บทที่ 87 วางผังอ่าวจื่อจิน หมู่บ้านชาวประมงอันล้าหลัง

เช้าวันที่ 5 กันยายน

"พ่อคะ หนูไปทำงานก่อนนะ"

หลังกินมื้อเช้าเสร็จ เจียงซือหนานเปลี่ยนเป็นชุดสูททำงานตัวสั้นสีดำ ถือกระเป๋าเอ่ยลาเจียงต๋า แล้วเดินออกจากวิลล่าไปอย่างอารมณ์ดี

เจียงต๋าเหลือบมองเวลา ลุกขึ้นยืนแล้วบอกเจียงเสี่ยวชี "เสี่ยวชี เตรียมตัวหน่อย วันนี้เราจะไปอ่าวจื่อจินกัน"

"รับทราบค่ะ" เจียงเสี่ยวชีตอบรับ

…

เวลาเก้าโมงกว่า เจียงต๋านั่งรถมาถึงอ่าวจื่อจิน

เมื่อมาถึงสถานที่ก่อสร้างฟื้นฟูโรงงานเครื่องจักรกล 403 เขาเดินตรวจดูความคืบหน้าของโครงการ คาดว่าอีกไม่เกินสิบกว่าวันก็น่าจะเสร็จสมบูรณ์

เจียงต๋าก้าวขึ้นไปบนรถวิศวกรรมทุกสภาพภูมิประเทศรุ่น A999 นั่งลงในห้องคนขับ แล้วสั่งการปัญญาประดิษฐ์อัจฉริยะของรถ

"ฉันต้องการออกแบบอาคารสำนักงานใหญ่กับคฤหาสน์สักหลัง"

【รับทราบ กรุณาเลือกพื้นที่ก่อสร้าง】

เสียงปัญญาประดิษฐ์อัจฉริยะดังขึ้น

เจียงต๋าแตะนิ้วลงบนหน้าจอ ภาพแผนที่จำลองของอ่าวจื่อจินพลันฉายขึ้นมา

เจียงต๋ามองดูแผนที่ ในเมื่อเขาคิดจะกว้านซื้ออ่าวจื่อจินทั้งหมด ย่อมต้องวางผังรวมของที่นี่อย่างเป็นระบบ

แน่นอนว่าตอนนี้แค่ร่างผังล่วงหน้าไว้เพื่อเตรียมการขั้นต้นเท่านั้น

รอให้ที่ดินได้รับการอนุมัติลงมา ก็สามารถเริ่มลงมือก่อสร้างได้ทันที

เจียงต๋ากวาดตามองแผนที่ พื้นที่เดิมของโรงงานเครื่องจักรกล 403 อยู่ทางทิศเหนือ ใกล้กับภูเขาจื่อจิน โซนนี้สามารถจัดให้เป็นเขตโรงงานอุตสาหกรรม

ในอนาคต โรงงานสำคัญๆ เช่น โรงงานผลิตอาวุธ สามารถย้ายมาไว้ตรงแถบนี้ได้ทั้งหมด

"ตรงนี้…" เจียงต๋าชี้ไปที่ใจกลางอ่าวจื่อจินแล้วพูดว่า "สร้างตึกสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัทไว้ตรงนี้"

เขาตั้งใจจะให้ตึกสำนักงานใหญ่เป็นจุดศูนย์กลาง สร้างคอมเพล็กซ์ครบวงจรที่ครอบคลุมไปทั่วทั้งอ่าวจื่อจิน ทั้งส่วนสำนักงาน ความบันเทิง และการวิจัยทางวิทยาศาสตร์ไว้ด้วยกัน

หลังกำหนดตำแหน่งตึกสำนักงานใหญ่เสร็จ เจียงต๋าก็เลื่อนนิ้วลงมาตามแผนที่ ชี้ไปยังพื้นที่ติดทะเลทางทิศใต้ "ตรงนี้สร้างคฤหาสน์ให้ฉันสักหลัง ขนาดพื้นที่ของคฤหาสน์…"

