้าตาธรรมดา พอดูทะเบียนบ้าน เขาชื่อหลิวเจียงเหอ

"เสี่ยวชี"

เจียงต๋าหันไปมองเจียงเสี่ยวชี

เรื่องตามหาคนแบบนี้ เจียงเสี่ยวชีถนัดที่สุด

เจียงเสี่ยวชีกวาดสายตามองรูปถ่าย จดจำข้อมูลในทะเบียนบ้านและกระดาษเอสี่ แล้วพูดว่า "ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้ค่ะ"

พูดจบ เธอก็เดินออกจากลานบ้าน ไปยืนอยู่ใต้ต้นอู๋ถงที่ไม่ไกลจากหน้าลานบ้าน ในดวงตามีแสงสีแดงกะพริบวาบ

เธอไม่ได้ไปสั่งการอะไรหรอก เพียงแต่เวลาใช้พลังการประมวลผล ดวงตาของเธอจะเปล่งแสง กลัวว่าจะทำให้คนชราทั้งสองตกใจก็เท่านั้น

"ทั้งสองท่านรอสักครู่นะครับ เดี๋ยวก็ได้ข่าวแล้ว" เจียงต๋าบอกกับสองเฒ่า

"ขอบคุณ ขอบคุณมากนะ" เมื่อได้ยินที่เจียงต๋าพูด คนชราทั้งสองก็กล่าวอย่างซาบซึ้ง

ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมง เจียงเสี่ยวชีก็เดินกลับมา

ความจริงแล้วไม่ต้องใช้เวลานานขนาดนี้ แค่ไม่กี่วินาทีก็จัดการเสร็จสิ้นแล้ว

ที่ต้องถ่วงเวลาไว้ขนาดนี้ ก็เพื่อให้ดูน่าเชื่อถือเท่านั้น

"บอสคะ สืบได้เรื่องแล้วค่ะ" เจียงเสี่ยวชีเอ่ยเสียงเรียบ

สองเฒ่าได้ยินดังนั้นก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที ในที่สุดก็มีข่าวคราวแล้วหรือ

เจียงต๋าเอ่ย "ว่ามาสิ สถานการณ์เป็นยังไง"

เจียงเสี่ยวชีรายงานว่า "จากการตรวจสอบ หลายปีมานี้หลิวเจียงเหอทำงานอยู่ในโรงงานอิเล็กทรอนิกส์แห่งหนึ่งในเซินเจิ้นมาตลอด จู่ๆ ก็ลาออกไปเมื่อครึ่งปีก่อน แล้วรับจ้างทำงานรายวันหาเงินอยู่ในเซินเจิ้น เมื่อสามเดือนที่แล้วเขาเดินทางออกจากหัวเซี่ยไปพร้อมกับคนกลุ่มหนึ่ง ฉันตามสืบจากเบาะแส พบว่าสถานที่สุดท้ายที่หลิวเจียงเหอปรากฏตัว คือประเทศเล็กๆ แห่งหนึ่งในแอฟริกาค่ะ"

"แอฟริกาเหรอ" เจียงต๋าชะงักไป

สองเฒ่าเองก็อึ้งงันไปเช่นกัน

ไม่คิดไม่ฝันเลยว่า หลานชายที่ขาดการติดต่อไปสามเดือน จะไม่ได้อยู่ในหัวเซี่ยแล้ว

เจียงต๋าขมวดคิ้ว กล่าวว่า "คุณตากับคุณยายไปแจ้งความแล้ว ตำรวจก็น่าจะรับเรื่องไว้ ถ้าหลิวเจียงเหอออกจากหัวเซี่ยไป ตำรวจก็น่าจะตรวจพบสิ"

เจียงเสี่ยวชีตอบว่า "หลิวเจียงเหอนั่งเรือเถื่อนลักลอบออกจากหัวเซี่ยไปค่ะ ทางการหัวเซี่ยจึงไม่มีบันทึกข้อมูลไว้"

เจียงต๋าพูดไม่ออกไปชั่วขณะ

เขาชักสงสัยแล้วว่าหลิวเจียงเหอคนนี้จะยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ถ้ายังมีชีวิตอยู่ ผ่านไปตั้งหลายเดือนแล้ว ทำไมถึงไม่โทรศัพท์กลับมาบ้านเลยสักสาย

"ยืนยันสภาพของเขาได้ไหม" คำพูดนี้ของเจียงต๋า เห็นได้ชัดว่ากำลังถามว่า 'ระบุได้ไหมว่าเขายังมีชีวิตอยู่หรือตายไปแล้ว'

เจียงเสี่ยวชีส่ายหน้า "พื้นที่ที่หลิวเจียงเหอหายตัวไป ไม่มีข้อมูลเครือข่ายอินเทอร์เน็ตเลยค่ะ ฉันลองตรวจสอบผ่าน 'สิ่งนั้น' แล้ว แต่พื้นที่แถบนั้นทุรกันดารเกินไป มีแต่ถ้ำกับป่าดงดิบเต็มไปหมด ใช้ 'สิ่งนั้น' ก็ยังหาไม่เจอค่ะ"

เจียงเสี่ยวชีชี้นิ้วขึ้นไปบนฟ้า คำว่า 'สิ่งนั้น' ที่เธอพูดถึง เห็นได้ชัดว่าหมายถึงดาวเทียม

ดาวเทียมบนดาวสีน้ำเงิน เธอสามารถเรียกใช้งานได้ตามใจชอบโดยไม่มีใครตรวจพบ

นี่ก็เป็นเหตุผลที่เจียงต๋ากล้าใช้เทคโนโลยีล้ำยุคก่อสร้างโครงการที่อ่าวจื่อจินอย่างเอิกเกริก

เพราะภาพที่ดาวเทียมมองเห็นที่นี่ จะเห็นเป็นเพียงไซต์งานก่อสร้างธรรมดาๆ เท่านั้น

เจียงต๋าหันไปมองสองเฒ่า

ทั้งคู่กำลังร้องไห้น้ำตานองหน้า

พวกเขาแก่แล้ว ถึงจะเลอะเลือนไปบ้าง แต่ก็เข้าใจดีว่าหลานชายของตัวเองคงมีชะตากรรมร้ายมากกว่าดีเสียแล้ว

ไม่อย่างนั้นสามเดือนผ่านไป หลานชายจะไม่มีทางไม่โทรศัพท์กลับมาเลยสักครั้งเดียวได้อย่างไร

เจียงต๋าทำได้เพียงมองดูอยู่เงียบๆ ไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไร เพียงแต่สั่งให้เจียงเสี่ยวชีคอยสังเกตอาการของสองเฒ่าไว้ อย่าให้เสียใจจนช็อกหมดสติไป

เจียงเสี่ยวชีเข้าใจความหมาย เดินเงียบๆ เข้าไปยืนเคียงข้างคนชราทั้งสอง