เจียงต๋าชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะสั่ง "ออกแบบให้ฉันสัก 100 หมู่ก็แล้วกัน แล้วเว้นที่ดินรอบๆ คฤหาสน์เผื่อไว้ด้วย ในอนาคตอาจจะต้องขยายเพิ่ม"

เหตุผลที่ต้องสร้างคฤหาสน์ใหญ่โตขนาดนั้น ย่อมไม่ได้มีไว้แค่อยู่อาศัยอย่างเดียวแน่นอน

ส่วนที่เขาพักอาศัย อย่างมากก็แค่ตึกสองชั้นหลังเดียวเท่านั้น

ส่วนพื้นที่อื่นๆ จะแบ่งออกเป็นโซนต่างๆ

อย่างเช่น สวนสัตว์อสูร สวนพืชวิญญาณ สวนผลไม้วิญญาณ และอื่นๆ

เจียงต๋าเหลือบมองผืนทะเล ไม่รู้ว่าข้าววิญญาณจะปลูกในทะเลได้ไหม คงไม่ใช่ว่าจะให้เขาไปเปิดแปลงนาข้าวในคฤหาสน์หรอกนะ?

หืม ก็ใช่ว่าจะทำไม่ได้นี่!

แบ่งที่ดินสักสิบหมู่มาทำแปลงนาข้าววิญญาณ ผลผลิตที่ได้ย่อมพอกินกันทั้งครอบครัวอย่างแน่นอน

【รับทราบ กำลังสร้างแบบแปลนการออกแบบ… สร้างเสร็จสิ้น】

เพียงไม่นาน แผนการออกแบบที่ดีที่สุดสองแบบก็ถูกสร้างขึ้นมา

แบบแรกเป็นแปลนตึกสำนักงานใหญ่ของกลุ่มบริษัท เจียงต๋ามองดูแล้วเผยรอยยิ้มออกมา เขาพึงพอใจกับแบบนี้มาก

ถ้าสร้างเสร็จขึ้นมาจริงๆ คงดูโอ่อ่าภูมิฐานน่าดู!

อย่างน้อยในแง่การออกแบบ ก็ดูล้ำยุคและเต็มไปด้วยกลิ่นอายเทคโนโลยีขั้นสูง

ความสูงของอาคารก็ไม่น้อย สูงถึง 600 เมตร

ดูเหมือนสูงมาก แต่ถ้าเทียบกับตึกสูงระดับพันเมตรบนดาวชางหลานที่เห็นจนชินตาแล้ว คงเทียบไม่ติด

"ไม่เลว เอาแบบนี้แหละ" เจียงต๋าเคาะตัดสินใจ "จริงสิ สำรวจสภาพธรณีวิทยาแล้วหรือยัง? รองรับการสร้างตึกสูงขนาดนี้ได้ไหม?"

อย่างไรเสียอ่าวจื่อจินก็อยู่ติดทะเล จะไม่ให้เขากังวลก็คงไม่ได้

【สำรวจเรียบร้อยแล้ว สภาพธรณีวิทยารองรับได้】

เจียงต๋าพยักหน้า แล้วหันไปดูแบบแปลนของคฤหาสน์ ก็ยอดเยี่ยมเช่นกัน ภาพรวมเน้นสไตล์สวนโบราณแบบจีนเป็นหลัก แต่ก็ผสมผสานกลิ่นอายแบบตะวันตกเข้าไปด้วย

การออกแบบชุดนี้ขยายพื้นที่ของคฤหาสน์ลงไปในทะเล ล้อมผืนทะเลส่วนหนึ่งเอาไว้โดยตรงเพื่อทำเป็นสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ของคฤหาสน์

"เยี่ยม"

เจียงต๋ามองแบบแปลน ตาเป็นประกาย

รอให้สร้างคฤหาสน์เสร็จ จัดวางค่ายกลรวมวิญญาณกับค่ายกลหมอกมายาเข้าไป ก็กลายเป็นคฤหาสน์ของเซียนอย่างแท้จริงแล้ว!

ค่ายกลหมอกมายาเป็นค่ายกลลวงตาชนิดหนึ่ง สามารถป้องกันไม่ให้คนนอกสอดแนมเข้ามาในคฤหาสน์ได้ มองจากภายนอกจะเห็นเป็นแค่บ้านสวนหลังเล็กๆ ธรรมดา

แต่แท้จริงแล้ว กลับเป็นคฤหาสน์อันโอ่อ่ากว้างใหญ่

ค่ายกลชุดนี้จำเป็นอย่างยิ่ง เมื่ออ่าวจื่อจินพัฒนาขึ้น บริเวณรอบๆ ย่อมต้องมีตึกรามบ้านช่องผุดขึ้นมาเต็มไปหมด

ถ้าไม่วางค่ายกลหมอกมายาเอาไว้ คนนอกที่ยืนอยู่บนตึกสูง จะไม่สามารถแอบมองเห็นคฤหาสน์ได้ทั้งหมดตามอำเภอใจหรอกหรือ?

แบบนั้นจะไปยอมได้ยังไง?

"เอาล่ะ รอสร้างโรงงานเสร็จ ก็น่าจะเริ่มลงมือก่อสร้างตึกสำนักงานใหญ่ได้แล้ว"

พูดจบ เจียงต๋าก็กระโดดลงมาจากรถวิศวกรรม พลางพึมพำกับตัวเองว่าควรจะติดต่อไต้สุ่ยเอ๋อร์เพื่อแลกเปลี่ยนเอารถวิศวกรรมมาเพิ่มอีกสักสองสามคันดีไหม?

รถวิศวกรรมแค่สามคัน ดูเหมือนจะไม่พอใช้เสียแล้ว!

…

หลังจากออกจากเขตก่อสร้างโรงงานเครื่องจักรกล 403 เจียงต๋าก็พาเจียงเสี่ยวชีเดินไปยังหมู่บ้านชาวประมงเพียงแห่งเดียวในอ่าวจื่อจิน

ในหมู่บ้านยังมีคนชราไร้ญาติขาดมิตรอีกสองสามคนที่ไม่ยอมย้ายออก วันนี้ที่เขามา ก็เพื่อจะสะสางเรื่องนี้ให้เรียบร้อย ไม่อย่างนั้นการก่อสร้างคฤหาสน์คงต้องเลื่อนออกไป

เพราะทำเลที่วางผังสร้างคฤหาสน์ ทับซ้อนกับหมู่บ้านชาวประมงพอดี

ต้องยอมรับเลยว่า หมู่บ้านชาวประมงที่มาตั้งอยู่ตรงนี้ มีทำเลที่ยอดเยี่ยมจริงๆ

"มีคนแก่กี่คนที่ไม่ยอมย้ายออก? สาเหตุเพราะอะไร? ผูกพันกับบ้านเกิด? หรือว่าคิดว่าข้อเสนอที่ให้ไปมันน้อยเกินไป?" เจียงต๋าเอ่ยถามเจียงเสี่ยวชีขณะเดินไปตามทาง

เจียงเสี่ยวชีตอบว่า "เดิมทีมีคนชราเจ็ดคนที่ไม่ยอมย้ายออกค่ะ หลังจากพวกเราเกลี้ยกล่อม มีห้าคนที่ตกลงยอมย้าย ตอนนี้เหลือแค่สองคน พวกเขาบอกว่าตัดใจทิ้งถิ่นฐานเดิมไม่ได้ ทั้งยังบอกว่าอีกไม่นานก็ใกล้จะลงโลงแล้ว ไม่อยากย้ายออกจากที่ที่ใช้ชีวิตมาทั้งชีวิตค่ะ"

"เธอคิดว่า ที่พวกเขาพูดเป็นความจริงหรือเปล่า?" เจียงต๋าถาม

เจียงเสี่ยวชีกล่าว "คำพูดของพวกเขาดูจริงใจมากค่ะ แต่เมื่อวิเคราะห์จากสีหน้าท่าทางแล้ว มีความผิดปกติบางอย่างซ่อนอยู่"

เจียงต๋าพยักหน้ารับ ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ

…

เมื่อก้าวเข้าสู่หมู่บ้านชาวประมง

บ้านเรือนที่ทรุดโทรม ถนนหนทางที่เฉอะแฉะไปด้วยโคลน แสดงให้เห็นอย่างชัดเจนว่าสภาพความเป็นอยู่ของหมู่บ้านแห่งนี้ย่ำแย่เพียงใด ในมหานครอย่างนครโม่ตู กลับยังมีหมู่บ้านชาวประมงที่ยากจนข้นแค้นเช่นนี้หลงเหลืออยู่

ยากจะจินตนาการได้จริงๆ

มิน่าล่ะ ตอนที่เครือเจียงยื่นข้อเสนอขอซื้อที่ดินและสิ่งปลูกสร้าง ชาวบ้านในหมู่บ้านจึงตกลงทันทีโดยไม่ลังเล และรับเงินย้ายออกไปอย่างไม่คิดจะอาลัยอาวรณ์

พวกเขาคงทนกับชีวิตที่ยากลำบากในหมู่บ้านนี้มามากพอแล้ว

หากมีโอกาส พวกเขาก็คงย้ายหนีไปตั้งนานแล้ว

โอกาสทองที่เครือเจียงหยิบยื่นมาให้ คนโง่เท่านั้นแหละถึงจะไม่ตกลง

…

ไม่นานนัก เจียงเสี่ยวชีก็พาเจียงต๋ามาหยุดอยู่หน้าประตูรั้วบ้านที่ทรุดโทรมหลังหนึ่ง

แม้ประตูรั้วจะผุพังไปบ้าง แต่บริเวณหน้าบ้านกลับถูกกวาดทำความสะอาดไว้อย่างเรียบร้อย

เจียงเสี่ยวชีก้าวขึ้นไปเคาะประตู

"มาแล้ว" เสียงแหบพร่าของคนชราดังออกมาจากในลานบ้าน

ครู่ต่อมา ประตูรั้วก็เปิดออก หญิงชราคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

เมื่อเห็นว่าเป็นเจียงเสี่ยวชี สีหน้าของหญิงชราก็เปลี่ยนไปทันที เอ่ยด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ "นังหนูนี่อีกแล้วเรอะ ฉันบอกไปแล้วไงว่าพวกเราไม่ย้าย ให้เงินมากแค่ไหนก็ไม่ย้ายทั้งนั้นแหละ"

สีหน้าของเจียงเสี่ยวชีไม่มีความเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย

เธอเป็นแอนดรอยด์ ไม่มีอารมณ์ความรู้สึก ย่อมไม่โมโหเพียงเพราะท่าทีที่ไม่ดีของคนอื่น

"คุณยายครับ ผมขอถามได้ไหมว่าเพราะอะไรกันแน่? ย้ายเข้าไปอยู่ในเมือง ชีวิตความเป็นอยู่จะไม่สะดวกสบายกว่าหรือครับ? หรือว่ายังไม่พอใจกับข้อเสนอที่เครือเจียงมอบให้?" เจียงต๋าเอ่ยถามขึ้นมา

อันที่จริง ข้อเสนอที่เครือเจียงมอบให้นั้น ถือว่าดีมากแล้ว

ทุกครอบครัวต่างได้รับการดูแลจัดสรรที่อยู่อาศัยให้อย่างเหมาะสม

เครือเจียงไม่มีทางยอมทำลายชื่อเสียงของกลุ่มบริษัท เพียงเพราะเงินชดเชยเล็กๆ น้อยๆ แน่นอน

แต่ถ้าหากต้องเจอกับพวกบ้านหัวแข็งที่โลภมากไม่รู้จักพอ ต่อให้เงื่อนไขดีแค่ไหนก็คงไร้ประโยชน์ หากเจอคนประเภทนั้นเข้าจริงๆ ก็คงต้องหาวิธีการอื่นมาจัดการแทน